Schwyzertütsch!

Hoera hoera, 12 november zou Katrien aankomen met het vliegtuig in mijn nieuwe thuisstad en gingen we eens voet zetten in het Duitse deel van Zwitserland, en meer bepaald in het lieftallige Zürich! Vóór ik haar echter ging ophalen aan de luchthaven, werd ik verwacht op "Le Diner presque parfait" van Alex. Zij had zo het idee om dit Franse tv-programma (dat bij ons "Komen eten" heet) zelf toe te passen onder ons "groepje" erasmussers. Dit betekent dat we elk een viergangenmenu moeten klaarstomen en de avond inkleden in een bepaald thema, voorzien van een leuk spel tussenin. Ik begin me uiteraard al zorgen te maken, want ik had helemaal niet veel inspiratie voor een thema, maar het beeld in mijn hoofd begint zich langzaamaan te vormen tot een samenhangend geheel van voorgerecht tot activiteit. Ik verklap jullie er zeker meer over wanneer de avond in kwestie nabij is. Terug naar Alex' diner. Bettina, Ute, Chloe en ik hadden samen afgesproken aan het station om met de trein tot bij Alex in Genthod te reizen. Het was nog maar 17uur, maar Alex had ons gevraagd er vroeg bij te zijn omdat ik al rond 21u30 moest vertrekken naar Genève aeroport. We verwachtten ons alvast aan een uitgebreid diner dat in orde zou zijn, aangezien Alex er al weken over bezig was, en enorm veel voorbereidingen getroffen had. We waren allemaal zeer benieuwd... Toen we van de trein stapten, liet Alex ons weten dat ons menu zich achter de postbus aan het station zou bevinden, en na even goed kijken, zagen we ons menu regenbestendig verpakt in een plastic zakske hangen. Vreemd vreemd menu, laat ons zeggen, nogal metaforisch:

Aperitif
Napoleons Hufeisen nach Steirischer Art

Vorspeise
Paradeiswürmer in Speck

Hauptgericht
Gefrorene Vögel auf Winterlandschaft

Nachspeise
Natternkrönchen

Met als motto: A legendary evening

Zo te zien zouden we een legendarische avond/avond vol legenden tegemoet gaan. Na een flink wandelingetje tot bij Alex' appartement, zagen we haar in kookoutfit (inclusief etensvlekken) en snel samengebonden haar (inclusief etensvlekken) een beetje gestrest, maar goedgezind de deur openen. Haar keuken was an absolute mess, maar de tafel was weel heel mooi versierd in herfstthema, met een uil, muis, paddenstoelen en al. De kaarsjes rond dit bladerig en herfstig tafereel maakten ons helemaal klaar voor een herfstdiner. Ons aperitief stond al op ons te wachten: ik-weet-niet-hoe-je-het-noemt brood in de vorm van een hoefijzer, met een sausje op basis van pompoenolie en pompoenpitten. Heel lekker (maar ook wel nogal vettig :p). Na wat te hebben gebabbeld vond Alex het een goed idee om al aan het spel van de avond te beginnen, aangezien het voorgerecht nogal wat tijd in beslag nam. Ik weet de naam niet meer, maar het concept is ongeveer dit; er is een spelbord met vakjes in drie verschillende kleuren die elk verwijzen naar een bepaald soort vraag/opdracht. De drie soorten opdrachten waren: is de bewering waar of niet waar? Wat betekent dit woord (vind dus zelf de betekenis uit)? en nog iets wat ik me niet kan herinneren. (Het spijt me zeer, maar ik geloof dat mijn geheugen me vandaag wat in de steek laat :)
In ieder geval, moest iedereen raden wat de juiste oplossing was (die al vastgelegd was door Alex) en als iemand jouw oplossing raadde (die sowieso fout was) mocht je ook een stap vooruit. Bij de eerste vraag mocht je een stap vooruit wanneer je het goed had gegokt of de bewering juist of fout was. In ieder geval, ik was dik verloren, maar who cares, het voorgerecht ging geserveerd worden! En het was jammie! Granaatappel gevuld met een slaatje van wortel en appel, overgoten met granaatappelsap met drie "wormen" van aardappelpuree en kaas met een spekje rond. Heel smakelijk! Gelukkig was Sytske wel op tijd voor het voorgerecht; ze had nog Nederlands les te geven voordien. Het hoofdgerecht zou eend met boontjes en zoiets-als-couscous-maar-dan-van-maïs-en-het-begint-met-een-b zijn, maar Alex had blijkbaar dan pas ontdekt dat de zoiets-als-couscous-maar-dan-van-maïs-en-het-begint-met-een-b 40 minuten moest koken, en dan zou het echt wat te laat worden, dus heeft ons eend met boontjes en een sausje voorgeschoteld. Zeer lekker ook, maar ik kon me toch moeilijk over het gedacht zetten van boontjes mét de dopjes er nog aan. Ik weet niet of ze het was vergeten, of dat dat echt de gewoonte is in Oostenrijk. Laat ons hopen het eerste. Daarna moest ik al gauw vertrekken om mijn trein te halen, maar niet zonder dessert! Dat had Alex, lief als ze is, ingepakt voor mij om later te kunnen verorberen. Het heeft niet lang overleefd, zoals jullie je wel kunnen voorstellen, zeker aangezien het een chocoladecakeje met confituur in was én nog eens overgoten met een laagje chocolade. Jammer genoeg kon Ute er niet meer van genieten. Zij heeft me vergezeld op de trein naar Genève omdat zij zich heel misselijk voelde en het liefst in haar bed kroop. Ze voelde zich echt wat schuldig omdat het leek alsof ze niet goed was geworden van Alex haar eten, maar dat was dus niet echt het geval, of dat dacht ze toch niet. In ieder geval, op onze weg naar het station wikte en woog Ute het overgeven of niet, tot ze uiteindelijk in het station van Genthod probeerde over te geven (mét succes) om het niet op de trein te hoeven doen. Arm kind, maar gelukkig voelde ze zich wel direct beter erna. Ik hup de trein op naar de luchthaven en een fijn weerzien met Katrien volgde al snel.

