Vrij 16/10: Uitslapen, aaah :). Ik had van alle plannen vandaag, vooral beginnen aan mijn travail pratique van Sémantique, waarbij ik uiteindelijk toch de eerste vraag van de zeven heb opgelost die dag :). Ik ben ook eens goed gaan shoppen naar de Coop, me een beetje verwend met Nescafé cappuccinozakjes, notenkaas, een "frivolité danoise" (aka ne koffiekoek), druifjes, perziken en nectarines (die achteraf zo vies bleken te zijn, elke poging tot een beet eindigde in een worp naar de vuilbak). En lieve hemel, die cappuccinookes zijn lekker! Vooral als je er je eigen versie van maakt :). Eliens geheim recept: Giet warm water bij de inhoud van het Nescafé cappuccino-zakje. Meng tot men een egaal mengsel bereikt en de inhoud volledig is opgelost. Geniet van het zicht van het melkschuim die tot stand komt. Neem je Dr. Oetker Caramelsaus en verdeel die rijkelijk over het schuim tot je wat cirkels krijgt. Heb je chocoladepoeder in huis? Meng dan één theelepeltje in de koffie, en verdeel een ander theelepeltje over het schuim. Jammieeee :).
Rond 17uur ging ik tot bij Chloe gaan om samen eerst "tea" te hebben en daarna samen naar de voetbal te vertrekken. ("Tea" is Yorkshire Engels voor "dinner", en "pudding" is Yorkshire voor "dessert"). We hebben een soort van pizza gedeeld, met een zeer dikke korst, zeer vettig maar ook superlekker :). Uiteraard waren we weer te laat op de voetbal. Maar wat een verhaal erachter; we vertrokken eerst van bij Chloe en namen een bus tot Bel-Air, want de bus 27 rechtstreeks naar de voetbal hadden we net gemist en we zouden nog lang moeten gewacht hebben daar. Aangekomen in Bel-Air hadden we nét weer een bus 20 gemist, die ook naar de voetbal reed, we zagen hem letterlijk aan onze neus voorbijgaan. Dus namen we aan die halte maar bus 12 tot aan Rive, waar echt duizenden, duizenden verschillende haltes voor bussen en trams zijn. We keken op het kaartje van al die haltes, ik kon er echt niet meer aan uit, maar Chloe leek te weten waar we heen moesten gaan, dus ik zei: "I trust you, Chloe, I will follow you!" en we haasten ons naar de plek waar we misschien de 27 konden (in)halen. We zagen plots een 27 verschijnen, uit het niets, en lopen dat we deden. Maar dan wisten we niet zeker of we wel de bus in de juiste richting namen! Chloe dacht dat deze bus die naar Thônex reed, niet de juiste was, dus de volgende halte stapten we weer af. Wat bleek; uiteraard was dit de juiste bus! Nu hadden we hem gemist door ervanaf te stappen, marginaal he. Maar lachen was het in ieder geval :). Duuuus dan hebben we aan die halte de 20 genomen en we waren weer 20min te laten ofzo. Maar niet getreurd, de trainer was er zelf nog niet, maar er was wel heel wat vrouwvolk op de been blijkbaar om een balletje te schoppen. Lieve hemel, ik was geïntimideerd. Die konden allemaal blijkbaar voetballen. Gelukkig had ik Chloe om gewoon wat stom mee te lachen en gniffelen van "wij bakken er niets van". Toch gebeurde er iets spectaculairs die avond. We speelden matchkes en ik zat in het team van Chloe (wat een oneerlijke verdeling, vind je niet :)? ). Plots bevonden we ons allebei met de bal voor het doel van het andere team. Ik had de bal, schopte op de een of andere manier ertegen in Chloe's richting, zo bleek, zij kreeg hem op wonderbaarlijke wijze terug bij mij en ik kreeg hem op even wonderbaarlijke wijze in de goal. Waaaauw, zalig, wat een team waren wij twee (!). Na de voetbal namen we een verfrissend douchke, wat wel zeer verfrissend was want het water was in het begin ijskoud. Twee gibberende meisjes in de douchen van meisjesvoetbal is anders dan in de volleybal, geloof mij, het is veel zeldzamer :). Uiteindelijk kregen we warm water over ons, en na ons douchke namen we de bus terug naar huis (nu onmiddelijk een juiste, jeeej :) en ben ik nog even bij Chloe een thee blijven drinken. Alex en Sytske wilden graag nog uitgaan, maar zoals Chloe zegt "We couldn't be bothered".
Zat 17/10: Vandaag zou ik eindelijk eens deftig aan mijn taak voor Sémantique beginnen werken. Dat viel best mee, maar ik heb er toch een hele dag wat aan gewerkt. Gelukkig had ik het briljante idee om voor wat afleiding te zorgen en een koffietje te gaan drinken in het stad. Iedereen opgetrommeld. Sytske zat blijkbaar in de bib van Uni Mail wat te blokken voor haar tentamen (de Nederlandse versie van ons examen :), dus zijn we daar in de buurt van Plainpalais, in een leescafé een capuccinno, renversé, chocolat chaud of een gewone café gaan drinken. Een zeer gezellig plekske dat Sytske had voorgesteld. Sytske en Alex waren uit geweest de avond ervoor, eerst naar een feestje op de halfSchot, halfFransman Marc zijn kot (op een zeer bijzondere locatie: het is in een gewezen hotel, het Carlton zelfs, en daar hebben studenten zelf een project op poten gezet om er studentenkamers van te maken, waardoor die studenten een eigen badkamer, keukentje en slaapkamer hebben, echt leuk.) Nadat ze al wat dronken waren zijn ze gaan dansen in een café waar de Belgische William werkt tijdens de avond. Zelfs hij was dronken, naar verluidt, maar gelukkig was de baas er niet om hem onder zijn voeten te geven. Haha, blijkbaar was Alex zo dronken dat ze zich niet meer herinnerde met wie en hoe ze had gedanst! Ze was wat geshockeerd de volgende dag toen Sytske het haar allemaal vertelde. Zeer grappig om te horen :).
Na ons koffietje ging ik naar huis om eten te maken, en mijn taak van Sémantique af te maken, jeej :).
Zon 18/10: Nog even alles checken voor de taak, en jeej die was af! Dan heb ik wat gelezen (surprise surprise) voor de les van de Early English Novel, en het beviel me zelfs nog ook! Pamela van Samuel Richardson is een epistolary novel, dus bestaat alleen uit een brievencorrespondentie. 18de eeuwse literatuur is echt nog leuk soms, geloof me :). Alex, Minna en Ute (een Duits meisje) waren naar de UN tour geweest die georganiseerd werd door ESN. Eer ik besefte dat dat er was, was ik al te laat om me in te schrijven, net als Chloe dus na hun tour zijn we hen gaan vervoegen in een Sushi restaurant dicht bij het station. Geen denken aan dat ik rauwe vis zou eten, brrr, zo dacht ook Chloe en wij bestelden dan maar iets van de dessertkaart: Banane flambé avec une boule de glace. Wij hadden uiteindelijk het spectaculairste gerecht gekozen: ze kwamen de bananen "aansteken", flamberen dus, bij ons aan tafel. Het werd geserveerd met lekker pistache-ijs en een soort van coulis met frambozen, zoooo lekker. Ook met slagroom, maar dat lust ik toch niet. Ik had daarbij een renversé besteld, Chloe een koffie, en ik kreeg slagroom op mijn renversé (?!). Er was gelukkig toch één iemand blij om die vreemde aanwezigheid van slagroom: Chloe was zeer gewillig om wat slagroom over te nemen op haar mini-koffietje (alle cafés in Genève zijn mini, renversés are the answer). Chloe en ik werden een beetje licht in ons hoofd van al die brandy (?) op onze banaan, ze waren daar zeer gul mee geweest. Het was echt leuk om eens buiten te komen op een zondag, in Genève is er meestal niets open: geen winkels, geen cafés, geen restaurants. Vreemde stad toch?
Ma 19/10: In de voormiddag mijn Travail Pratique afgedrukt om in de namiddag in de les in te kunnen dienen. Maar ik had ook brood en vanalles anders nodig, dus ik bevond me al snel weer in de Coop. Ik ging 's avonds iets klaarmaken voor mij en Chloe en het zou een verrassing worden :). Daarom dacht ik iets typisch Belgisch klaar te maken en me te wagen aan rode kool met patatten en worst. Hmmm, ik heb er wat appeltjes en suiker bijgedaan en ik vond het heel lekker. Chloe was wat afwachtend... ze had het nog nooit geproefd, net wat ik gehoopt had :). Maar ze bleek het heel lekker te vinden, jeej :). Zij had dessert meegebracht. Berlijnse bollen met rodevruchtenconfituur binnenin. Supervettig, superlekker! Dan hebben we nog een beetje gewerkt voor school, flink zo he, en dan in ons bedje gekropen.
Din 20/10: Dinsdagvoormiddag vroeg les, maar het viel best mee, interessante lessen, ook al heb ik bijna mijn handspieren gekneusd door zooo vlug te moeten schrijven tijdens the Early English Novel les. In de namiddag moest ik wat lezen voor mijn Victorian Poetry les, nu was ons Victoriaans poëtisch koppel, Elizabeth Barrett Browning en Robert Browning aan de beurt. Minder leuk dan Tennyson vond ik, maar bon. Ik sloeg mijn anthology zomaar open en begon een gedicht te lezen van Anne Evans "Over!" dat verrassend veel gelijkenissen vertoont met Tennyson's Lady of Shallot. Zie daar mijn onderwerp voor mijn paper van deze les. Ik vroeg haar de volgende dag of ze het oké vond en ze zag dat precies wel zitten, ons Valérie Fehlbaum. 's Avonds heb ik nog wat gelezen, en geskyped met het thuisfront. Leuk om zo toch wat nieuws te kunnen horen van hoe het daar is in België.
