Oh dierbaar België...

Donderdag 8/10: Een zalig vooruitzicht: een weekendje thuis! Ik zou 's avonds na mijn les vertrekken met het vliegtuig vanuit de luchthaven van Genève naar Zaventem. Ik had enkel handbagege geboekt, en had daarvoor een ideaal trolleytje van Sytske mogen lenen. Vandaar kon je me zien gaan met mijn trolleytje, eerst op het treinstation waar een trein naar de luchthaven er slechts 5 min over doet. Daar aangekomen (zeeeer goed op tijd, mama, jawel, twee uur op voorhand!) moest ik me zelfs niet meer inchecken want bij Easyjet kan je dat online als je enkel handbagage draagt. Vandaar dat ik me ergens in een cafeetje zette voor een lekkere cappuccino om het af te leren, en daarna rustig in de rij ging wachten aan de security. Daar moest ik mijn schoenen uitdoen enzo (je zou het niet zeggen, maar soms heb ik zo die terroristenblik in mijn ogen, ahum.) Daar gepasseerd haastte ik me nog even naar de wc op veilige bodem, want daar in de lucht weet ik het toch niet zo goed hoor, never tried, probably never will :).
En toen begon het wachten, hoezee. Gelukkig werd ik af en toe wat afgeleid door een lief blond baby'tje dat over heen liep en vanalles vastpakte zodat de mama er constant achter rende. Zeer amusant :). Dan begon de oude meneer naast mij tegen mij te babbelen int Nederlands (hoe wist die dat ik een Vlaamse ben? Ik had nog geen woord tegen niemand gezegd?!) over dat het vliegtuig er al was, en dat dat een goed teken was dat de vlucht op tijd zou vertrekken et cetera et cetera. Gelukkig had hij ook nog iets interessant te vertellen over een conferentie in Genève over telecom. Blijkbaar zijn onze gsm's zoals wij ze kennen tegen 2015 verleden tijd en gaan we een nieuw soort toestel gebruiken, waaaaat jammer genoeg sterke straling vergt, dus hello nieuwe technologie, bye bye gezonde hersencellen. Hij vroeg zich ook af hoe de groenen dat in Vlaanderen ooit zouden goedkeuren. En slecht nieuws voor Nokia en Ericsson, want zij waren er niet! Ahaaaa, tot zover mijn economische uitwijding. Heb je ervan genoten? Want dit zal de enigste zijn in mijn blog vrees ik :).

Eindelijk in het vliegtuig had ik toch wel wat stress, ik had nog nooit helemaal alleen gevlogen. Maar ik had mijn readers om me gezelschap te houden tijdens dat uurtje vliegen, en voor ik het wist landde ik op Belgische bodem. Vanaf dat ik mijn trolleytje begon voort te trekken in door de gate, dacht ik na elke bocht eindelijk mijn mammie, pappie, zus en vriendje te zien, maar nee, hoe snel ik ook ging, die automatische wandelpaden waren ellenlang en gingen niet snel genoeg. Met gevolg dat ik, wanneer ik eindelijk na wat een uur leek, aankwam bij mijn familie, ik al goed aant zweten was. Geen probleem, ze houden ook zo wel van me (?).
Vreemd vreemd, het was echt een maand geleden dat ik ze had gezien, maar het was wel heel leuk om nog eens omringd te zijn door mensen die me echt goed kennen. Je kent de evidente reacties wel, een traantje hier en daar, en veel en dikke knuffels. Ruben was zelfs zijn spraakvermogen even kwijt. Had je veel boebels int vliegtuig? -Hmmm, turbulentie? Man, man, die jongen is grappig zelfs wanneer hij het niet bedoelt :).

In de auto onmiddellijk alle nieuwtjes gehoord en verteld, en ik voelde me weer helemaal in mijn gewone leventje gezogen. Thuis had onze hond Ricky even moeite met me te herkennen, maar dan begon hij als een hondsdolle hond dol in het rond te draaien en te blaffen. De kat Toulouse was bang, zeeer bang, maar na een uurtje kwam ze zich weer lekker op mijn schoot vleien voor de tv, alsof het nooit anders geweest was.

