Une semaine à ne plus oublier

Kijk niet zo boos. Ja, ik weet het, het is lang geleden dat ik nog iets heb geschreven op mijn blog, maar ik heb daar een geldig excuus voor! Ten eerste ben ik een ijverige student, en moet ik me dus ook nuttig bezighouden tijdens mijn kostbare vrije tijd (ahum :). Ten tweede moet ik hier ook mijn sociale contacten wat verstevigen, dus niet alleen een leven op de computer leiden en mijn contact met jullie thuis onderhouden. Ten derde had ik achtereenvolgens bezoek van twee mensen die me zeer nauw aan het hart liggen. Tevreden? Ik anders wel.

Ik ben jullie nog meer uitleg verschuldigd over ons avondje "uit" op zaterdag 24 oktober. Ik was eerst langs Chloe gegaan om samen en voor elkaar te beslissen wat we zouden aantrekken. Ik had vanalles mee om uit te kiezen, maar onze arme Chloe die het moest doen met één valies op het vliegtuig, kon op niet veel terugvallen. Toch toch haalde ze (verplicht door mij) haar superschattig én onklopbaar rood jurkje tevoorschijn. Dat moest en zou ze aandoen, vond ik. Chloe was er toch niet zo zeker over; ze was wat bijgekomen de laatste weken nu ze niet meer moest koken voor 6 kotgenoten, maar wel gigantische hoeveelheden bleef klaarmaken voor één persoon. En niet te vergeten: haar onverzadigbare zin in desserts. Maar, redder in nood voor een Britse die bijna het voorbeeld zelve belichaamt: de Bridget Jones onderbroek! And it really works! Ik zag de vetrolletjes zo verdwijnen. Ik heb dan ook maar een jurkje aangedaan om niet uit de toon te vallen: mijn blauw strak jurkje. We waren klaar voor een leuke dansavond onder studenten!

Rond 22u30 zouden we Ute en Bettina vervoegen in de rij voor Le Palladium, een dancing die die avond synoniem stond voor een Greys Anatomy party georganiseerd door de studenten van "la fac de la Médecine". Een gigaaaantische rij stond aan te schuiven om binnen te mogen, en het ergste was dat er geen beweging in zat. Na een halfuurtje wachten, mét een fles wijn om ons warm te houden, kwamen ze ons vertellen dat het vol zat. Echt jammer, want eindelijk stond er iets op ons programma dat niet te chic was én voor en door studenten was georganiseerd. Dan maar eens gaan kijken bij La SIP, waar we vorige keer niet binnengeraakten. Onderweg zijn we de Londense Erasmusstudent Nyan en zijn broer tegengekomen die ons gezelschap hielden tijdens onze zoektocht naar een fijn avondje uit. Nyan probeert altijd Frans te praten, omdat hij zijn taalbeheersing echt wil verbeteren, maar zijn broer die net is afgestudeerd van secondary school heeft zooooo'n mooi Engels accent. Chloe hates it, maar Elien looooves it :). Aangekomen aan La SIP kon Ute binnen, Bettina, Alex, Chloe, maar Nyan werd geweigerd (dat heb je met jeans en trainers) en ik oook!!!! Omdat ik aan het praten was met de jongere broer van Nyan, vroegen ze zich blijkbaar ineens af of ik wel ouder was dan 25 jaar (de minimum leeftijd om binnen te geraken!). Ja hoor, daar bestaat echt wel twijfel over of ik wel 25 ben. Eerlijk als ik ben zei ik dus dat ik 20 was, en met meewarige blikken bliksemden de bodyguards me buiten, hiphoi. Chloe kom kijken en ineens mocht zij ook niet meer binnen. Nogal onlogisch als je bedenkt dat Ute, Bettina en Alex even later vertelden dat het daar echt leeg was. Ach, wij met vier (Chloe, Nyan, zijn broer met vreemde vreemde naam (Atapu ofzoiets?) en ik) zijn dan uiteindelijk in de Barrios Latinos beland, een soort van latino danscafe waar het publiek ook wel wat ouder was dan de gemiddelde student. Toch hebben we ons daar eindelijk wat kunnen amuseren, wat gedanst, Monaco's gedronken (half bier, half sprite op siroop, de vrouwelijke vervanger voor Kriek) en uiteindelijk in de kou naar huis vertrokken. Ik heb met mijn velooke even Chloe nog vergezeld naar huis, voor ik op mijn velooke sprong en even later thuis lag in mijn bedje.
Na veel gedoe uiteindelijk een fijne avond gehad, but I couldn't help but wonder (doet dat een belletje rinkelen ;); wanneer gaat nu eindelijk eens die geslaagde uitgaansavond in Genève doorgaan?