Woe 21/10: Les van Victorian poetry. Klederdracht prof Valérie Fehlbaum: weer een typisch zwart kleedje, met rode, echt karmijnrode nylonkousen, een rood potske en een rood sjaaltje, met daaronder haar schone zwarte botten. Voor de rest was de les niet zo interessant hoor. Ik kijk wel al uit naar volgende week, wanneer we de gezusters Brontë zullen bespreken. 's Middags keek ik echt niet uit naar de rest van de dag: het zou lezen geblazen worden voor de les van donderdag: Interviews met Tony Morrison en het uitlezen van haar roman "Beloved". Ik wou niet alleen zijn bij dit vooruitzicht op een zware zware dag, dus ben ik naar Chloe gegaan om samen met haar flink te studeren. En dat werkte echt wel. Ik had twee Nescafé zakjes voor Latte Macchiato (jep, opnieuw naar de Coop geweest vandaag) mee om daar bij haar van te kunnen slurpen. Zij had haar Italiaanse Pane ... koekjes met sterretjes om erin te doppen. Tegen avondetenstijd ben ik naar huis gegaan, want ik had nog een overschotje van de rode kool, heerlijk. Die avond weer wat geskyped en op msn met Katrien en Benjamin gebabbeld. Alle nieuwtjes en roddels weer bijgevuld in mijn kennis van het thuisfront :).
Don 22/10: In de voormiddag veel veel gelezen in mijn roman, ik zat aan pagina 170 van de 320. Mmm valt mee. Maar toch was ik wat bang dat ze me vragen zou stellen over de rest van de roman, dus zocht ik een goeie samenvatting op. Handing, internet! Het was een fijne les, het eerste slachtoffer om een kleine presentatie te geven was gevallen. Na de les voelde ik me zo vrij als een vogeltje, eindelijk even geen verplichting meer om te lezen lezen lezen. Ik had afgesproken met Chloe rond 16u om samen naar het station te gaan om iets na te vragen over treintickets naar Zürich voor dit weekend, we wilden echt iets doen met de girls, en Zürich leek ons een leuke uitstap. Je hebt zo'n formule van Supersavertickets, waardoor je slechts de helft betaald voor je treinticket (wat in Zwitserland echt duur is!), maar blijkbaar kan je ze enkel op internet met de creditcard kopen. Dat zou dus wat moeilijk worden. We zijn onszelf dan maar gaan troosten met een bakje koffie en een pateeke in een klein bistrootje waar de mussen letterlijk binnen zaten en wachtten tot je een kruimel liet vallen. Grappig, maar ook wat angstaanjagend wanneer ze vlak over je hoofd vlogen. We passeerden een H&M, en ik die nog niet, maar dus echt nog niet was gaan winkelen hier in Genève werd verleid door al die prachtige kleuren en kleren. Mijn eerste shoppingaankoop was voldaan. Chloe is verschrikkelijk om mee te gaan winkelen; ze zegt dat alles je goed staat en moedigt je aan om het te kopen. Maar uiteindelijk vond ik het nu ook wel waard om een broek en twee pulls te kopen. Ik ben er zeer content van :). Nadien ging Chloe mee met mij naar mijn kot om samen eitjes met groentjes en een soort van frietpatatten te maken. Chloe leek zo vol vertrouwen om die patatten te schillen in frietjes en ze zo te bakken in de pan, dat ik dacht dat ze het al eerder had gedaan. Uiteraard was dat niet het geval :). Maar het smaakte ons toch. We waren nog aan het twijfelen om te gaan zwemmen of naar de cinema te gaan, maar voor beide bleek het al te laat te zijn. Dus hebben we maar een filmke gekeken: PS: I love you, de enige echte DVD die ik hier heb :). Jammer genoeg blokkeerde die film om het kwartier ofzo, dus we hebben hem niet afgekeken. Chloe moest na middernacht nog naar huis stappen, wat gelukkig niet te ver van bij mij was.
Vrij 23/10: Uitslapen, en shoppen vandaag! Eerst naar de Coop, dan naar de Manor om eerst met Chloe te gaan lunchen. Ik was er al geweest, maar zij nog niet, en dat was eraan te merken. Ze was compleet overweldigd door al dat prachtige, overvloedige eten in zoveel smaken. Ik besloot na een halfuur uiteindelijk mijn eigen pastaschotel samen te stellen, mmm, en Chloe besloot een Thaïse gewokte groenteschotel met kippenvleugeltjes te proberen. Ik had mijn dessert ook al genomen: een lekker fruitslaatje, en zij is uiteindelijk nog een appelgebakje gaan halen. Alles was echt zo lekker! Een aanrader als je eens in een Manor bent!
Nadat ons buikske volgegeten was, was het tijd om iets anders te legen: onze portemonnee. We hebben wat gepast in de Manor, maar uiteraard was dat wat duur. Dus trokken we naar Bel-Air, nog eens een H&Meke doen. Blijkbaar waren er wat koopjes, en ik heb een broek en een bloesje in de solden gekocht, met nog een rood pulletje. Eindelijk zag ik Sytske nog eens. Haar ouders waren haar komen bezoeken deze week, en nu waren ze weer vertrokken. Sytske, Chloe en ik stonden dus in de winkels wat te passen, echt fijn om nog eens te kunnen shoppen! Daarna zijn we een koffie of renversé gaan drinken in de Globus, nogal een chic warenhuis. Je kreeg zelfs een klein glasje water en een "Tartufi dolci del Piemonte", wat neerkomt op een truffelpraline.
Daarna hebben we ons nog gehaast naar de Coop om wat inkopen te doen voor onze tonijnsalade met pasta die avond; we zouden naar Alex gaan om samen met haar en Bettina wat te singstarren. Sytske ging niet mee, want zij voelde zich niet zo goed. Het was echt weer lachen om te singstarren. Echt een fijne avond!
Zat 24/10: nog in de maak :)
zondag 25 oktober 2009
donderdag 15 oktober 2009
Oh dierbaar België...
Donderdag 8/10: Een zalig vooruitzicht: een weekendje thuis! Ik zou 's avonds na mijn les vertrekken met het vliegtuig vanuit de luchthaven van Genève naar Zaventem. Ik had enkel handbagege geboekt, en had daarvoor een ideaal trolleytje van Sytske mogen lenen. Vandaar kon je me zien gaan met mijn trolleytje, eerst op het treinstation waar een trein naar de luchthaven er slechts 5 min over doet. Daar aangekomen (zeeeer goed op tijd, mama, jawel, twee uur op voorhand!) moest ik me zelfs niet meer inchecken want bij Easyjet kan je dat online als je enkel handbagage draagt. Vandaar dat ik me ergens in een cafeetje zette voor een lekkere cappuccino om het af te leren, en daarna rustig in de rij ging wachten aan de security. Daar moest ik mijn schoenen uitdoen enzo (je zou het niet zeggen, maar soms heb ik zo die terroristenblik in mijn ogen, ahum.) Daar gepasseerd haastte ik me nog even naar de wc op veilige bodem, want daar in de lucht weet ik het toch niet zo goed hoor, never tried, probably never will :).
En toen begon het wachten, hoezee. Gelukkig werd ik af en toe wat afgeleid door een lief blond baby'tje dat over heen liep en vanalles vastpakte zodat de mama er constant achter rende. Zeer amusant :). Dan begon de oude meneer naast mij tegen mij te babbelen int Nederlands (hoe wist die dat ik een Vlaamse ben? Ik had nog geen woord tegen niemand gezegd?!) over dat het vliegtuig er al was, en dat dat een goed teken was dat de vlucht op tijd zou vertrekken et cetera et cetera. Gelukkig had hij ook nog iets interessant te vertellen over een conferentie in Genève over telecom. Blijkbaar zijn onze gsm's zoals wij ze kennen tegen 2015 verleden tijd en gaan we een nieuw soort toestel gebruiken, waaaaat jammer genoeg sterke straling vergt, dus hello nieuwe technologie, bye bye gezonde hersencellen. Hij vroeg zich ook af hoe de groenen dat in Vlaanderen ooit zouden goedkeuren. En slecht nieuws voor Nokia en Ericsson, want zij waren er niet! Ahaaaa, tot zover mijn economische uitwijding. Heb je ervan genoten? Want dit zal de enigste zijn in mijn blog vrees ik :).
Eindelijk in het vliegtuig had ik toch wel wat stress, ik had nog nooit helemaal alleen gevlogen. Maar ik had mijn readers om me gezelschap te houden tijdens dat uurtje vliegen, en voor ik het wist landde ik op Belgische bodem. Vanaf dat ik mijn trolleytje begon voort te trekken in door de gate, dacht ik na elke bocht eindelijk mijn mammie, pappie, zus en vriendje te zien, maar nee, hoe snel ik ook ging, die automatische wandelpaden waren ellenlang en gingen niet snel genoeg. Met gevolg dat ik, wanneer ik eindelijk na wat een uur leek, aankwam bij mijn familie, ik al goed aant zweten was. Geen probleem, ze houden ook zo wel van me (?).
Vreemd vreemd, het was echt een maand geleden dat ik ze had gezien, maar het was wel heel leuk om nog eens omringd te zijn door mensen die me echt goed kennen. Je kent de evidente reacties wel, een traantje hier en daar, en veel en dikke knuffels. Ruben was zelfs zijn spraakvermogen even kwijt. Had je veel boebels int vliegtuig? -Hmmm, turbulentie? Man, man, die jongen is grappig zelfs wanneer hij het niet bedoelt :).