Grappig hoe je dat echt niet verleert van samen dingen te doen en samen te leven met goeie vrienden. Net als vorig jaar in Gent, waren we nu vier dagen op elkaar aangewezen en kookten, sliepen, reisden, lazen, babbelden, zwegen en genoten met elkaar. We keken allebei heel hard uit naar ons tripje in Zürich en de volgende morgen zaten we dan ook al op de trein voor 2,5uur gebabbel (met een krakende stem van mijnentwege, ze was bijna weg) en schoon uitzichten. Daar aangekomen moesten we tot bij onze jeugdherberg geraken, want we zouden er één nacht overnachten, en na een wat gesukkel met onze ticketjes voor de bus/tram wisten we eindelijk een plekje in de tram te bemachtigen, op de juiste weg! In de jeugdherberg bleek alles dik in orde, een kamer van vier (waar uiteindelijk nog twee iets oudere dames ook overnachtten), een 10 voor properheid, maar een magere 6 voor het onthaal. Niet dat die jongen achter de toog echt onvriendelijk was, maar twas nogal plattekes, laat ons het zo zeggen. Niet getreuzeld, onmiddellijk weer int stad om wat schoon fotootjes te trekken van de lieftallige huizen en steegjes van de oude stad. Na een flinke wandeling zijn we dan beland in een gezellig cafeetje/bistrootje waar we van een lekkere latte macchiato en appeltaart hebben gesmuld. Ondertussen was het al donker geworden, en na nog wat rondgekeken te hebben besloten we een echte Zwitserse fondue te gaan eten in, een zogezegd, echt Zwitsers restaurant. Heel grappig was dat alle kelners, obers, diensters enz. uitgerust waren met een Zwitserse outfit. Na een zware fondue en raclette hebben we nog wat gekuierd lang de artistieke winkels om uiteindelijk in een klein cafeetje te belanden waar we nog een latte macchiato bestelden (die jammer genoeg wat aan de lauw/koude kant was). We besloten nog ergens anders iets te gaan drinken, en na een tijdje zagen we een jongen in een gebouw de trap op gaan, en zagen we dat het een cafe zou zijn. Wij onmiddellijk op onderzoek uit en wat hebben we daar gevonden? Den Toren op zijn Zwitsers (of maak er maar Schwyzertütsch van)! Das "Cabaret Voltaire" was een cafe waar jongeren en studenten verzamelden voor ze uitgingen, dat was duidelijk. Een heel levendige sfeer, rook, leuke decoratie (in het thema van dadaïsme) en vrij goedkoop bier enzo als je bedenkt wat de norm hier is. Hier hebben we de rest van onze avond nog wat gekeuveld over vanalles en nog wat, tot we echt moe waren, en onze weg hervatten tot bij de jeugdherberg.

