Na het vertrek van Katrien had ik de volgende dag al een nieuwe missie: de UGent promoten op 'la Journée internationale' van de UniGe. Het concept hield in dat de Erasmusstudenten in het grootste gebouw van de unief van Genève (Uni Mail) hun thuisuniversiteit zouden voorstellen en vertegenwoordigen aan een aantal standjes. Ik had geen idee of ik er nog andere erasmusstudenten zou tegenkomen, maar blijkbaar had Sytske zich ook opgegeven om de universiteit Groningen eer aan te doen, en de nieuwsgierige studenten typische kruidenbollen en speculaas voor te schotelen. In tegenstelling tot haar had de unief Gent me wel ongelofelijk veel brochurekes en papierekes opgestuurd om uit te delen. Niet dat het veel uitmaakte, want veel succes had ik niet. De meesten die echt geïnteresseerd waren kwamen af met vragen zoals "Kan ik daar internationaal recht in het Duits studeren?". Wel, lief kind, neen. Kijk eens goed naar die vlag, wij zijn niet Duitsland, wij zijn België. Jaja, dat is een buurland van Duitsland, maar dus niet Duitsland zelf, hmmm? Een ander meisje vroeg waar Gent lag, en ik toonde haar een (zeer nuttig) kaartje van België, en ze vroeg: Oh, dat ligt niet in Duitsland? Liebe Gott im Himmel. Sommige dingen zijn gewoon hopeloos. Maar niet getreurd, Gent heeft genoeg fijne studenten :).
Na een tijdje zijn Alex en Chloe me komen vervoegen om eens te zien wat die Internationale Dag eigenlijk voorstelde. Gelukkig, want daar vier uur alleen zitten zag ik al na een uurtje niet meer zitten. Voor de rest hebben we nog wat gesocialized met de andere Erasmussers, en het was wel fijn om eens te zien hoe het met de rest van de bende ging.
Vorige vrijdag 27 november kwamen mijn lieve mammie en pappie me een bezoekske brengen hier in Genève. Ik ging ze 's morgens ophalen aan de luchthaven (ik ben er vaste klant!) en dan kon ons toeristisch weekendje Genève aanvangen. Toch niet onmiddellijk, aangezien ik had afgesproken met nog vier andere meisjes van mijn les Sémantique om samen onze oplossingen voor de taak te overlopen en te vergelijken. Ik was uiteraard te laat voor onze afspraak, maar dat vonden ze blijkbaar niet zo erg; zo konden ze op hun gemak hun sigaret oproken buiten aan de unief. Toen we er allemaal zetten we koers naar het appartement van Alexandra dat heel dicht bij de unief ligt. Zij is wel een al wat oudere student, ik schat haar rond de 30, maar bij ons gedraagt ze zich zeker even jong. Eindelijk eens een paar uurtjes volledig in het (échte moedertaal-)Frans doorbrengen, zeer verlichtend, ahum. Soms was het moeilijk om hun gesprekken te volgen, zeker als ze zelf bezig waren over hun uitspraak; Christelle, een grote zwarte Parisienne was bijvoorbeeld aan het lachen met de Zwitserse uitspraak van sommige woorden. Ik heb eerlijk gezegd nog niet veel verschil opgemerkt tussen het Franse Frans en het Zwitserse Frans, buiten dat het Franse Frans wel veel sneller gaat, en ALLES afkort: 'Je ne sais pas' wordt 'Jspa'.
Het was echt heel gezellig met Alex, Christelle, Line en Elodie, zeker tussen al die koeskes en koffie dat Alexandra had klaargezet voor ons :). Flink gewerkt, vragen gesteld, antwoorden gekregen en voilà, nu op weg terug naar de oudjes :).