In de auto onmiddellijk alle nieuwtjes gehoord en verteld, en ik voelde me weer helemaal in mijn gewone leventje gezogen. Thuis had onze hond Ricky even moeite met me te herkennen, maar dan begon hij als een hondsdolle hond dol in het rond te draaien en te blaffen. De kat Toulouse was bang, zeeer bang, maar na een uurtje kwam ze zich weer lekker op mijn schoot vleien voor de tv, alsof het nooit anders geweest was.
Vrijdag 9/10: Laat opgestaan met Ruben, gigantisch ontbijt en lunch ineen, aka brunch. Lekkere sneetjes gehaktbrood dat mijn eigenste mama had gemaakt met (curry)ketchup en mayonaise en anadalouse enzovoorts. Ik eindigde met een volle volle maag en een licht misselijk gevoel, maar who cares, het was zo lekker. Nadien gingen we met de bus naar Mechelen om daar een beetje te shoppen en iets te gaan drinken. In ieder geval, de voorbereidingen treffen voor wat 's avonds op het programma stond...
Katrien was jarig op 10/10 en dat zou ze geweten hebben. Ze wist niets van mijn komst, terwijl haar zus, haar ouders, onze andere vriendinnen Laura en Dorien wel wisten wat mijn plannen waren dat weekend. De enigste tip die ze had gekregen was dat Ruben zou komen met een cadeautje voor haar. Rond iets na 12u, verjaardagstijd, kwamen we binnen en zag ik Katrien naar haar gezicht grijpen en zeggen: Elieeen, neeeee. Hihi, knuffel hier en traan daar, maar het was een geweldig weerzien. Ze kon het echt niet geloven dat ik er was, maar eindelijk konden we nog eens bijpraten en dan ook haar verjaardag vieren, samen.
Zaterdag 10/10: Ik had Katrien een uitstapje naar Mechelen beloofd waar we ons in de Hema eens goed zouden laten gaan met een ijskoffie en bijhorende zoetigheden. Maar daarvoor ben ik nog even dag gaan zeggen bij mijn liefste volleybalploeg die een match moest spelen.
Na een treinritje, kwamen Katrien en ik aan in Mechelen en zetten onmiddelijk koers naar de Hema, niets anders dan de Hema, want die ijskoffie daar is zalig (zeker eens proberen voor de ongewijden!). Katrien nam haar een broodje want ze had nog niet gegeten, en ik nam een stuk appeltaart, uiteraard allebei met een hazelnootijskoffie. En dan begon het babbelen, en het eindigde maar niet. Maar we hadden nog wat zoets nodig en bestelden dan ook een High Tea (scones, geserveerd met slagroom en confituur, en praliiiiinekes!), maar in plaats van met thee, aten we ons buikje nog wat ronder met een cappuccino on my side, en een water met vruchten voor Katrien. Het geweldige aanbod van de week van Hema: 2+1 gratis maakte het ook nog eens spotgoedkoop. Ik kon echt niet geloven hoe goedkoop België wel niet was tegenover Genève.
Nadat we helemaal satisfaites waren, soezden we nog een beetje na tijdens onze gesprekken en vertrokken rustig naar huis.
Daar had mijn mammie lekkere tagliatelle met vis klaargemaakt. Ze was al ontgoocheld toen ik zei dat ik al zoveel gesnoept had dat ik waarschijnlijk niet veel meer zou binnenkrijgen, maar blijkbaar heeft mijn maag soms magische afmetingen, want de tagliatelle ging vlot binnen. Na het eten moesten we ons allemaal gaan klaarmaken voor het semiverrassingsfeestje van Tina, de mama van Ruben. Ze is 50 geworden deze zomer, en ze kreeg nog een "na-"cadeautje van haar gezin in de vorm van een feestje. Het moest eigenlijk een verrassing blijven, maar uiteraard wist ze wel dat er een feestje te doen was, maar niet hoe het juist in elkaar zou zitten en wie er zou komen. Ze wist bijvoorbeeld ook niet dat ik in België was... :). Rond 21u daar aangekomen gingen we dag zeggen tegen Tina, en ik denk dat ze heel blij was met onze aanwezigheid. Terwijl Ruben en Samuel moesten draaien voor het aanwezige volk, ging ik af en toe meekiezen. Gelukkig hebben we ook zelf een danske kunnen placeren die avond, de computer deed zijn werk heel goed :). Het was echt geweldig om te zien (én horen) hoe het koor waar Tina bij zit, speciaal een liedje op haar lijf heeft geschreven en dat kwam voordragen. Maar ook aan alle feestjes komt een einde, en rond 2uur waren we allemaal flink aan het opruimen in de parochiezaal van Opstal. Gelukkig maken vele handen het werk licht en konden we snel onder de wol kruipen.
Zondag zou een rustige dag thuis worden, gewoon genieten van thuis te zijn. Lekker laat opgestaan, heerlijke koffiekoeken gegeten (lang geleden!) en dan iets na de middag afscheid genomen van Ruben's familie en naar mij thuis vertrokken met de trein. Ons mama was daar al bezig met het avondeten (speciaal voor mij zelfgemaakte frietjes en biefstuk, joepieee!). Ik kan me al niet goed meer herinneren wat we allemaal voor het eten gedaan hebben, maar ik vermoed wat papieren in orde gebracht (overschrijvingen naar mijn Zwitserse bankrekening, hoe fancy klinkt dat niet :), papieren voor de unief en bla en bla en blablabla) en dan voor de tv neergeploft en gekeken naar Strictly come dancing op de BBC (zoals Dansen met de sterren ofzoiets op VTM, zeker kijken naar dit 13-jarig meisje met een supermooie stem, check Amy Winehouse, haar godmother: http://www.youtube.com/watch?v=kphnD7cl6ns). 's Avonds zag ik dan eindelijk ook mijn zus Melissa en Pieter aan onze tafel. Na het eten gingen we dan nog even dag zeggen bij mijn oma en opa, zodat ze me nog even zagen voor ik pas in december terug kom.
Maandagochtend, zeeer vroeg opgestaan, rond 5 uur om rond 6 uur te vertrekken met ons mama naar de luchthaven. Jammer dat het weekend zo vlug voorbij was, maar ik had les in de namiddag en dat kan ik nu toch moeilijk missen he :). Rot van het vroege uur, want mijn vliegtuig had uiteindelijk twee uur vertraging, maar mijn les heb ik nog wel gehaald, hoewel het niet zoveel zin had. Ik was zo moe dat ik gewoon voor de neus van de professor altijd opnieuw in slaap viel. Het is blijkbaar echt vermoeiend om je wakker te proberen houden op zo'n moment. Na een koffietje ging het gelukkig al iets beter, al waren niet alle symptomen van vermoeidheid verdwenen: mijn incapaciteit om me in te houden met lachen bijvoorbeeld. Geen idee waarom, maar een discussie in de les van Sémantique maakte me zo aan het lachen, dat ik dus gewoon in die slappe lach bleef zitten. Lieve hemel.
Dinsdag had ik weer vroeg les, en ik was nog steeds wat te moe om me er volledig op te kunnen concentreren, maar gelukkig had ik om 12 uur er al mee gedaan. Tijd om wat te beginnen lezen in mijn Tony Morrison novel tegen donderdag dus. 's Avonds had ik met Bettina afgesproken om sportief te wezen en naar de aerobics te gaan, wat heel leuk was. Tis altijd grappig als je met iemand gaat die spierpijn heeft van de vorige dag te sporten (Bettina had de cours van Condition Physique meegedaan). Dat doet altijd zo'n deugd die aerobics, het ziet er niet uit, maar het heeft wel effect. Jammer dat volgende week een soort van vakantieweek is (niet voor de unief hoor, maar wel voor de sportactiviteiten georganiseerd door de unief, waar is de logica?). Na de aerobics ben ik nog even tot bij Chloe gegaan om wat bij te praten over hun weekend dat ze hebben rondgereden rond het meer, tot bij de bron van Evian, tot in Montreux en uiteindelijk ook naar Lyon. Ik vond het wel jammer dat ik er niet bij was, maar we hebben al afgesproken van zeker eens een grote kerstmarkt in een Duitse stad ofzo af te schuimen om wat kerstinkopen te doen binnenkort.
Woensdag 14/10: Eindelijk eens uitgeslapen. Ik ben verkouden. Heel fijn. Ik kan geen 5 meter lopen of mijn neus loopt mee en smeekt om een zakdoek. Ach, ik ben nog menselijk dus ik kan nog de basisdingen doen die een mens moet doen: slapen, eten, drinken, opstaan, naar de winkel gaan, en lezen, zeer veel lezen. 's Avonds was er een Erasmuspubnight gepland, maar ik paste. Ik dacht dat het niet zo gezond zou zijn om te fietsen door het stad in de ijzige kou (ja, Koning Winter heeft hier ondertussen zijn stekje gevonden!). Het was nochtans in de Alhambar, wat ik wel een leuk cafeetje vond. Dus heb ik nog maar wat geskyped en wat gelezen tot ik in mijn warm bedje kroop.
Donderdag 15/10: In de dag had ik mijn les van Appropriating Narratives: From Fact to Fiction, en die was heel interessant. Nog eens de geschiedenis van African-American slavernij opgefrist enzo. Dan ben ik snel terug op mijn velooke naar huis gekoerst om me terug in de warmte te bevinden. Daar heb ik broccolipuree gemaakt, de gezondste groente!!!! Alles om van die verkoudheid af te geraken. Om half 8 werd er dan een documentaire getoond over het leven van Charles II van Engeland als achtergrond bij één van onze lessen. Het was gelukkig een goeie BBC-versie, dus ik kon er wel van genieten. Alex was er ook bij, volledig in party-outfit om naar de Give20party te gaan van Erasmus. Dat was een fuif georganiseerd ten voordele van Unicef. Ik zou niet gaan, want ik zou niet weten waar ik mijn voorraad zakdoeken moeten stoppen in mijn klein sacochke (hihi :). Neenee, ik had andere, rustigere, minder vermoeiende plannen; Chloe bleek ondertussen ook te weten van de seizoensovergang, dus zijn we samen lekker zielig gaan wezen door thee met koekjes (onder andere stroopwafels hmmm) naar binnen te spelen. Oh, ik was bijna de rijstpap vergeten! Allemaal zeer lekker en zeer zondig. Ons motto die avond was: als je ziek bent, mag je zoveel zoets eten als je wil, je lichaam heeft het nodig ;). Ik heb me bij haar ook goed geamuseerd, met Chloe kan je echt wel lachen :).