Rise and shine! Goed uitgerust konden we weer beginnen aan een dagje Zürich! We besloten de andere kant van de oude stad (aan de andere kant van de rivier) eens te bezoeken. Maar voor we aan onze dag begonnen moesten we eerst wat krachten opdoen met een stevig ontbijt! Leve het ontbijtbuffet inclusief de prijs! Voor een jeudherberg was er verrassend veel keuze in muesli, cornflakes, brood, confituur, yoghurt, kaas, hesp, honing, en zelfs fruitsla, al was ik daar net te laat voor :(. Een cappuccinooke en een theeke erbij, en het was af. Voor we de oude stad introkken, zijn we eerst langs de prestigieuze winkelstraat van Zürich gepasseerd, en konden het niet laten een kijkje te nemen in de H&M, waar de collectie van Jimmy Choo zijn eerste verkoopdagen inging. Een bende gekke vrouwen en leren kleren, dat hebben we gezien, maar veel verder zijn we niet geraakt, brr, al die drukte! Na de oude stad met al zijn kerken, kwam het meer aan de beurt. Schoon schoon, met die bergen op de achtergrond. Jammer genoeg moesten we al snel weer vertrekken in de namiddag en op weg naar het station besloot ik toch eindelijk eens deftige tabletten voor mijn keel en stem te halen in de apotheek. Hmm, ik had beter wat gewacht tot we terug in Genève waren, want het hulpvaardige meisje in de apotheek bracht me échte pillen en oplosbare zakjes, terwijl ik gewoon wat Orofar wou ofzo. Ongelofelijk, maar dat Schwyzertütsch is dus echt onverstaanbaar, en zij verstaan geen normaal Duits (zie Katrien, dat van mij kan je geen enkel soort Duits noemen). Uiteindelijk had ik toch de tabletjes die ik wou en na een voor Katrien slaperige en voor mij leesrijke treinrit kwamen we aan in het onweerachtige Genève.

Zondag 15/11 gingen we de oude stad van Genève nu eens bezoeken. Heel anders, maar zeker ook de moeite. We hadden afgesproken met Alex, Chloe, Ute en Bettina om samen gezellig een koffie of chocomel te gaan drinken. Die chocomel à l'ancienne deed wel deugd na zo in de kou te hebben gelopen. Zo heeft Katrien mijn vrienden hier ook eens kunnen ontmoeten en er volgden al snel wat amusante gesprekken. Daarna zijn Katrien, Chloe en ik nog meegegaan met Alex naar haar nieuwe verblijf BINNEN de oude stad (!), waar ze wel een kamer moet delen met een ander meisje, maar wel maar de helft moet betalen van wat ze in het "verre" Genthod moest betalen. Aangezien het in de oude stad is, is het ook in een oud huis gevestigd. We zijn eens helemaal mee tot op het dakterras geklommen, waar je echt een geweldig uitzicht hebt over Genève. Jammer genoeg was het al donker toen we er waren. Katrien en ik hadden al eten thuis dat we zelf zouden klaarmaken, dus we lieten Alex en Chloe achter in de binnenstad om onze couscous te bereiden. Buikje rondgegeten! Laat op de avond zijn we dan nog tot bij Chloe gewandeld voor een late night tea, en daar hebben we weer goed kunnen lachen en ook weer wat bijgeleerd; Katrien zou blijkbaar klinken als de Australische Olivia Newton-John, wat ze wel als een compliment mag beschouwen aangezien dat niet het platte Australische Engels is, maar een nogal elegant taaltje. We zullen samen zeker nog eens Grease moeten zien om dat te checken!