's Middags zijn we samen gaan eten in Manora restaurant, want vooral mijn vader is een grote fan van het concept; Je kan zelf rondkuieren tussen een onmetelijke keuze van de Italiaanse, Chinese, Thaïse en Zwitserse keuken, en daarbovenop kan je je ogen en je buik de kost geven aan een gigantische saladbar, fruitsla"bar", en veel, veel zoetigheden. En dat alles voor een redelijke prijs en gegarandeerd lekker eten. In de namiddag wouden we dan eens gaan kijken of de UN open was voor bezoek, maar blijkbaar was het "uitzonderlijk" gesloten. Dan zijn we maar naar het museum van het Rode Kruis gegaan er zowat recht tegenover en de man achter de balie had ons te vertellen dat de gesloten VN waarschijnlijk te maken had met Thanksgiving van de dag ervoor. Wel, wel, de Amerikanen weten toch ook overal hun stempel op te zetten he. Geen zorgen, het museum van het Rode Kruis is zeker een bezoekje waard! Je kan de hele geschiedenis doorlopen in verschillende kamers, van de oprichting door de Zwitser Henry Dunant tot de Eerste en Tweede Wereldoorlog, en tot de landmijnen van vandaag. Je kan niet anders dan een groot respect opbrengen voor de medische vrijwilligers die hun eigen leven riske(e)r(d)en door andere levens proberen te redden. Een aanrader!
's Avonds waren we alledrie echt heel moe; zij hadden vroeg moeten opstaan, en ja, ik was gewoon moe :). Dus in hun mooie hotelkamer heeft Elien ervan geprofiteerd om eindelijk nog eens een zalig zalig bad te nemen in een propere propere badkamer! Hier in het appartement waar ik verblijf staat er namelijk een soort van "badstoel" in bad, omdat Amoos zich dan zo kan wassen. En bovendien kan je het niet echt proper noemen. Ik heb geschrobd als een echte Assepoes, maar het kwaad is al lang geschied. In ieder geval, dat heeft deugd gedaan!
De volgende dag hebben we La Vieille Ville doorgewandeld in de voormiddag en in de namiddag wel wat spannenders doorgewandeld: we zijn met bus 8 tot aan Veyrier-douane (de grens met Frankrijk) gereden om van daaruit met de téléphérique naar boven op de Salève te komen. Er niet echt op gekleed, maar toch met volle moed zijn we dan tot op de top van de berg gegaan (klinkt spectaculair he :), maar het duurde eigenlijk maar zo'n 20min). Van daaruit had je een spectaculair uitzicht over Genève aan de ene kant, en de Alpen met de Mont-Blanc aan de andere. Echt de moeite! In het enigste café op de top zijn we dan ons gaan verwarmen met een chocomelk of glühwein (rara, wie nam wat ... Ik nam de glühwein! Wie zou dat nu verwachten?). Maar niet te lang getreuzeld, want de laatste keer dat de kabellift naar beneden ging zou al om half 6 zijn! Wij met zijn drieën weer naar beneden gestapt (papa) of gestrompeld (mama en ik). Nog even wachten op de lift en hup, in een paar minuten ben je weer 1000 meter lager op onze wereldbol.
's Avonds zijn we dan nog iets gaan drinken in Kafé Deko aan het station, waar dan ook Chloe eens dag kwam zeggen. Een gesprek afwisselend in Frans en Engels, 't was lachen geblazen met Chloe :). Rond middernacht konden we ons gegeeuw niet meer negeren en besloten we maar eens onder de wol te kruipen.
Zondagochtend had ik een tochtje door "Les Grottes" gepland, waar ik ook al met het fiesta portuguesa was doorgegaan, weet je nog? Het is een heel apart deel van Genève, een mengelmoes van culturen en nationaliteiten, futuristische appartementsgebouwen en liefdadigheidsinstellingen. 's Middags hebben we gebruncht in La Galérie, waar ik met Chloe en haar vriendin ook al was geweest het weekend ervoor. Elizabeth, een meisje van haar unief die oorspronkelijk van Edinburgh is, geeft nu Engelse les in Lyon als een soort van Erasmus. Aangezien Lyon niet zo ver van Genève ligt, had ze de briljante ingeving van ook deze stad eens te ontdekken, en zo Chloe te bezoeken. Op één van hun uitstapjes (aka de brunch) ben ik hen gaan vergezellen en hebben we flink ons Frans geoefend tijdens een lekkere Tsjechische soep, risotto en citroen- en kaneelcake. Mmmm.