En toen begon het wachten, hoezee. Gelukkig werd ik af en toe wat afgeleid door een lief blond baby'tje dat over heen liep en vanalles vastpakte zodat de mama er constant achter rende. Zeer amusant :). Dan begon de oude meneer naast mij tegen mij te babbelen int Nederlands (hoe wist die dat ik een Vlaamse ben? Ik had nog geen woord tegen niemand gezegd?!) over dat het vliegtuig er al was, en dat dat een goed teken was dat de vlucht op tijd zou vertrekken et cetera et cetera. Gelukkig had hij ook nog iets interessant te vertellen over een conferentie in Genève over telecom. Blijkbaar zijn onze gsm's zoals wij ze kennen tegen 2015 verleden tijd en gaan we een nieuw soort toestel gebruiken, waaaaat jammer genoeg sterke straling vergt, dus hello nieuwe technologie, bye bye gezonde hersencellen. Hij vroeg zich ook af hoe de groenen dat in Vlaanderen ooit zouden goedkeuren. En slecht nieuws voor Nokia en Ericsson, want zij waren er niet! Ahaaaa, tot zover mijn economische uitwijding. Heb je ervan genoten? Want dit zal de enigste zijn in mijn blog vrees ik :).
Eindelijk in het vliegtuig had ik toch wel wat stress, ik had nog nooit helemaal alleen gevlogen. Maar ik had mijn readers om me gezelschap te houden tijdens dat uurtje vliegen, en voor ik het wist landde ik op Belgische bodem. Vanaf dat ik mijn trolleytje begon voort te trekken in door de gate, dacht ik na elke bocht eindelijk mijn mammie, pappie, zus en vriendje te zien, maar nee, hoe snel ik ook ging, die automatische wandelpaden waren ellenlang en gingen niet snel genoeg. Met gevolg dat ik, wanneer ik eindelijk na wat een uur leek, aankwam bij mijn familie, ik al goed aant zweten was. Geen probleem, ze houden ook zo wel van me (?).
Vreemd vreemd, het was echt een maand geleden dat ik ze had gezien, maar het was wel heel leuk om nog eens omringd te zijn door mensen die me echt goed kennen. Je kent de evidente reacties wel, een traantje hier en daar, en veel en dikke knuffels. Ruben was zelfs zijn spraakvermogen even kwijt. Had je veel boebels int vliegtuig? -Hmmm, turbulentie? Man, man, die jongen is grappig zelfs wanneer hij het niet bedoelt :).
In de auto onmiddellijk alle nieuwtjes gehoord en verteld, en ik voelde me weer helemaal in mijn gewone leventje gezogen. Thuis had onze hond Ricky even moeite met me te herkennen, maar dan begon hij als een hondsdolle hond dol in het rond te draaien en te blaffen. De kat Toulouse was bang, zeeer bang, maar na een uurtje kwam ze zich weer lekker op mijn schoot vleien voor de tv, alsof het nooit anders geweest was.
Vrijdag 9/10: Laat opgestaan met Ruben, gigantisch ontbijt en lunch ineen, aka brunch. Lekkere sneetjes gehaktbrood dat mijn eigenste mama had gemaakt met (curry)ketchup en mayonaise en anadalouse enzovoorts. Ik eindigde met een volle volle maag en een licht misselijk gevoel, maar who cares, het was zo lekker. Nadien gingen we met de bus naar Mechelen om daar een beetje te shoppen en iets te gaan drinken. In ieder geval, de voorbereidingen treffen voor wat 's avonds op het programma stond...
Katrien was jarig op 10/10 en dat zou ze geweten hebben. Ze wist niets van mijn komst, terwijl haar zus, haar ouders, onze andere vriendinnen Laura en Dorien wel wisten wat mijn plannen waren dat weekend. De enigste tip die ze had gekregen was dat Ruben zou komen met een cadeautje voor haar. Rond iets na 12u, verjaardagstijd, kwamen we binnen en zag ik Katrien naar haar gezicht grijpen en zeggen: Elieeen, neeeee. Hihi, knuffel hier en traan daar, maar het was een geweldig weerzien. Ze kon het echt niet geloven dat ik er was, maar eindelijk konden we nog eens bijpraten en dan ook haar verjaardag vieren, samen.
Zaterdag 10/10: Ik had Katrien een uitstapje naar Mechelen beloofd waar we ons in de Hema eens goed zouden laten gaan met een ijskoffie en bijhorende zoetigheden. Maar daarvoor ben ik nog even dag gaan zeggen bij mijn liefste volleybalploeg die een match moest spelen.
Na een treinritje, kwamen Katrien en ik aan in Mechelen en zetten onmiddelijk koers naar de Hema, niets anders dan de Hema, want die ijskoffie daar is zalig (zeker eens proberen voor de ongewijden!). Katrien nam haar een broodje want ze had nog niet gegeten, en ik nam een stuk appeltaart, uiteraard allebei met een hazelnootijskoffie. En dan begon het babbelen, en het eindigde maar niet. Maar we hadden nog wat zoets nodig en bestelden dan ook een High Tea (scones, geserveerd met slagroom en confituur, en praliiiiinekes!), maar in plaats van met thee, aten we ons buikje nog wat ronder met een cappuccino on my side, en een water met vruchten voor Katrien. Het geweldige aanbod van de week van Hema: 2+1 gratis maakte het ook nog eens spotgoedkoop. Ik kon echt niet geloven hoe goedkoop België wel niet was tegenover Genève.
Nadat we helemaal satisfaites waren, soezden we nog een beetje na tijdens onze gesprekken en vertrokken rustig naar huis.
Daar had mijn mammie lekkere tagliatelle met vis klaargemaakt. Ze was al ontgoocheld toen ik zei dat ik al zoveel gesnoept had dat ik waarschijnlijk niet veel meer zou binnenkrijgen, maar blijkbaar heeft mijn maag soms magische afmetingen, want de tagliatelle ging vlot binnen. Na het eten moesten we ons allemaal gaan klaarmaken voor het semiverrassingsfeestje van Tina, de mama van Ruben. Ze is 50 geworden deze zomer, en ze kreeg nog een "na-"cadeautje van haar gezin in de vorm van een feestje. Het moest eigenlijk een verrassing blijven, maar uiteraard wist ze wel dat er een feestje te doen was, maar niet hoe het juist in elkaar zou zitten en wie er zou komen. Ze wist bijvoorbeeld ook niet dat ik in België was... :). Rond 21u daar aangekomen gingen we dag zeggen tegen Tina, en ik denk dat ze heel blij was met onze aanwezigheid. Terwijl Ruben en Samuel moesten draaien voor het aanwezige volk, ging ik af en toe meekiezen. Gelukkig hebben we ook zelf een danske kunnen placeren die avond, de computer deed zijn werk heel goed :). Het was echt geweldig om te zien (én horen) hoe het koor waar Tina bij zit, speciaal een liedje op haar lijf heeft geschreven en dat kwam voordragen. Maar ook aan alle feestjes komt een einde, en rond 2uur waren we allemaal flink aan het opruimen in de parochiezaal van Opstal. Gelukkig maken vele handen het werk licht en konden we snel onder de wol kruipen.
Zondag zou een rustige dag thuis worden, gewoon genieten van thuis te zijn. Lekker laat opgestaan, heerlijke koffiekoeken gegeten (lang geleden!) en dan iets na de middag afscheid genomen van Ruben's familie en naar mij thuis vertrokken met de trein. Ons mama was daar al bezig met het avondeten (speciaal voor mij zelfgemaakte frietjes en biefstuk, joepieee!). Ik kan me al niet goed meer herinneren wat we allemaal voor het eten gedaan hebben, maar ik vermoed wat papieren in orde gebracht (overschrijvingen naar mijn Zwitserse bankrekening, hoe fancy klinkt dat niet :), papieren voor de unief en bla en bla en blablabla) en dan voor de tv neergeploft en gekeken naar Strictly come dancing op de BBC (zoals Dansen met de sterren ofzoiets op VTM, zeker kijken naar dit 13-jarig meisje met een supermooie stem, check Amy Winehouse, haar godmother: http://www.youtube.com/watch?v=kphnD7cl6ns). 's Avonds zag ik dan eindelijk ook mijn zus Melissa en Pieter aan onze tafel. Na het eten gingen we dan nog even dag zeggen bij mijn oma en opa, zodat ze me nog even zagen voor ik pas in december terug kom.
Maandagochtend, zeeer vroeg opgestaan, rond 5 uur om rond 6 uur te vertrekken met ons mama naar de luchthaven. Jammer dat het weekend zo vlug voorbij was, maar ik had les in de namiddag en dat kan ik nu toch moeilijk missen he :). Rot van het vroege uur, want mijn vliegtuig had uiteindelijk twee uur vertraging, maar mijn les heb ik nog wel gehaald, hoewel het niet zoveel zin had. Ik was zo moe dat ik gewoon voor de neus van de professor altijd opnieuw in slaap viel. Het is blijkbaar echt vermoeiend om je wakker te proberen houden op zo'n moment. Na een koffietje ging het gelukkig al iets beter, al waren niet alle symptomen van vermoeidheid verdwenen: mijn incapaciteit om me in te houden met lachen bijvoorbeeld. Geen idee waarom, maar een discussie in de les van Sémantique maakte me zo aan het lachen, dat ik dus gewoon in die slappe lach bleef zitten. Lieve hemel.