De laatste dag dat Katrien hier was (16/11) wouden we de rest van de oude stad bekijken, aangezien dat zondag niet volledig gelukt was, en na nog wat schone foto's getrokken te hebben doorheen de stad, zijn we naar het meer gegaan, waar de Jet d'Eau spijtig genoeg niet in zijn volle glorie aanstond. Voor we naar de luchthaven zouden vertrekken zijn we nog snel even een blik gaan werpen op de gebouwen van de Verenigde Naties. Toen we op de Place des Nations een foto wilden trekken van ons twee met de gigantische stoel op de achtergrond, wou een behulpzame Chinees ons helpen, en trok niet één, niet twee, maar dus echt veeeel foto's van ons twee. Ik voelde me net een fotomodel, of nee, liever iemand die per ongeluk op de set van een fotoshoot is gestrompeld en zich zeer ongemakkelijk voelde. Daar bleef het niet bij, al gauw wilde die man compensatie voor zijn "harde werk" en wou met ons op de foto; kwestie van bewijs dat hij toch echt Europese meisjes heeft kunnen aanraken, brr. En ja, waarom niet met alle Chinezen? Al zijn vriendjes wilden plots met ons op de foto. We kregen er net genoeg van tot ze beseften dat ze ons nogal lastig vielen, en toen zijn we rustig met de bus naar huis gegaan om Katrien haar zak te nemen en naar de luchthaven te vertrekken. Daar nog even iets gedronken, en hup, ik moest ook weer van Katrien afscheid nemen. Maar het was niet zo'n pijnlijk afscheid want binnen een maand zie ik ze al weer! Dan kom ik immers thuis om de kerst in België te vieren en daar te blokken.

Dikke zoenen!

Une semaine à ne plus oublier

Kijk niet zo boos. Ja, ik weet het, het is lang geleden dat ik nog iets heb geschreven op mijn blog, maar ik heb daar een geldig excuus voor! Ten eerste ben ik een ijverige student, en moet ik me dus ook nuttig bezighouden tijdens mijn kostbare vrije tijd (ahum :). Ten tweede moet ik hier ook mijn sociale contacten wat verstevigen, dus niet alleen een leven op de computer leiden en mijn contact met jullie thuis onderhouden. Ten derde had ik achtereenvolgens bezoek van twee mensen die me zeer nauw aan het hart liggen. Tevreden? Ik anders wel.

Ik ben jullie nog meer uitleg verschuldigd over ons avondje "uit" op zaterdag 24 oktober. Ik was eerst langs Chloe gegaan om samen en voor elkaar te beslissen wat we zouden aantrekken. Ik had vanalles mee om uit te kiezen, maar onze arme Chloe die het moest doen met één valies op het vliegtuig, kon op niet veel terugvallen. Toch toch haalde ze (verplicht door mij) haar superschattig én onklopbaar rood jurkje tevoorschijn. Dat moest en zou ze aandoen, vond ik. Chloe was er toch niet zo zeker over; ze was wat bijgekomen de laatste weken nu ze niet meer moest koken voor 6 kotgenoten, maar wel gigantische hoeveelheden bleef klaarmaken voor één persoon. En niet te vergeten: haar onverzadigbare zin in desserts. Maar, redder in nood voor een Britse die bijna het voorbeeld zelve belichaamt: de Bridget Jones onderbroek! And it really works! Ik zag de vetrolletjes zo verdwijnen. Ik heb dan ook maar een jurkje aangedaan om niet uit de toon te vallen: mijn blauw strak jurkje. We waren klaar voor een leuke dansavond onder studenten!