Nu was ik een beetje wantrouwig; het was pot-au-feu, vertaald als hutsepot. Maar ik moet zeggen, het was echt eens leuk om nog eens gewoon boereneten binnen te spelen, in plaats van altijd dezelfde mix van pasta, rijst of couscous met een sauske, groentjes en kip. Verandering van spijs doet eten he :).
Nadat we ons buikske goed vol hadden gegeten met de pot-au-feu en een fruitslaatje van appels en mandarientjes waren we weer gesterkt om de ijzige kou te trotseren. Net zoals Chloe dat had gedaan met haar ouders, dacht ik ook eens het centrum van Genève achter ons te laten, en de schattige, artistieke wijk van Carouge eens te bezoeken. Allemaal rijhuisjes in verschillende kleurtjes, met ontelbaar veel winkeltjes en galerietjes was een leuke afwisseling! Heel erg de moeite om eens door te lopen, zeker wanneer de kerstsfeer wordt ingezet! Een lekkere renversé en pateeke in de tearoom "Martel" kon ons weer wat verwarmen na een dodevingerswandeling :). Terug in Genève zijn we nog even langs het water gestapt en hebben de busboot genomen over het meer. Heel simpel, maar eigenlijk wel eens tof :).
Al snel moesten we weer terug naar de luchthaven om hen veilig en wel op het vliegtuig te krijgen. Uiteraard waren we goed op tijd, en konden we nog een laatste warme drank in de Starbucks consumeren: papa en ik hadden beiden een chocomelk gekozen (ik had nog met hazelnootsmaak erbij) en ik moet zeggen dat dat nogal op mijn maag heeft gelegen :). Zelfs ik doe niet zoveel chocolade en zoetigheid in mijn chocomelk! Enfin, rond 18u namen we dan afscheid aan de douane, en ging ik weer in mijn eentje terug van de luchthaven,... mijn tweede thuis!
Deze week is er op de unief "la semaine des collégiens", wat betekent dat er leerlingen van de lycées en collèges eens een kijkje komen nemen in de unief en "lessen" volgen van onze proffen en assistenten. Dat betekent ook dat drie lessen van mij wegvielen (jeej!). In de plaats van onze Introducing Victorian poetry les, had mijn favoriete teacher Ms Fehlbaum het lumineuze idee om ons uit te nodigen bij haar thuis voor een knabbel en een babbel. Ik had geen idee wat ik moest verwachten van die avond, hoeveel studenten er zouden opdagen, of het gezellig zou worden, enzovoorts, maar het werd uiteindelijk echt een gezellige avond onder meisjes (wat niet moeilijk is als je je bedenkt dat er alleen maar meisjes die les volgen :)). Iedereen had wel koekjes meegebracht en iets om te drinken, dus de wijn vloeide rijkelijk (Ms Fehlbaum kan er wat van; ons serveren én zelf opsouperen :). Ik at me eerder vol aan de heerlijke zelfgemaakte chocolate chip cookies van Marissa, en al de andere kerstkoekjes. Niets over de les zelf eigenlijk, maar wel wat gefilosofeer, geanalyseer, en wat dacht je, geroddel :). Een typische meidenavond, maar dan op een wat academischer niveau, laat ons zeggen. Om 19u hadden we afgesproken en uiteindelijk was ik pas rond half 1 thuis, dus dat wil wat zeggen. Zeker voor herhaling vatbaar, ware het niet dat dat nogal onmogelijk is gezien ik hier nog maar twee weken ben. De tijd vliegt, Erasmus is bijna voorbij, maar we profiteren er nog even van :).
Vanavond een heel fijn vooruitzicht; ik kan weer naar mijn tweede thuis gaan en Ruben ophalen van het vliegtuig! Hoezee!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten