Vandaag 16/12 keer ik terug naar België voor een dikke maand. Dat wordt zeker een blij weerzien met mijn vrienden en familie, en een zeer warme Kerst! Voor ik het vliegtuig opstap moet ik nog wel even mijn laatste twee weken vertellen, kwestie van niets te vergeten! We zullen de chronologische methode volgen...
3/12: Ruben komt aan! Na een zeer confronterende, maar echt sterke film in de English film cycle op de unief, "Clockers", nam ik de trein naar de luchthaven om Ruben op te halen. Zijn vlucht had wel wat vertraging, maar uiteindelijk, rond 23u kon ik hem eindelijk weer eens goed vastpakken.
4/12: Na een Starbuckske, onmiddellijk in de kerstsfeer gestapt met de Kerstmarkt in dé shopping street van Genève, Rue de la Confédération. We konden de glühweinsfeer (of vin chaud in het Frans) al opsnuiven van heinde en verre, maar eigenlijk vond ik dat wat te vroeg. Sinterklaas moest eerst nog komen! Geen nood, de sint had voor mij wat meegegeven met Ruben, en in het weekend stonden plots een paar heerlijke donkere chocoladeventjes in mijn schoen te wachten om verorberd te worden. En dat zullen ze :).
5/12: Hoera hoera, zeer toevallig speelt het kleine kleine cinemaatje aan de overkant van de straat waar ik woon een heel interessante zwart-wit film van Michael Haneke, "Das Weisse Band", en voor één keer was die niet gedubd in het Frans, maar behouden in zijn originele, Duitse versie. Het leek ons ideaal om Duits met Franse ondertitels zo te oefenen, en het werkte :). We begrepen praktisch alles van de film... wel niet echt alles want het is nogal een mysterieus verhaal. Ik ga niets weggeven, maar je moet zeker eens de website bezoeken: http://www.thewhiteribbon.co.uk/ . We waren er beiden van onder de indruk.
6/12: Het wordt bijna een traditie, maar op zondag zijn we lekker gaan brunchen in La Galérie. Elke week is het een ander koppel/paar vrienden die samen een zoete en een hartige brunch voorzien voor gegadigden. Dit weekend was het een bijzondere brunch: kaarsjes op tafel, onderleggers, én een streepje live muziek met sax en gitaar. Supergezellig! Om dan nog maar te zwijgen van het lekkere Indische eten dat we voorgeschoteld kregen. Als voorgerecht een slaatje van wortels, kruiden enz. met iets typisch Indisch waarvan ik de naam even kwijt ben, in ieder geval, het lijkt op chips :). Het hoofgerecht was rijst met een curry van kip en groentjes en en humus. Mmm. Het dessert was een ananasslaatje met basilicum. Een verfrissende afsluiter! Gelukkig hadden we het ontbijt overgeslagen, want daarna zouden we nog naar Carouge gaan om de winkeltjes eens af te schuimen, en daar hebben we ook nog een pâteeke in Chocolatier Martel gegeten, met een lekkere renversé of Chocolat Martel bij. Was er nog wat plaats over in ons buikskes? Wel, het moest wel! Chloe's Diner Presque Parfait zou plaatsvinden die avond, en dat hield vier gangen in. Niet iedereen zou aanwezig zijn, het zou een gezellig onderonsje onder Chloe, Alex, Bettina en ons worden. Chloe's thema was "Quand j'étais pétit(e)..." en al haar gerechten pasten mooi in het opgroeien van kind tot volwassen. Eerst mochten we proeven van haar uitgeholde gekookte eitjes, opgevuld met een het eigeel gemengd met mayonaise en mosterd en kruiden. Verrassend lekker. Het voorgerecht was Chloe's favoriet tegen de winter(ver)kou(dheden): kippensoep mit Buchstarben (soepletters ofzoiets?)