Dinsdag had ik weer vroeg les, en ik was nog steeds wat te moe om me er volledig op te kunnen concentreren, maar gelukkig had ik om 12 uur er al mee gedaan. Tijd om wat te beginnen lezen in mijn Tony Morrison novel tegen donderdag dus. 's Avonds had ik met Bettina afgesproken om sportief te wezen en naar de aerobics te gaan, wat heel leuk was. Tis altijd grappig als je met iemand gaat die spierpijn heeft van de vorige dag te sporten (Bettina had de cours van Condition Physique meegedaan). Dat doet altijd zo'n deugd die aerobics, het ziet er niet uit, maar het heeft wel effect. Jammer dat volgende week een soort van vakantieweek is (niet voor de unief hoor, maar wel voor de sportactiviteiten georganiseerd door de unief, waar is de logica?). Na de aerobics ben ik nog even tot bij Chloe gegaan om wat bij te praten over hun weekend dat ze hebben rondgereden rond het meer, tot bij de bron van Evian, tot in Montreux en uiteindelijk ook naar Lyon. Ik vond het wel jammer dat ik er niet bij was, maar we hebben al afgesproken van zeker eens een grote kerstmarkt in een Duitse stad ofzo af te schuimen om wat kerstinkopen te doen binnenkort.
Woensdag 14/10: Eindelijk eens uitgeslapen. Ik ben verkouden. Heel fijn. Ik kan geen 5 meter lopen of mijn neus loopt mee en smeekt om een zakdoek. Ach, ik ben nog menselijk dus ik kan nog de basisdingen doen die een mens moet doen: slapen, eten, drinken, opstaan, naar de winkel gaan, en lezen, zeer veel lezen. 's Avonds was er een Erasmuspubnight gepland, maar ik paste. Ik dacht dat het niet zo gezond zou zijn om te fietsen door het stad in de ijzige kou (ja, Koning Winter heeft hier ondertussen zijn stekje gevonden!). Het was nochtans in de Alhambar, wat ik wel een leuk cafeetje vond. Dus heb ik nog maar wat geskyped en wat gelezen tot ik in mijn warm bedje kroop.
Donderdag 15/10: In de dag had ik mijn les van Appropriating Narratives: From Fact to Fiction, en die was heel interessant. Nog eens de geschiedenis van African-American slavernij opgefrist enzo. Dan ben ik snel terug op mijn velooke naar huis gekoerst om me terug in de warmte te bevinden. Daar heb ik broccolipuree gemaakt, de gezondste groente!!!! Alles om van die verkoudheid af te geraken. Om half 8 werd er dan een documentaire getoond over het leven van Charles II van Engeland als achtergrond bij één van onze lessen. Het was gelukkig een goeie BBC-versie, dus ik kon er wel van genieten. Alex was er ook bij, volledig in party-outfit om naar de Give20party te gaan van Erasmus. Dat was een fuif georganiseerd ten voordele van Unicef. Ik zou niet gaan, want ik zou niet weten waar ik mijn voorraad zakdoeken moeten stoppen in mijn klein sacochke (hihi :). Neenee, ik had andere, rustigere, minder vermoeiende plannen; Chloe bleek ondertussen ook te weten van de seizoensovergang, dus zijn we samen lekker zielig gaan wezen door thee met koekjes (onder andere stroopwafels hmmm) naar binnen te spelen. Oh, ik was bijna de rijstpap vergeten! Allemaal zeer lekker en zeer zondig. Ons motto die avond was: als je ziek bent, mag je zoveel zoets eten als je wil, je lichaam heeft het nodig ;). Ik heb me bij haar ook goed geamuseerd, met Chloe kan je echt wel lachen :).
woensdag 7 oktober 2009
Le temps change... ou pas?
2/10: Vandaag had ik geen les, hoezee, een lang weekend... maar ja hoe vul je dat op als je eigenlijk niet zoveel mensen kent? Wel, geen nood, mijn dag heb ik gevuld met lezen voor school, een reader kopen, afprinten, en 's avonds wat voetbal spelen met Chloe zorgde voor genoeg afleiding :). Op de unief bieden ze hier namelijk superveel sporten aan die meestal zelfs gratis te beoefenen zijn en aangezien ik opensta voor wat vernieuwing dacht ik me eens aan het voetbal te wagen, meisjesvoetbal welteverstaan. Ik had afgesproken met Chloe (een professional,... hmm, wel ze heeft al ervaring met meisjesvoetbal op haar unief :)) rond 17u om eerst samen te eten. Ik had alle ingrediënten voor spaghetti bolognese in huis gehaald en al snel stonden we samen in de keuken te snijden en te kokkerellen. Terwijl ik me volledig aan het concentreren was op het vuur, babbelde en babbelde Chloe maar voort. Ongelofelijk hoe zij, zelfs voor een meisje, praten kan combineren met ALLES! Entertaining is ze wel. Ondertussen kwamen de kat Romeo en hond Candy haar ook eens dag zeggen en besnuffelen (de hond) of bijten/krabben/vastgrijpen (de kat). Ons Mme Amoos, mijn kotbazin of hoe je dat noemt, was verschrikkelijk nerveus om iemand vreemd in haar huis te ontvangen. Dit betekent de ene sigaret na de andere. Ach, Chloe is helemaal niet zo schrikwekkend, maar toch kon Amoos niet antwoorden wanneer Chloe naar de naam van haar kat vroeg! Ik vroeg Chloe naar haar indruk van Amoos en ze zei veelzeggend: Interesting.
Na een lekkere spaghetti moesten we ons eigenlijk wat haasten voor de voetbal. Die begon al om 18u30 en aangezien we een bus aan het station moesten nemen dacht ik op tijd door te gaan, maar aangezien Chloe niet echt de meest gepresseerde persoon is waren we zo'n 20 minuten te laat. We werden echt verwelkomd op de voetbal, de meisjes waren precies blij om nog wat meer meisjes te mogen ontvangen in hun midden. Onze "trainer" liet ons dan eerst wat basisoefeningen voor opwarming doen en daarna wat naar elkaar sjotten. Chloe bleek niet de beste voetballer te zijn, maar wie ben ik om daarover een opmerking te maken :). De andere meisjes bleken meestal al vorig jaar te hebben meegespeeld en ze kenden mekaar al door en door. Nogal intimiderend moet ik zeggen, maar gelukkig waren we met twee om ons sterk te houden tegen deze doorwinterde voetbalsters. Op het einde hebben we dan een matchke 4 tegen 4 (het was zaalvoetbal) gespeeld en ik zag zoooo rood dat ik dacht dat het nooit meer zou wegtrekken, lieve hemel. Maar dat betekent wel dat ik mijn best deed, en me ook nog eens amuseerde. Dit wordt mijn wekelijkse voetbalafspraak op vrijdag! Na een verkwikkend douchke nam ik met Chloe en nog wat andere meisjes de bus richting station. Tis eens iets anders dan volleybal, ik vermoed nog competitiever (en agressiever, bang voor mijn voetjes soms), maar zeker heel leuk als je eens een goeie pas kan geven ofzo. In het net was ik vreselijk, maar in verdediging viel het mee (een meisje, Anna, feliciteerde me met mijn verdedigingskunsten (zowat in de weg staan van de ander, hihi, neenee hoor ;-). Op het einde, het was 6-6, we waren teruggekomen van 2-5 ofzo, miste ik mijn kans to shine, want Chloe dribbelde me voorbij en scoorde de winning goal van het andere team. Jammer, maar Chloe was supertrots :).
03/10: Vandaag besloot ik eens deftig te werken voor school en verder te werken aan mijn lectuur (die gigantisch is door al die literatuurlessen), maar je moet het aangename aan het onaangename koppelen, dus heb ik me een koffie getrakteerd in Les Fleurs de Marie en dronk ik het tijdens mijn leeswerk. 's Avonds was er het plan om naar een stuk over Le Petit Prince te gaan kijken en achteraf uit te gaan naar de dancing LaSIP. Chloe, Bettina (een Duits meisje uit Munchen) en ik namen de trein naar Alex' dorp, Genthod, om er samen "stir-fry" (zoals Chloe het noemt) klaar te maken en dan naar het toneel te gaan. Ik was nogal verrast over het stuk, het was echt goed! Het was niet echt een toneel, maar eerder een voordracht van een man die zogezegd Le Petit Prince had ontmoet en nu ons zijn verhaal vertelde aan de hand van de echte tekeningen uit het boekje. Ik moet zeggen dat ik wel even aan het knikkebollen was, maar dat had vooral met vermoeidheid, gezellige duisternis en een warme vertelstem te maken. Nadien gingen we ons klaarmaken om uit te gaan, en eerst hebben we wat cocktails van vodka met aardbei of appelsmaak van Ikea gedronken. Lekker!