Rond 22u30 zouden we Ute en Bettina vervoegen in de rij voor Le Palladium, een dancing die die avond synoniem stond voor een Greys Anatomy party georganiseerd door de studenten van "la fac de la Médecine". Een gigaaaantische rij stond aan te schuiven om binnen te mogen, en het ergste was dat er geen beweging in zat. Na een halfuurtje wachten, mét een fles wijn om ons warm te houden, kwamen ze ons vertellen dat het vol zat. Echt jammer, want eindelijk stond er iets op ons programma dat niet te chic was én voor en door studenten was georganiseerd. Dan maar eens gaan kijken bij La SIP, waar we vorige keer niet binnengeraakten. Onderweg zijn we de Londense Erasmusstudent Nyan en zijn broer tegengekomen die ons gezelschap hielden tijdens onze zoektocht naar een fijn avondje uit. Nyan probeert altijd Frans te praten, omdat hij zijn taalbeheersing echt wil verbeteren, maar zijn broer die net is afgestudeerd van secondary school heeft zooooo'n mooi Engels accent. Chloe hates it, maar Elien looooves it :). Aangekomen aan La SIP kon Ute binnen, Bettina, Alex, Chloe, maar Nyan werd geweigerd (dat heb je met jeans en trainers) en ik oook!!!! Omdat ik aan het praten was met de jongere broer van Nyan, vroegen ze zich blijkbaar ineens af of ik wel ouder was dan 25 jaar (de minimum leeftijd om binnen te geraken!). Ja hoor, daar bestaat echt wel twijfel over of ik wel 25 ben. Eerlijk als ik ben zei ik dus dat ik 20 was, en met meewarige blikken bliksemden de bodyguards me buiten, hiphoi. Chloe kom kijken en ineens mocht zij ook niet meer binnen. Nogal onlogisch als je bedenkt dat Ute, Bettina en Alex even later vertelden dat het daar echt leeg was. Ach, wij met vier (Chloe, Nyan, zijn broer met vreemde vreemde naam (Atapu ofzoiets?) en ik) zijn dan uiteindelijk in de Barrios Latinos beland, een soort van latino danscafe waar het publiek ook wel wat ouder was dan de gemiddelde student. Toch hebben we ons daar eindelijk wat kunnen amuseren, wat gedanst, Monaco's gedronken (half bier, half sprite op siroop, de vrouwelijke vervanger voor Kriek) en uiteindelijk in de kou naar huis vertrokken. Ik heb met mijn velooke even Chloe nog vergezeld naar huis, voor ik op mijn velooke sprong en even later thuis lag in mijn bedje.
Na veel gedoe uiteindelijk een fijne avond gehad, but I couldn't help but wonder (doet dat een belletje rinkelen ;); wanneer gaat nu eindelijk eens die geslaagde uitgaansavond in Genève doorgaan?

De week erop is er niet veel spannends gebeurd; flink naar de les gegaan, gelezen, koffiekes en theekes gedronken met Chloe, Sytske en Alex, naar de bib in Uni Mail gegaan om even te blokken, aerobics gevolgd,...

Maar maar maar, vrijdagochtend 30 oktober zou mijn allerliefste Ruben arriveren per vliegtuig. Ik ben hem dan gaan opwachten in de arrival hall, waar we mekaar na drie weken eindelijk weer eens konden vastnemen (denk Het Leven zoals het is: de Luchthaven, met name de emotionele scènes bij het weerzien). Flinkgeschoren bijna onherkenbaar (niet waar hoor ;), maar nog steeds grote liefde :). Melig melig. Bon.

Wat vooral noemenswaardig is tijdens ons weekend was de hike op zondag. Via ESN (Erasmus student network) had ik al gehoord dat je elke zondag begeleid in een groep kan gaan wandelen over de Salève (een heuvel/berg). Ik had het nog steeds niet gedaan, want vroeg opstaan is een voorwaarde op zondag én het weer moet tiptop zijn om een mooi zicht te hebben, maar deze keer waren we rotsvast overtuigd; we moesten en zouden de Salève overgaan. De hele week hadden de weersvoorspellingen verschrikkelijke indrukken nagelaten, maar net de dag ervoor beweerde de lieve weerman dat het vooral mist zou zijn 's morgens, maar wel mooi weer daarna. Met volle moed 's ochtends opgestaan, een grijze wolkenmassa hing over onze hoofden, maar geen probleem, gepakt en gezakt, in hiking outfit (zie groene fleece :) dronken we ons eerst wat koffierenversémoed in in een cafeetje aan het station, en vertrokken dan met bus 8 naar het dorpje Veyrier. Daar wachtte een oude man iedereen op om door de bergen te trekken. Met een flinke groep van 19 personen moesten we vóór het vertrek stemmen welke route we verkozen. Lieve hemel, dat is moeilijk als je nog geen enkele hebt gedaan (!). Een grappige madam had ons dan overhaald om te stemmen voor de route die niet te steil was en door een dorpje ging op een bepaald moment, en zo won onze keuze :). Amai, niet steil, niet steil, het blijft toch protten als je tot 700 meter, en daarna nog eens tot 1200 meter stijgt. De mist trok langzaam op en onze eerste stop was boven op een lage top in een dorpje. Daar nog wat extra brood gekocht voor onderweg (mmmm) en in volle zon boven de mist doorgestapt tot helemaal bovenaan, waar je een prachtig uitzicht had over de Alpen met de Mont Blanc. Langs de andere kant van de op de top had je (een weliswaar mistig) uitzicht over Genève, en we konden zelfs de Jet d'Eau aanwijzen. Daar op de top onze bokes opgegeten in een cafeetje (én in Euros betaald, aangezien we nu in Frankrijk waren). Daarna kon je kiezen om te voet af te dalen of de Téléphérique naar beneden te nemen. Wij gingen voor de Téléphérique na de drie uur durende tocht, en konden zo langs de "kliffen" tot beneden glijden. Op de bus naar huis kreeg ik Chloe aan de lijn die met Sytske en Ulrike iets in de Starbucks ging drinken, en omdat ik had beloofd Ruben eens voor te stellen, zijn we gewoon rechtstreeks in onze hikingkleren tot daar gegaan. Daar hebben we nog wat gebabbeld, heb ik mijn splinters laten zien die ik door de hike had opgelopen, en goed gelachen met Chloe en Ruben (Sytske en Ulrike waren al snel weg). Chloe gaf me bij het afscheid haar zegen, en ook Ruben gaf mij zijn zegen. Gezegend zijn de gezegeners (lieve hemel).