! Tijdens het wachten op de volgende schotel, konden we ons al vermaken met een soort van vlooienspel, maar nu met springende kikkers die in een potje moesten geraken. De truc was natuurlijk de juiste afstand vinden van de kikker tot het potje en goed mikken :). Na veel bloes, zweet en tranen was het iedereen gelukt toch tenminste één kikkertje in het potje te doen springen, hoezee :). Tijd voor de hoofdschotel: bangers and mash! Dit komt neer op het volgende: worstjes verstopt in aardappelpuree vergezeld door boontjes en wortels én een lekkere gravy saus. Normaal gezien hoort daar ook een yorshire pudding bij (een soort van gebakken deeg), maar daarvoor had Chloe special equipment nodig, wat er klaarblijkelijk niet was. Geen nood, de echte "pudding" was délicieuse: Butterfly buns! Wat neerkomt op lemonpiemuffins in de met vleugeltjes and with raspberries and butter icing! Chloe had wel wat "getrischt" met het dessert; ze had een zo-goed-als-klaar-om-te-bakken-deeg van de Coop gekocht, omdat ze geen zelfrijzend bakmeel vond. Inderdaad, dat vind je hier niet, maar je vind wel kleine zakjes met levure om te rijzen. Tututuut, Chloe! Ach, I don't mind, het was superlekker. Van butter icing had ik nog nooit gehoord, maar blijkbaar is het gewoon boter met glazuursuiker (?), en zij had er ook nog wat raspberry sauce aan toegevoegd. Als echte activiteit had Chloe een "tekensessie" voorzien waarin we elk een naam moesten trekken en die persoon moesten natekenen als kind of nu. Toevallig hadden Bettina en Alex mekaar, en Ruben en ik mekaar. Ik nam geen risico's en ging voor Ruben's baby look. Ik moet zeggen: schattig, maar er schuilt geen verloren tekenaar in mij, jammer genoeg. Als warme afsluiter een thee, koffie of chocolademelk en de avond zat erop.
7/12: Inpakdag alweer. Toch zijn we nog even naar Manor kunnen gaan voor vanalles: parfums uitproberen, souvenirs bekijken, een apfelstrüdel met vanillesaus eten en een cappuccinooke drinken. Op tijd naar de luchthaven om daar nog een laatste keer in de Starbucks te vertoeven, en dan "Tot snel!" gezegd. Nu zou het niet lang meer duren eer ik thuis was. Chloe, die lieve Chloe, was zo attent om me voor de "tea" te vragen en een cottage pie te voorzien als troost. Zo ging ik onmiddellijk vanaf de luchthaven met de bus tot daar en bevond me weer in fijn gezelschap (van Chloe en van eten).
11/12: Enkele dagen later zou ik mijn Diner Presque Parfait houden! En mijn thema zou zijn... teteteduuuim: een Girls Night In! Ik had Alex, Bettina, Chloe, Ute, Sytske en Minna uitgenodigd voor een heus Belgisch diner, en de enigste voorwaarde was ... in pyjama! Uiteindelijk kon Bettina niet komen omdat haar vriend op bezoek was, en dat niet echt in het thema paste (ook al zou ik wel iets voor hem kunnen verzonnen hebben :). Eerlijk gezegd was het een opluchting, want mijn kamer is echt echt te klein om zes mensen in te ontvangen zo bleek. Gelukkig mocht ik de living inpalmen van Mme Amoos. Ze heeft me zelfs geholpen met het huis was proper te maken door te stofzuigen, de vloer te kuisen en het stof af te nemen; ze is eigenlijk echt heel lief, maar o zo triest. Omdat het ons laatste diner voor Kerst zou zijn, had ik de tafel feestelijk gedekt, en Mme Amoos had Chloe en mij een trucje geleerd om de servietten mooi op te vouwen als een "hoedje/kroon", niet simpel hoor, maar het gaf wel een mooi resultaat. De menu voor deze avond:
Den Aaperitif
Patattekes mè ne salaat van koemkoemer
Veugerecht
Koerjettesoep mè Boursin
Oojfdschjotel
Witlooif in kaas en heps
Des Deseir
Schjokomoes!