Na een tijdje bleek dat we ons nogal moesten haasten om onze trein naar Genève te halen, en dus repten we ons naar buiten. Iedereen op hakken (behalve Bettina, en ik had brede hakken) dus je kan je voorstellen dat dat niet echt praktisch was. We hebben zelfs moeten lopen, en aangezien het toen heel steil naar beneden ging en ik Chloe en Alex zag gaan zonder hun hakken, schoot ik in de slappe lach. En zoals dat altijd gaat wanneer er alcohol bij komt kijken, was het zooo moeilijk om te stoppen, dat zelfs de anderen het overnamen. Gelukkig kwamen we net toe als de trein het station binnenreed en konden we koers zetten naar Genève. Daar aangekomen hadden we afgesproken om Sytske en Sarah te zien in de bar Alhambar in het centrum. Dat bleek echt een leuk café te zijn, maar Alex was weer nogal enthousiast om naar LaSIP te gaan, dus vertrokken we er na één drankje en hebben dan samen een taxi naar daar gekomen (te ver om te voet te gaan met hakken én in de kou... brrr). Eindelijk waren we er, rond 2u pas, maar we hadden zin om te dansen. We wilden binnengaan tot de stoute portiers naar onze leeftijd vroegen: 20, 21. Mocht dus niet! Komaan, je moest 25 zijn om binnen te mogen. Wat een domper op de feestvreugde. Jammer, maar helaas, dat zou voor een andere keer zijn. Na een lange zoektocht naar een nachtbus geraakten we gelukkig allemaal veilig thuis.
04/10: Zondag. Rustdag. Letterlijk mijn zondag. Lezen lezen lezen, want elke keer dat ik eraan wou beginnen, was er wel iets anders dat interessanter was. Nu was er geen weg meer terug, mijn lessen kwamen te dichtbij. Gelukkig was het nog goed weer, dus heb ik me in het park kunnen zetten met mijn appelke, zonnebril en readers. 's Avonds heb ik kalkoen met patatjes en groentjes klaargemaakt en nog wat geskypet.
05/10: Slecht weer! Nee, bestaat dat hier echt? Blijkbaar begint de herfst nu toch ook in Genève.
In de voormiddag ben ik naar de winkel geweest voor brood, beleg en yoghurtjes enzo. In de namiddag had ik les, maar eerst had ik afgesproken met Chloe in de cafetaria van Uni Bastions om samen een koffie te drinken. In de les kreeg ik mijn eerste opdracht voor punten die ik binnen 2 weken moet afgeven. Gelukkig ziet het er te doen uit én mag je het per twee maken. Dat betekent wel nog vriendjes maken in die les, maar dat lukt wel.
Na de les ging ik naar huis om te eten en noooog meer te lezen. Ik zal hieraan moeten wennen vrees ik. Maar het betekent ook wel dat ik niet veel te blokken zal hebben tegen de examens. Voorlopig ben ik zeker van 2 vakken examens te hebben, de rest is drie travaux pratiques van Franse Semantiek (waaronder die eerste opdracht) en twee "attestations". Dat zijn papers die niet gequoteerd worden, maar wel als toegang fungeren voor die andere twee examens, aangezien er per module één examen en één attestation moet afgelegd/gedaan worden. Nochtans denk ik niet dat ik een rustige kerstvakantie tegemoet ga, want mijn attestations moeten tegen 11 januari binnen zijn, en ik weet zo dat er veel werk kruipt in schrijven. Een goeie voorbereiding voor mijn bachelorpaper, though.
06/10: Vroeg, vroeg, veel te vroeg les (en weer slecht weer), maaaar het was weer een leuke les om mee te beginnen dus dat verzacht de pijn. Ik zat ook samen met Alex de eerste twee uur, het andere vak heeft ze weer gemist door haar Franse les. Stoute Alex :). Op weg naar huis met mijn fietske ontplofte mijn voorste band. Echt letterlijk ontploffen, de plof was duidelijk hoorbaar (zie de verschrikte gezichten in de straat), maar gelukkig was ik maar een straat verwijderd van Péclot 13, atelier de réparations de vélos. In de namiddag heb ik dan de Lady of Shalott van Alfred Lord Tennyson herlezen voor de Victorian poetryles van woensdag en ook nog wat foto's toegevoegd aan facebook enzovoort. Na het eten kon ik mijn fiets met nieuwe band al gaan ophalen om daarna door te rijden naar de aerobics. Alex kwam eens meedoen om te zien of ze het leuk vond, en dat was ook zo. Ook al zag ik haar gezicht soms zo vertrekken tijdens de pijnlijkste oefeningen (denk BBB) dat ik er spontaan van moest beginnen lachen en zelf met mijn oefening in de mist ging. De relaxatie-oefening op het einde (waar Alex eerst wat sceptisch tegenover stond) was weer zalig ontspannend dat zelfs Alex daarna moest toegeven dat ze het echt zalig vond. We hadden met Chloe afgesproken buiten aan de sporthal omdat we normaal gezien naar de cinema zouden gaan om Inglorious bastards te gaan bekijken. Uiteindelijk werd dat plan afgeblazen en zijn we gewoon naar Chloe's thuis gegaan. Na een typische English tea (mét melk) en English biscuits kwamen we op het idee om te gaan bowlen. Na Sytske te hebben opgetrommeld vertrokken we met de bus richting Carouge, een soort van voorstad van Genève. De bowlingbaan bevond zich in een gigantisch shoppingcenter dat we zeker nog eens zullen bezoeken :). Daar hebben we dan twee spelletjes gespeeld. In het eerste was ik samen met Alex tweede, Sytske was eerste en Chloe laatst. Man, die Chloe liet precies altijd de bal vallen op de baan zodat dat altijd zo'n kabaal maakte. Ik dacht echt dat die baan Chloe niet zou overleven. Iedereen bestelde nog iets om te eten. Ik bestelde popcorn waarvan blijkbaar iedereen kon mee-eten, echt een gigantisch pak. Het tweede spelletje heb ik zelfs gewonnen! Ha, wie had dat gedacht. En iets wat nog niet kan nalaten te vermelden: ik heb van een split zelfs een spare kunnen maken! Vraag me niet hoe ik dat gedaan heb.
Vandaag is het woensdag en weer goed weer! Zalig, dat moeten we vieren met een terrasje!
Na een lekkere spaghetti moesten we ons eigenlijk wat haasten voor de voetbal. Die begon al om 18u30 en aangezien we een bus aan het station moesten nemen dacht ik op tijd door te gaan, maar aangezien Chloe niet echt de meest gepresseerde persoon is waren we zo'n 20 minuten te laat. We werden echt verwelkomd op de voetbal, de meisjes waren precies blij om nog wat meer meisjes te mogen ontvangen in hun midden. Onze "trainer" liet ons dan eerst wat basisoefeningen voor opwarming doen en daarna wat naar elkaar sjotten. Chloe bleek niet de beste voetballer te zijn, maar wie ben ik om daarover een opmerking te maken :). De andere meisjes bleken meestal al vorig jaar te hebben meegespeeld en ze kenden mekaar al door en door. Nogal intimiderend moet ik zeggen, maar gelukkig waren we met twee om ons sterk te houden tegen deze doorwinterde voetbalsters. Op het einde hebben we dan een matchke 4 tegen 4 (het was zaalvoetbal) gespeeld en ik zag zoooo rood dat ik dacht dat het nooit meer zou wegtrekken, lieve hemel. Maar dat betekent wel dat ik mijn best deed, en me ook nog eens amuseerde. Dit wordt mijn wekelijkse voetbalafspraak op vrijdag! Na een verkwikkend douchke nam ik met Chloe en nog wat andere meisjes de bus richting station. Tis eens iets anders dan volleybal, ik vermoed nog competitiever (en agressiever, bang voor mijn voetjes soms), maar zeker heel leuk als je eens een goeie pas kan geven ofzo. In het net was ik vreselijk, maar in verdediging viel het mee (een meisje, Anna, feliciteerde me met mijn verdedigingskunsten (zowat in de weg staan van de ander, hihi, neenee hoor ;-). Op het einde, het was 6-6, we waren teruggekomen van 2-5 ofzo, miste ik mijn kans to shine, want Chloe dribbelde me voorbij en scoorde de winning goal van het andere team. Jammer, maar Chloe was supertrots :).
03/10: Vandaag besloot ik eens deftig te werken voor school en verder te werken aan mijn lectuur (die gigantisch is door al die literatuurlessen), maar je moet het aangename aan het onaangename koppelen, dus heb ik me een koffie getrakteerd in Les Fleurs de Marie en dronk ik het tijdens mijn leeswerk. 's Avonds was er het plan om naar een stuk over Le Petit Prince te gaan kijken en achteraf uit te gaan naar de dancing LaSIP. Chloe, Bettina (een Duits meisje uit Munchen) en ik namen de trein naar Alex' dorp, Genthod, om er samen "stir-fry" (zoals Chloe het noemt) klaar te maken en dan naar het toneel te gaan. Ik was nogal verrast over het stuk, het was echt goed! Het was niet echt een toneel, maar eerder een voordracht van een man die zogezegd Le Petit Prince had ontmoet en nu ons zijn verhaal vertelde aan de hand van de echte tekeningen uit het boekje. Ik moet zeggen dat ik wel even aan het knikkebollen was, maar dat had vooral met vermoeidheid, gezellige duisternis en een warme vertelstem te maken. Nadien gingen we ons klaarmaken om uit te gaan, en eerst hebben we wat cocktails van vodka met aardbei of appelsmaak van Ikea gedronken. Lekker!
Na een tijdje bleek dat we ons nogal moesten haasten om onze trein naar Genève te halen, en dus repten we ons naar buiten. Iedereen op hakken (behalve Bettina, en ik had brede hakken) dus je kan je voorstellen dat dat niet echt praktisch was. We hebben zelfs moeten lopen, en aangezien het toen heel steil naar beneden ging en ik Chloe en Alex zag gaan zonder hun hakken, schoot ik in de slappe lach. En zoals dat altijd gaat wanneer er alcohol bij komt kijken, was het zooo moeilijk om te stoppen, dat zelfs de anderen het overnamen. Gelukkig kwamen we net toe als de trein het station binnenreed en konden we koers zetten naar Genève. Daar aangekomen hadden we afgesproken om Sytske en Sarah te zien in de bar Alhambar in het centrum. Dat bleek echt een leuk café te zijn, maar Alex was weer nogal enthousiast om naar LaSIP te gaan, dus vertrokken we er na één drankje en hebben dan samen een taxi naar daar gekomen (te ver om te voet te gaan met hakken én in de kou... brrr). Eindelijk waren we er, rond 2u pas, maar we hadden zin om te dansen. We wilden binnengaan tot de stoute portiers naar onze leeftijd vroegen: 20, 21. Mocht dus niet! Komaan, je moest 25 zijn om binnen te mogen. Wat een domper op de feestvreugde. Jammer, maar helaas, dat zou voor een andere keer zijn. Na een lange zoektocht naar een nachtbus geraakten we gelukkig allemaal veilig thuis.