De week erop is er niet veel spannends gebeurd; flink naar de les gegaan, gelezen, koffiekes en theekes gedronken met Chloe, Sytske en Alex, naar de bib in Uni Mail gegaan om even te blokken, aerobics gevolgd,...

Maar maar maar, vrijdagochtend 30 oktober zou mijn allerliefste Ruben arriveren per vliegtuig. Ik ben hem dan gaan opwachten in de arrival hall, waar we mekaar na drie weken eindelijk weer eens konden vastnemen (denk Het Leven zoals het is: de Luchthaven, met name de emotionele scènes bij het weerzien). Flinkgeschoren bijna onherkenbaar (niet waar hoor ;), maar nog steeds grote liefde :). Melig melig. Bon.

Wat vooral noemenswaardig is tijdens ons weekend was de hike op zondag. Via ESN (Erasmus student network) had ik al gehoord dat je elke zondag begeleid in een groep kan gaan wandelen over de Salève (een heuvel/berg). Ik had het nog steeds niet gedaan, want vroeg opstaan is een voorwaarde op zondag én het weer moet tiptop zijn om een mooi zicht te hebben, maar deze keer waren we rotsvast overtuigd; we moesten en zouden de Salève overgaan. De hele week hadden de weersvoorspellingen verschrikkelijke indrukken nagelaten, maar net de dag ervoor beweerde de lieve weerman dat het vooral mist zou zijn 's morgens, maar wel mooi weer daarna. Met volle moed 's ochtends opgestaan, een grijze wolkenmassa hing over onze hoofden, maar geen probleem, gepakt en gezakt, in hiking outfit (zie groene fleece :) dronken we ons eerst wat koffierenversémoed in in een cafeetje aan het station, en vertrokken dan met bus 8 naar het dorpje Veyrier. Daar wachtte een oude man iedereen op om door de bergen te trekken. Met een flinke groep van 19 personen moesten we vóór het vertrek stemmen welke route we verkozen. Lieve hemel, dat is moeilijk als je nog geen enkele hebt gedaan (!). Een grappige madam had ons dan overhaald om te stemmen voor de route die niet te steil was en door een dorpje ging op een bepaald moment, en zo won onze keuze :). Amai, niet steil, niet steil, het blijft toch protten als je tot 700 meter, en daarna nog eens tot 1200 meter stijgt. De mist trok langzaam op en onze eerste stop was boven op een lage top in een dorpje. Daar nog wat extra brood gekocht voor onderweg (mmmm) en in volle zon boven de mist doorgestapt tot helemaal bovenaan, waar je een prachtig uitzicht had over de Alpen met de Mont Blanc. Langs de andere kant van de op de top had je (een weliswaar mistig) uitzicht over Genève, en we konden zelfs de Jet d'Eau aanwijzen. Daar op de top onze bokes opgegeten in een cafeetje (én in Euros betaald, aangezien we nu in Frankrijk waren). Daarna kon je kiezen om te voet af te dalen of de Téléphérique naar beneden te nemen. Wij gingen voor de Téléphérique na de drie uur durende tocht, en konden zo langs de "kliffen" tot beneden glijden. Op de bus naar huis kreeg ik Chloe aan de lijn die met Sytske en Ulrike iets in de Starbucks ging drinken, en omdat ik had beloofd Ruben eens voor te stellen, zijn we gewoon rechtstreeks in onze hikingkleren tot daar gegaan. Daar hebben we nog wat gebabbeld, heb ik mijn splinters laten zien die ik door de hike had opgelopen, en goed gelachen met Chloe en Ruben (Sytske en Ulrike waren al snel weg). Chloe gaf me bij het afscheid haar zegen, en ook Ruben gaf mij zijn zegen. Gezegend zijn de gezegeners (lieve hemel).