Zo had ik ook mijn menu's opgesteld voor de meisjes. Ze snapten er geen snars van (behalve Sytske een beetje), maar zo leren ze ook eens een Vlaams dialect kennen. Ik had gelukkig twee dagen om me er mentaal en fysiek op voor te bereiden; naar de winkel, witloof vinden, Boursin, bieslook,... Etentjes "throwen" is niet zo simpel. Je moet echt aan zoveel denken; respect voor diegenen die dat zo vaak doen!
Uiteindelijk had ik alles gevonden en kon de avond van start gaan. 5 gibberende meisjes in mijn kamer waren zich aan het omkleden, terwijl ik hen het voorgerecht bracht: mijn eigen creatie van halve, uitgelepelde patatjes met een soort van Griekse komkommersalade met bieslook en yoghurt.
De meisjes hadden een kleine attentie mee, waar ik echt superblij mee was: Sytske had me wat pepernoten gebracht (van de Hema, mmm!!!), Ute en Alex hadden wijn mee, en een (toepasselijk) nagelverzorgingssetje, nagellak en vijl. Rond 20u zetten we ons aan tafel om een lekker recept te proeven dat mijn mama zo goed kan maken. De courgettesoep met Boursin is een smeuïg voorgerecht dat je echt een moet proberen, heel makkelijk en anders. Nadien kon ik de witloof in hesp en kaas waar Sytske zo dol op is haar eindelijk presenteren. Ik had niet gedacht dat ik het zo had gemist, maar witloof is eigenlijk écht een lekkere groente. Zo vonden ook de unacquainted meisjes (Minna, Sytske, Chloe en Ute wisten niet wat voor groente het was!) het verrassend lekker. Nadien vond ik het tijd voor onze activiteit, wat heel simpel, een echte girlsnight was! Maskertjes, snoep, komkommerschijfjes, nagellak, vijl,... het was er allemaal, en werd allemaal gebruikt. En om er een Belgische accent aan te geven had ik voor elk van ons een heuse Kriek gekocht. Zeker eens proberen: drink twee maanden geen Kriek meer, en drink het dan met je vrienden; het is alsof je in het Bierparadijs bent beland, haha. Nee, serieus, een zalig Kriekske was dat, en iedereen dronk het met veel plezier tot de laatste druppel!
Tijd voor chocomousse! De avond voor het etentje is Chloe me komen helpen met het dessert, en het is dankzij haar dat de room en het eiwit zo goed opgeklopt geraakt is. Thank you, Chloe, for that! Wat dus betekende: een geslaagde chocomousse!
Alle kommetjes en lepeltjes afgelekt, een laatste slok Kriek en het spel van de avond kon beginnen. Ik had een spel "uitgevonden" dat iedereen twee vragen moest verzinnen, één brave en één "naughty", en dat we dan de cirkel rond zouden gaan en ieder moest één vraag trekken en beantwoorden, en mag dan ook nog iemand anders aanduiden die die vraag moet beantwoorden. Haha, ze zagen het in het begin precies niet zo goed zitten, maar met de Kriek kwamen de tongen los en werden alle gênante verhalen op tafel geworpen. Rond half 1 kwamen de laatste trams en zo vertrokken de girls naar huis. Toch niet allemaal, Chloe hielp me nog wat afwassen en opruimen zodat het huis er ongetwijfeld properder uitzag dan ooit ervoren, en ze is nadien blijven slapen (Waarom ook niet als je al in pyjama zit?).