04/10: Zondag. Rustdag. Letterlijk mijn zondag. Lezen lezen lezen, want elke keer dat ik eraan wou beginnen, was er wel iets anders dat interessanter was. Nu was er geen weg meer terug, mijn lessen kwamen te dichtbij. Gelukkig was het nog goed weer, dus heb ik me in het park kunnen zetten met mijn appelke, zonnebril en readers. 's Avonds heb ik kalkoen met patatjes en groentjes klaargemaakt en nog wat geskypet.
05/10: Slecht weer! Nee, bestaat dat hier echt? Blijkbaar begint de herfst nu toch ook in Genève.
In de voormiddag ben ik naar de winkel geweest voor brood, beleg en yoghurtjes enzo. In de namiddag had ik les, maar eerst had ik afgesproken met Chloe in de cafetaria van Uni Bastions om samen een koffie te drinken. In de les kreeg ik mijn eerste opdracht voor punten die ik binnen 2 weken moet afgeven. Gelukkig ziet het er te doen uit én mag je het per twee maken. Dat betekent wel nog vriendjes maken in die les, maar dat lukt wel.
Na de les ging ik naar huis om te eten en noooog meer te lezen. Ik zal hieraan moeten wennen vrees ik. Maar het betekent ook wel dat ik niet veel te blokken zal hebben tegen de examens. Voorlopig ben ik zeker van 2 vakken examens te hebben, de rest is drie travaux pratiques van Franse Semantiek (waaronder die eerste opdracht) en twee "attestations". Dat zijn papers die niet gequoteerd worden, maar wel als toegang fungeren voor die andere twee examens, aangezien er per module één examen en één attestation moet afgelegd/gedaan worden. Nochtans denk ik niet dat ik een rustige kerstvakantie tegemoet ga, want mijn attestations moeten tegen 11 januari binnen zijn, en ik weet zo dat er veel werk kruipt in schrijven. Een goeie voorbereiding voor mijn bachelorpaper, though.
06/10: Vroeg, vroeg, veel te vroeg les (en weer slecht weer), maaaar het was weer een leuke les om mee te beginnen dus dat verzacht de pijn. Ik zat ook samen met Alex de eerste twee uur, het andere vak heeft ze weer gemist door haar Franse les. Stoute Alex :). Op weg naar huis met mijn fietske ontplofte mijn voorste band. Echt letterlijk ontploffen, de plof was duidelijk hoorbaar (zie de verschrikte gezichten in de straat), maar gelukkig was ik maar een straat verwijderd van Péclot 13, atelier de réparations de vélos. In de namiddag heb ik dan de Lady of Shalott van Alfred Lord Tennyson herlezen voor de Victorian poetryles van woensdag en ook nog wat foto's toegevoegd aan facebook enzovoort. Na het eten kon ik mijn fiets met nieuwe band al gaan ophalen om daarna door te rijden naar de aerobics. Alex kwam eens meedoen om te zien of ze het leuk vond, en dat was ook zo. Ook al zag ik haar gezicht soms zo vertrekken tijdens de pijnlijkste oefeningen (denk BBB) dat ik er spontaan van moest beginnen lachen en zelf met mijn oefening in de mist ging. De relaxatie-oefening op het einde (waar Alex eerst wat sceptisch tegenover stond) was weer zalig ontspannend dat zelfs Alex daarna moest toegeven dat ze het echt zalig vond. We hadden met Chloe afgesproken buiten aan de sporthal omdat we normaal gezien naar de cinema zouden gaan om Inglorious bastards te gaan bekijken. Uiteindelijk werd dat plan afgeblazen en zijn we gewoon naar Chloe's thuis gegaan. Na een typische English tea (mét melk) en English biscuits kwamen we op het idee om te gaan bowlen. Na Sytske te hebben opgetrommeld vertrokken we met de bus richting Carouge, een soort van voorstad van Genève. De bowlingbaan bevond zich in een gigantisch shoppingcenter dat we zeker nog eens zullen bezoeken :). Daar hebben we dan twee spelletjes gespeeld. In het eerste was ik samen met Alex tweede, Sytske was eerste en Chloe laatst. Man, die Chloe liet precies altijd de bal vallen op de baan zodat dat altijd zo'n kabaal maakte. Ik dacht echt dat die baan Chloe niet zou overleven. Iedereen bestelde nog iets om te eten. Ik bestelde popcorn waarvan blijkbaar iedereen kon mee-eten, echt een gigantisch pak. Het tweede spelletje heb ik zelfs gewonnen! Ha, wie had dat gedacht. En iets wat nog niet kan nalaten te vermelden: ik heb van een split zelfs een spare kunnen maken! Vraag me niet hoe ik dat gedaan heb.
Vandaag is het woensdag en weer goed weer! Zalig, dat moeten we vieren met een terrasje!
vrijdag 2 oktober 2009
Adres
Nog even melden nu ik mijn naam op de boîte aux lettres heb gezet:
Elien Rottiers
Rue de la Servette, 75
1202 Genève
Suisse
Elien Rottiers
Rue de la Servette, 75
1202 Genève
Suisse
donderdag 1 oktober 2009
Indian summer
Ongelofelijk. Het is hier al drie weken aan één stuk door zalig nazomerweer. Je kan hier gerust in een kort rokje, short, kleedje rondlopen zonder vest en het nog steeds lekker warm hebben. Ik ben alvast blij dat ik mijn zonnebril niet vergeten ben!
28/09: In de voormiddag ben ik twee readers voor mijn lessen van dinsdag gaan halen. Wat een kleppers! En de prijs was navenant jammer genoeg. Wees maar zeker, in België zitten we nog goed :). Vandaag had ik om 14u les, maar ik had eerst een afspraak met de meisjes om samen te lunchen. We wisten niet goed waar te gaan, dus zijn we maar naar het studentenrestaurant van Uni Mail gegaan. Ik had wel nog wat lectures te overlopen vóór de les dus ik moest me wat haasten. De les viel goed mee, over Saussure en cognitieve linguïstiek, polysemie en homonymie, dus vanalles dat ik al vorig jaar had gezien in de les. Jammer genoeg zal het niet zo "makkelijk" blijven. 's Avonds heb ik nog wat geskyped, maar ook nog aan mijn poem gewerkt voor de les de volgende dag.
29/09: In de voormiddag les van 'Politics and pornography in late seventeenth century satire' en 'Early English novel' samen met Alex. Beide waren echt interessant, dus ik ben wel blij met mijn keuzes. Alex had nog wat werk voor haar Franse les en heeft daardoor de les van the English novel gemist, maar ik had haar daarvoor nog wat geholpen met vragen zoals "Wat is het nut van de passé simple in het Frans?" (zeer moeilijk te beantwoorden, want wat is het nut in godsnaam :)?) en hoe vervoeg je die tijd (wat ook moeilijk te beantwoorden was, aangezien ik al zoveel ben vergeten. van Franse grammatica. Moet ik dringend herhalen.) 's Namiddags ben ik dan thuis een boke gaan eten, naar de Engelse bibliotheek geweest om wat kopies te maken van een paar gedichten van Alfred Lord Tennyson. De Anthology van Victorian Verse heb ik op ebay besteld voor een prikje, om de kosten hier toch wat naar beneden te halen. Gelukkig hadden er nog veel mensen 's woensdags het boek niet mee want ze hebben het moeten bijbestellen in de winkel.
Nadien heb ik Chloe en Sytske nog gezien in het park Bastions. Ze waren aan het praten over een tripje in het weekend naar een stad in Zwitserland ofzo. Ik zou heel graag Zürich eens bezoeken, omdat al zoveel mensen me hebben gezegd dat het echt de moeite is. Dat zal er wel eens van komen, misschien zelfs dit weekend al want Minna is vastbesloten dit weekend een stad te bezoeken. Ik hou jullie op de hoogte!
's Avonds moest ik me wat haasten voor het eten want ik ging aerobicen! Amai, dat was echt heel grappig. Beeld je een typisch belachelijk aerobicpasje in en ik heb het gedaan! Maar het ging wel vlot, de lerares zag er wel een leuke uit en het was op echte dansmuziek. Op een bepaald moment deed het me echt denken aan de taebo in Gent (het kicken in de lucht, de buikspieroefeningen, pompen, "fietsen", maar vooral het hondje (voor diegenen die op de hoogte zijn van het reilen en zeilen in de Gentse taebo :). Daarna deed de lerares nog een relaxatie-oefening waarbij je moest luisteren naar haar, en vooral op je ademhaling letten. Ik verstond het meeste, maar soms vroeg ik me toch af wat ze allemaal aan het brabbelen was :). In ieder geval deed dat heel veel deugd na die inspanning, want dat was het echt :).
30/09: Rise and shine! Aaaaah, zeer vroeg les vandaag. Maar geen probleem, het is 'Victorian poetry' and I adore the teacher. Vandaag had ze een rood hemdje en rode nylonkousen aan onder een zwart kleedje. Trendy is ze wel! Na een halfuur wat "announcements" en "wisdom" doorgegeven te hebben, begonnen we pas aan de poems. Uiteraard hebben we niet alles afgekregen, maar dat is absoluut geen probleem want het was een heel fijne les.