Dinsdagavond was het dan weer tijd om dag te zeggen, het weekend was weer voorbijgevlogen, maar het was ook wel zalig geweest. De volgende ochtend ben ik na mijn les onmiddellijk naar de luchthaven getrokken (opnieuw) om mijn lieve zus Liesan te gaan ophalen. Zo leuk om al die verhalen van het thuisfront te horen en nog eens bij mijn zusje te zijn. We zijn dan gaan lunchen in Manor restaurant, jamie jamie. Ze was wel heel moe, dus terwijl ik woensdagmiddag wat werkte voor mijn les van donderdag (boek uitlezen!) kroop zij knus in mijn bed om een dutje te doen. 's Avonds zijn we dan inkopen gaan doen (brood en kerstbrood met rozijnen en marsepein mmmm, en nog vanalles zoets). Rond half 10 zou Chloe komen om samen naar de ESN pubnight te gaan die toevallig in mijn straat zou doorgaan, dus even dag gaan zeggen en mijn zusje voorstellen zagen we allebei wel zitten. Gelukkig moesten we onze ESN kaart niet laten zien want het was een privé avond voor ESN, met een gratis drankje. Ongelofelijk, maar iedereen denkt dat ons Liesan dus zo oud is als mij eh! Alex vroeg of zijn mijn oudere of jongere zus was (????!), en niemand keek verdacht om wanneer zij met haar gratis bonneke een Erasmusstudent moest voorstellen.

Rond half 12 zijn we dan naar huis getrokken, want ons Liesan was nog steeds heel moe, en zoveel volk was er nu ook weer niet. 't Was wel echt leuk geweest en gelukkig voor Liesan was de Nederlandse Sytske nog om wat mee te babbelen want al dat Engels was soms toch moeilijk te verstaan.

Donderdag 5 oktober ben ik vroeg opgestaan om de rest van mijn boek uit te lezen, terwijl ik ons Liesan wat heb laten uitslapen tot half 10. Voordat ik dan naar de les zou moeten gaan van 12 tot 14u zijn we eerst nog in de Starbucks een kersteditie koffie gaan drinken. Wat een zware koffie, amai. Ons Liesan zou al even een kijkje nemen in de winkelstraat voor ik haar daar zou vervoegen om wat te shoppen. Zalig geshopt en moe moe moe rond half 8 naar huis getrokken (de winkels blijven tot laat open op donderdag hier in Genève). Nadat we samen couscous hebben klaargemaakt, besloten we de film "e Fabuleux Destin d'Amélie Poulain" te kijken, en onze viersmakenijspot (vanille, chocola, hazelnoot en pistache) aan te vallen. Verzadigd en moegeshopt hebben we de film zelfs niet kunnen afkijken, zo moe waren we, en de volgende dag zou het vroeg opstaan worden: 4u15 om onze trein te kunnen halen naar de luchthaven. Weer op dezelfde plek als dinsdag afscheid genomen (ik spendeer veel te veel tijd in vlieghavens). Wanneer ze door de douane was, ben ik naar huis gegaan en heb nog wat geslapen. Gelukkig is ze veilig geland in België.

Wat een bezoek. En volgende week is het de beurt aan Katrien! Ik kijk er al naar uit!