12/12: Zaterdag, shoppingdag! Chloe en ik hadden het briljante plan van zaterdag te gaan shoppen voor kerst(cadeautjes)! Ongeveer 3 uur hebben we gespendeerd in Manor, inclusief een lekkere lunch (quiche of een broodje tonijn), en uiteraard een stuk taart. In de Rue de La Confédération zagen we de eerste tekens van la Fête de l'Escalade, met een gekostumeerde stoet met paarden en trommels enzovoorts. De legende van de Escalade gaat als volgt (met dank aan ESN):
L'Escalade est LA fête historique de Genève (on ne fête pas le carnaval, car c'est un canton protestant).
L'histoire en quelques mots: en 1602, les Genevois se sont faits attaqués par les troupes du duc de Savoie durant la nuit du 11 au 12 décembre. Les Genevois se sont réveillés et ont combattu jusqu'à la victoire finale! La mère Royaume renversa une marmite de soupe (grote soepkom) sur un Savoyard (qui le tua): c'est pour cela que l'on casse une marmite en chocolat.
Zaterdagavond zouden we eigenlijk met de hele ESNgroep in de Eclipse bar een echte marmite casseren, maar Chloe en ik hadden de tijd niet echt in het oog gehouden, en spendeerden die in Globus, de nog chiquere versie van een grootwarenhuis dan Manor. Mét degustaties op de verdieping van de voeding: passievrucht, mango, kerststollen, ééén honing van alle soorten en smaken! Ik was Chloe even kwijt tussen al dat lekkers en die drukte, maar na een tijdje voelde ik iemand aan mijn mouw trekken en me leiden tot aan een oudere man die wel 15 potjes honing voor zijn neus had staan. Chloe zei tegen de man: Voila, monsieur, cette fille aime le miel plus que moi. Et voila, Elien was aan het degusteren geslagen: miel de lavande, miel de sapin, miel de la fôret noire, etc. Mmm, fijn om al die verschillende smaken eens te proberen!
Na ons geshop kwamen we uitgeput toe op mijn kamertje en had het al niet veel zin meer om nog naar l'Eclipse bar te gaan. Een cappuccino en koekskes brachten soelaas. Maar niet te lang getreuzeld, want hier in Zwitserland sluiten de winkels om 18u 's zaterdags, en we moesten ons nog bevoorraden in avondeten en brood. Zo gezegd, zo gedaan, en al snel waren we op weg naar Chloe thuis om onze "tea" klaar te maken. Ik mocht eerst een bad nemen daar, oooh zaaaalig! Dan flink gegeten en de avond afgesloten met een kop hete chocolademelk met amaretto, een aanrader voor het slapengaan!
13/12: Opnieuw was het zondag, en deze keer zouden we eens voor de zoete brunch gaan: verschillende soorten brood en confituur, én "milkyway"choco, met appelcake met een soort van chocoladepudding en chocolademeringuesterretjes. En dat voor 6 frank, daar kan je niet voor sukkelen he! 's Avonds zijn we naar de Escaladestoet gaan kijken in la Vieille Ville, met heel wat muziek, fakkels en middeleeuwse personages in kostuum. Heel koud, maar ook heel fijn om eens te zien. Very convenient was de nieuwe woonplaats van Alex, die mooi uitkijkt op de place de la Cathédrale, waar een koor zou zingen voor een vuur zou worden aangestoken. Met zijn allen, waaronder ook Bettina en haar vriend, dronken we een lekkere kop thee, aten wat koekjes en wachten zo geduldig aan het raam voor het vuur. Na een tijdje hoorden we het koor, en zagen we een niet-gigantisch-maar-wel-schoon vuur op het plein branden. Zo Kerstachtig, we waren echt helemaal in de Kerstsfeer. 's Avonds opnieuw "tea" bij Chloe. We hadden niet echt veel in huis, maar wel nog een pakje om scones mee te maken! En zo aten we scones met frambozenconfituur bij Chloe thuis, en sloten weer af met een hot chocolate à la Chloe tijdens een gesprek op skype met Chloe's beste vriend Chris. Zo grappig :).