Dinsdagavond was het dan weer tijd om dag te zeggen, het weekend was weer voorbijgevlogen, maar het was ook wel zalig geweest. De volgende ochtend ben ik na mijn les onmiddellijk naar de luchthaven getrokken (opnieuw) om mijn lieve zus Liesan te gaan ophalen. Zo leuk om al die verhalen van het thuisfront te horen en nog eens bij mijn zusje te zijn. We zijn dan gaan lunchen in Manor restaurant, jamie jamie. Ze was wel heel moe, dus terwijl ik woensdagmiddag wat werkte voor mijn les van donderdag (boek uitlezen!) kroop zij knus in mijn bed om een dutje te doen. 's Avonds zijn we dan inkopen gaan doen (brood en kerstbrood met rozijnen en marsepein mmmm, en nog vanalles zoets). Rond half 10 zou Chloe komen om samen naar de ESN pubnight te gaan die toevallig in mijn straat zou doorgaan, dus even dag gaan zeggen en mijn zusje voorstellen zagen we allebei wel zitten. Gelukkig moesten we onze ESN kaart niet laten zien want het was een privé avond voor ESN, met een gratis drankje. Ongelofelijk, maar iedereen denkt dat ons Liesan dus zo oud is als mij eh! Alex vroeg of zijn mijn oudere of jongere zus was (????!), en niemand keek verdacht om wanneer zij met haar gratis bonneke een Erasmusstudent moest voorstellen.

Rond half 12 zijn we dan naar huis getrokken, want ons Liesan was nog steeds heel moe, en zoveel volk was er nu ook weer niet. 't Was wel echt leuk geweest en gelukkig voor Liesan was de Nederlandse Sytske nog om wat mee te babbelen want al dat Engels was soms toch moeilijk te verstaan.

Donderdag 5 oktober ben ik vroeg opgestaan om de rest van mijn boek uit te lezen, terwijl ik ons Liesan wat heb laten uitslapen tot half 10. Voordat ik dan naar de les zou moeten gaan van 12 tot 14u zijn we eerst nog in de Starbucks een kersteditie koffie gaan drinken. Wat een zware koffie, amai. Ons Liesan zou al even een kijkje nemen in de winkelstraat voor ik haar daar zou vervoegen om wat te shoppen. Zalig geshopt en moe moe moe rond half 8 naar huis getrokken (de winkels blijven tot laat open op donderdag hier in Genève). Nadat we samen couscous hebben klaargemaakt, besloten we de film "e Fabuleux Destin d'Amélie Poulain" te kijken, en onze viersmakenijspot (vanille, chocola, hazelnoot en pistache) aan te vallen. Verzadigd en moegeshopt hebben we de film zelfs niet kunnen afkijken, zo moe waren we, en de volgende dag zou het vroeg opstaan worden: 4u15 om onze trein te kunnen halen naar de luchthaven. Weer op dezelfde plek als dinsdag afscheid genomen (ik spendeer veel te veel tijd in vlieghavens). Wanneer ze door de douane was, ben ik naar huis gegaan en heb nog wat geslapen. Gelukkig is ze veilig geland in België.

Wat een bezoek. En volgende week is het de beurt aan Katrien! Ik kijk er al naar uit!