Om 11 uur had ik dan een afspraak in de bank UBS om een bankrekening te openen. Eindelijk gelukt! Woehoew, kan ik lekker weer geld uit de muur halen :).
Nadien ben ik naar de rommelmarkt van Plainpalais gegaan om eens te kijken voor een tweedehandsfiets en wie zoekt die vindt een meisjesfiets (dus wel kleiner als een damesmodel) voor 90 CHF, wat best meevalt. Het voorlicht was wel stuk, maar de dynamo werkte dus ik ben dan achteraf naar Péclot 13 gegaan hier in de buurt waar ze fietsen maken. Vóór ik vertrok duidde ons Madame Amoos op het feit dat je hier een vignet nodig hebt in Genève om met de fiets te mogen rijden! Nog noooooit van gehoord! Voor brommers oké, maar voor fietsers? In elk geval, de politie zou anders je fiets kunnen wegnemen. Gelukkig kon je dat in de fietsenwinkel kopen voor 6CHF. Nu nog een deftig slot vinden :). Daarna ben ik een café renversé gaan drinken in "Les Fleurs de Marie", een superkitscherig cafeetje bij mij in de buurt. Het is hier iets goedkoper dan in het stad, én je krijgt tenminste een grote kop koffie. Zeer gezellig, daar ga ik zeker nog terug met de meisjes. Ondertussen kon ik dan nog wat mijn schade inhalen van mijn lectuur, wat uiteraard gigantisch veel is met (nu al) 5 literatuurvakken die ik volg. Jaja, 5, want donderdag zal ik nu ook een les over Mme de La Fayette, de auteur van La Princesse de Clèves, volgen; mijn prof in Gent verkoos dat boven een inhaalexamen af te leggen in Gent voor zijn vak. Nu heb ik dus 13 uren les in totaal, wat nog best meevalt. Maaaar, waarschijnlijk moet ik in plaats van een examen, voor twee vakken een paper schrijven. Ik verwacht nog een mailtje terug van de verantwoordelijke in Gent, maar als dat het geval is zal daar ook veel bloed, zweet en tranen mee gepaard gaan. Langs de andere kant heb ik dan slecht drie examens (want ook voor Franse semantiek heb ik drie taken doorheen het jaar te maken). We zullen wel zien hoe het loopt.
Na het avondmaal ben ik eens tot de eindstop van bus 3 gegaan, want daar zou de volleybalsessie voor "avancés" doorgaan. Het was echt heel leuk om nog eens te volleyballen. Niet dat je er veel van zou bijleren, want het is geen training (enkel opwarming, aanval, opslag en matchkes). Toch was het heel fijn, er waren leuke mensen van over heel Europa én zelfs de wereld (een gigantische Braziliaan). Het douchke nadien deed veel deugd. Sportieve ik zal dus elke week (gemengd!) volleyballen op woensdagavond!
Daag, of zoals ze het hier zeggen: Ciao!
28/09: In de voormiddag ben ik twee readers voor mijn lessen van dinsdag gaan halen. Wat een kleppers! En de prijs was navenant jammer genoeg. Wees maar zeker, in België zitten we nog goed :). Vandaag had ik om 14u les, maar ik had eerst een afspraak met de meisjes om samen te lunchen. We wisten niet goed waar te gaan, dus zijn we maar naar het studentenrestaurant van Uni Mail gegaan. Ik had wel nog wat lectures te overlopen vóór de les dus ik moest me wat haasten. De les viel goed mee, over Saussure en cognitieve linguïstiek, polysemie en homonymie, dus vanalles dat ik al vorig jaar had gezien in de les. Jammer genoeg zal het niet zo "makkelijk" blijven. 's Avonds heb ik nog wat geskyped, maar ook nog aan mijn poem gewerkt voor de les de volgende dag.
29/09: In de voormiddag les van 'Politics and pornography in late seventeenth century satire' en 'Early English novel' samen met Alex. Beide waren echt interessant, dus ik ben wel blij met mijn keuzes. Alex had nog wat werk voor haar Franse les en heeft daardoor de les van the English novel gemist, maar ik had haar daarvoor nog wat geholpen met vragen zoals "Wat is het nut van de passé simple in het Frans?" (zeer moeilijk te beantwoorden, want wat is het nut in godsnaam :)?) en hoe vervoeg je die tijd (wat ook moeilijk te beantwoorden was, aangezien ik al zoveel ben vergeten. van Franse grammatica. Moet ik dringend herhalen.) 's Namiddags ben ik dan thuis een boke gaan eten, naar de Engelse bibliotheek geweest om wat kopies te maken van een paar gedichten van Alfred Lord Tennyson. De Anthology van Victorian Verse heb ik op ebay besteld voor een prikje, om de kosten hier toch wat naar beneden te halen. Gelukkig hadden er nog veel mensen 's woensdags het boek niet mee want ze hebben het moeten bijbestellen in de winkel.
Nadien heb ik Chloe en Sytske nog gezien in het park Bastions. Ze waren aan het praten over een tripje in het weekend naar een stad in Zwitserland ofzo. Ik zou heel graag Zürich eens bezoeken, omdat al zoveel mensen me hebben gezegd dat het echt de moeite is. Dat zal er wel eens van komen, misschien zelfs dit weekend al want Minna is vastbesloten dit weekend een stad te bezoeken. Ik hou jullie op de hoogte!
's Avonds moest ik me wat haasten voor het eten want ik ging aerobicen! Amai, dat was echt heel grappig. Beeld je een typisch belachelijk aerobicpasje in en ik heb het gedaan! Maar het ging wel vlot, de lerares zag er wel een leuke uit en het was op echte dansmuziek. Op een bepaald moment deed het me echt denken aan de taebo in Gent (het kicken in de lucht, de buikspieroefeningen, pompen, "fietsen", maar vooral het hondje (voor diegenen die op de hoogte zijn van het reilen en zeilen in de Gentse taebo :). Daarna deed de lerares nog een relaxatie-oefening waarbij je moest luisteren naar haar, en vooral op je ademhaling letten. Ik verstond het meeste, maar soms vroeg ik me toch af wat ze allemaal aan het brabbelen was :). In ieder geval deed dat heel veel deugd na die inspanning, want dat was het echt :).
30/09: Rise and shine! Aaaaah, zeer vroeg les vandaag. Maar geen probleem, het is 'Victorian poetry' and I adore the teacher. Vandaag had ze een rood hemdje en rode nylonkousen aan onder een zwart kleedje. Trendy is ze wel! Na een halfuur wat "announcements" en "wisdom" doorgegeven te hebben, begonnen we pas aan de poems. Uiteraard hebben we niet alles afgekregen, maar dat is absoluut geen probleem want het was een heel fijne les.
Om 11 uur had ik dan een afspraak in de bank UBS om een bankrekening te openen. Eindelijk gelukt! Woehoew, kan ik lekker weer geld uit de muur halen :).
Nadien ben ik naar de rommelmarkt van Plainpalais gegaan om eens te kijken voor een tweedehandsfiets en wie zoekt die vindt een meisjesfiets (dus wel kleiner als een damesmodel) voor 90 CHF, wat best meevalt. Het voorlicht was wel stuk, maar de dynamo werkte dus ik ben dan achteraf naar Péclot 13 gegaan hier in de buurt waar ze fietsen maken. Vóór ik vertrok duidde ons Madame Amoos op het feit dat je hier een vignet nodig hebt in Genève om met de fiets te mogen rijden! Nog noooooit van gehoord! Voor brommers oké, maar voor fietsers? In elk geval, de politie zou anders je fiets kunnen wegnemen. Gelukkig kon je dat in de fietsenwinkel kopen voor 6CHF. Nu nog een deftig slot vinden :). Daarna ben ik een café renversé gaan drinken in "Les Fleurs de Marie", een superkitscherig cafeetje bij mij in de buurt. Het is hier iets goedkoper dan in het stad, én je krijgt tenminste een grote kop koffie. Zeer gezellig, daar ga ik zeker nog terug met de meisjes. Ondertussen kon ik dan nog wat mijn schade inhalen van mijn lectuur, wat uiteraard gigantisch veel is met (nu al) 5 literatuurvakken die ik volg. Jaja, 5, want donderdag zal ik nu ook een les over Mme de La Fayette, de auteur van La Princesse de Clèves, volgen; mijn prof in Gent verkoos dat boven een inhaalexamen af te leggen in Gent voor zijn vak. Nu heb ik dus 13 uren les in totaal, wat nog best meevalt. Maaaar, waarschijnlijk moet ik in plaats van een examen, voor twee vakken een paper schrijven. Ik verwacht nog een mailtje terug van de verantwoordelijke in Gent, maar als dat het geval is zal daar ook veel bloed, zweet en tranen mee gepaard gaan. Langs de andere kant heb ik dan slecht drie examens (want ook voor Franse semantiek heb ik drie taken doorheen het jaar te maken). We zullen wel zien hoe het loopt.
Na het avondmaal ben ik eens tot de eindstop van bus 3 gegaan, want daar zou de volleybalsessie voor "avancés" doorgaan. Het was echt heel leuk om nog eens te volleyballen. Niet dat je er veel van zou bijleren, want het is geen training (enkel opwarming, aanval, opslag en matchkes). Toch was het heel fijn, er waren leuke mensen van over heel Europa én zelfs de wereld (een gigantische Braziliaan). Het douchke nadien deed veel deugd. Sportieve ik zal dus elke week (gemengd!) volleyballen op woensdagavond!
Daag, of zoals ze het hier zeggen: Ciao!
Abonneren op:
Reacties (Atom)