14/12: 's Avonds ging ik na mijn laatste les Sémantique, surprise surprise, naar Chloe, maar niet om samen eten te maken, nee, vanavond zouden we ons laten dienen in de pizzerie Les Tilleuls erg dicht bij Chloe thuis als een heus Kerstdiner. De zeer vriendelijke ober hoorde ons praten in Engels, en stelde voor om in het Engels te converseren, maar wij weigerden koppig, en vertelden hem dat we hier waren om ons Frans bij te schaven. Blijkbaar was hij half-Zwitsers, half-Engels (surprise, surprise hier in Genève!). Na onze Hawaï en Prosciutto stelde hij ons een dessert voor, en bood ons een citroenlikeur aan. Ik hou echt niet van citroen, maar onder de peer pressure van Chloe en de ober bezweek ik voor het aanbod, en gaf me over aan de drank. Nog een koffie, en we waren gesettled. Bij Chloe thuis zouden we samen ons dessert voor de Pudding Night (die uiteindelijk is uitgegroeid tot een Secret Santa night) voorbereiden. Ik was mijn suiker vergeten, dus ik zou het dinsdag moeten doen, maar Chloe kon alvast beginnen. Ondertussen kreeg ik minder goed nieuws. Al een hele tijd was onze hond Ricky ziek, wou niet meer eten, was echt zwak, en ik wist dat hij het niet meer lang kon volhouden, maar die avond hebben ze hem ingeslapen. Ik was gelukkig niet alleen en kreeg een troostende knuffel van Chloe, maar het zal toch raar doen om woensdag thuis te komen zonder onze hond daar...
15/12: Na mijn les ben ik direct begonnen aan mijn apple crumble, zodat die zeker klaar zou zijn voor de Pudding Night. Hij is vrij goed gelukt, maar smaakte toch anders dan die bij ons thuis; was het de nieuwe oven, de andere merken van ingrediënten? Maar gelukkig was hij wel heel lekker. Ik had met Sytske afgesproken op Plainpalais om vandaar samen de tram te nemen tot bij Ute's appartement in Carouge, waar we veel zoets zouden bikken en de cadeautjes uitpakken. Daar aangekomen begon het zowaar te sneeuwen! Niet hard ofzo, maar er was sneeuw! Dat gaf onze kerstige avond toch nog wat extra kerstigs. Ute en Bettina hadden voor iets hartigs gezorgd met sateetjes van kaas, salami, augurken en kerstomaatjes. Chloe had haar butterfly bun cake opnieuw gemaakt, maar nu in het groot,... of dat was toch de bedoeling. Blijkbaar was de cake, wanneer ze het uit de vorm wou halen, in elkaar gezakt. And she blamed me, want ik had de vorm gekozen (zo'n leuke ronde met een gat in het midden!). Maar ach, de smaak was nog lekker, en de butter icing kon de schade wat beperken door alle stukjes te bedekken, en het de illusie van één stuk cake te geven. Minna en Alex hadden voor de wijn en ingrediënten voor glühwein gezorgd, die was echt zo lekker! Na al deze desserten en glühwein openden we onze cadeautjes voor elkaar. Iedereen heeft een naam getrokken en moest voor die persoon een cadeautje kopen én een gedicht schrijven. Dat laatste was een idee van Sytske. Blijkbaar is het bij hen traditie met Sinterklaas een gedichtje te schrijven voor diegene aan wie je een cadeautje geeft. Niet iedereen was er even enthousiast over, maar iedereen had een woordje voor de ander verzonnen. Alex' gedicht leek wel uit onze literatuurlijst van onze les poëzie geplukt; ze had er echt haar werk in gestoken, en het klonk zo mooi, zelfs in het Engels! Sytske en ik hadden toevallig elkaar getrokken, en we waren er allebei heel blij mee; we hebben wat dezelfde smaak. Zij had voor mij een supermooie, kleurige sjaal gekocht, en ik had voor haar rode, wollen collants (die ik by the way ook voor mezelf heb gekocht :), een schoon zakje voor make-up/geld/etc. en een lipgloss met nog wat snoepjes. Haar gedicht voor mij klonk zo:
Dear Elien
This year it was a long journey for 'Sinterklaas',
All the way to Geneva, to bring you your present and some speculaas.
That's why he's 10 days late.
But still, you have to celebrate!
You're enjoying your time in Geneva very much,
Although you do miss Ruben's touch,
Luckily you see him almost every 4 weeks,
so you can squeeze his cheeks!
Sinterklaas saw you were 'cycling' on the lake,
With that nice weather, it was a piece of cake!
But swimming in our underwear is not our cup of tea.
No, only the Spanish girls are feeling that free!
We feel more comfortable in huge pajamas
With some chocolate, tea and watching some dramas!
The dinner you gave was more than perfect
But with you, that's what we can expect!
Sinterklaas hopes that you'll like this cadeau,
I hope it suits you, and that it looks very beau!
Tot volgend jaar,
Sinterklaas and Santa Claus!
Iedereen had wel wat grappige anekdotes klaar in haar gedicht, dus dat was altijd lachen. Na de fijne cadeautjes en gedichtjes te hebben ontdekt grepen we naar Sytske's chocoladefondue met fruit (bananen, frambozen, aardbeien, mandarines) én marshmallows! Nog een laatste glühwein, en we konden er weer tegen om de kou én sneeuw te trotseren. Chloe is nog even meegekomen tot bij me thuis voor een thee, omdat er geen bussen meer reden naar haar thuis, en rond half 2 kroop ik er dan uiteindelijk in.
16/12: Sneeuw sneeuw sneeuw vandaag! Echte, grote vlokken, al blijven ze niet liggen. Mooi adieuke van Genève vind ik.
Vandaag was het een opgave om uit mijn bed te komen om 7 uur, maar het was mijn laatste les Victorian poetry, en die wou ik zeker niet missen. Hup, rustig op de bus naar school (ik kon zelfs zitten deze keer) tot ik plots twee stops voor mijn stop de ticketcontroleurs (voor mij de éérste keer op bus op tram hier in Genève!!!) op de bus zie stappen en zeggen: tickets s'il-vous-plait! Lieve hemel, ik heb een abonnement, en ik wist dat het vandaag verlopen was, en ik verzeker jullie dat ik de intentie had een ticket te kopen 's morgens, maar ik was het compleet vergeten! Ik voelde mijn hart sneller kloppen, het bloed naar mijn hoofd stijgen en de adrenaline door mijn aders vloeien... Murphy's law (of zoals Chloe het noemde: Sod's Law). Ik toonde met bibberende handen mijn abonnement aan de ticketcontroleur (wat moest ik anders?), maar godzijdank, hij zei: oui, merci. Fioew, dat is me 100 frank gespaard. Ik heb daarna mijn slecht geweten onmiddellijk proberen cleansen met een ticket in het teruggaan! Na mijn les heb ik Alex nog even gezien, want ze had nog wat notities nodig van de lessen die ze had gemist, en zo heb ik van haar vandaag nog afscheid kunnen nemen voor een lange maand. Ook Chloe is nog even langsgeweest, en bracht me een zakje om custard mee te maken voor thuis... zodat ik haar niet zou vergeten. Rond 15 uur moest ze dan vertrekken om haar zus van de luchthaven op te halen; zij zou Genève eens komen verkennen, maar vooral dienen als extra bagagedrager in het terugkeren naar Engeland. Zo slim, ik zit hier met mijn klein kofferke, te puffen en mijn hoofd te pijnigen over de luttele kleren die ik kán meenemen. Het is verschrikkelijk, ik verzeker het jullie. In ieder geval, als iemand me tussen 16 december en 25 januari tegenkomt in België, niet verrast zijn als je merkt dat ik precies altijd dezelfde kleren aan heb. Het is nu eenmaal niet anders.
Dikke zoenen en tot snel!