Vrijdag 9/10: Laat opgestaan met Ruben, gigantisch ontbijt en lunch ineen, aka brunch. Lekkere sneetjes gehaktbrood dat mijn eigenste mama had gemaakt met (curry)ketchup en mayonaise en anadalouse enzovoorts. Ik eindigde met een volle volle maag en een licht misselijk gevoel, maar who cares, het was zo lekker. Nadien gingen we met de bus naar Mechelen om daar een beetje te shoppen en iets te gaan drinken. In ieder geval, de voorbereidingen treffen voor wat 's avonds op het programma stond...

Katrien was jarig op 10/10 en dat zou ze geweten hebben. Ze wist niets van mijn komst, terwijl haar zus, haar ouders, onze andere vriendinnen Laura en Dorien wel wisten wat mijn plannen waren dat weekend. De enigste tip die ze had gekregen was dat Ruben zou komen met een cadeautje voor haar. Rond iets na 12u, verjaardagstijd, kwamen we binnen en zag ik Katrien naar haar gezicht grijpen en zeggen: Elieeen, neeeee. Hihi, knuffel hier en traan daar, maar het was een geweldig weerzien. Ze kon het echt niet geloven dat ik er was, maar eindelijk konden we nog eens bijpraten en dan ook haar verjaardag vieren, samen.

Zaterdag 10/10: Ik had Katrien een uitstapje naar Mechelen beloofd waar we ons in de Hema eens goed zouden laten gaan met een ijskoffie en bijhorende zoetigheden. Maar daarvoor ben ik nog even dag gaan zeggen bij mijn liefste volleybalploeg die een match moest spelen.
Na een treinritje, kwamen Katrien en ik aan in Mechelen en zetten onmiddelijk koers naar de Hema, niets anders dan de Hema, want die ijskoffie daar is zalig (zeker eens proberen voor de ongewijden!). Katrien nam haar een broodje want ze had nog niet gegeten, en ik nam een stuk appeltaart, uiteraard allebei met een hazelnootijskoffie. En dan begon het babbelen, en het eindigde maar niet. Maar we hadden nog wat zoets nodig en bestelden dan ook een High Tea (scones, geserveerd met slagroom en confituur, en praliiiiinekes!), maar in plaats van met thee, aten we ons buikje nog wat ronder met een cappuccino on my side, en een water met vruchten voor Katrien. Het geweldige aanbod van de week van Hema: 2+1 gratis maakte het ook nog eens spotgoedkoop. Ik kon echt niet geloven hoe goedkoop België wel niet was tegenover Genève.
Nadat we helemaal satisfaites waren, soezden we nog een beetje na tijdens onze gesprekken en vertrokken rustig naar huis.

Daar had mijn mammie lekkere tagliatelle met vis klaargemaakt. Ze was al ontgoocheld toen ik zei dat ik al zoveel gesnoept had dat ik waarschijnlijk niet veel meer zou binnenkrijgen, maar blijkbaar heeft mijn maag soms magische afmetingen, want de tagliatelle ging vlot binnen. Na het eten moesten we ons allemaal gaan klaarmaken voor het semiverrassingsfeestje van Tina, de mama van Ruben. Ze is 50 geworden deze zomer, en ze kreeg nog een "na-"cadeautje van haar gezin in de vorm van een feestje. Het moest eigenlijk een verrassing blijven, maar uiteraard wist ze wel dat er een feestje te doen was, maar niet hoe het juist in elkaar zou zitten en wie er zou komen. Ze wist bijvoorbeeld ook niet dat ik in België was... :). Rond 21u daar aangekomen gingen we dag zeggen tegen Tina, en ik denk dat ze heel blij was met onze aanwezigheid. Terwijl Ruben en Samuel moesten draaien voor het aanwezige volk, ging ik af en toe meekiezen. Gelukkig hebben we ook zelf een danske kunnen placeren die avond, de computer deed zijn werk heel goed :). Het was echt geweldig om te zien (én horen) hoe het koor waar Tina bij zit, speciaal een liedje op haar lijf heeft geschreven en dat kwam voordragen. Maar ook aan alle feestjes komt een einde, en rond 2uur waren we allemaal flink aan het opruimen in de parochiezaal van Opstal. Gelukkig maken vele handen het werk licht en konden we snel onder de wol kruipen.

Zondag zou een rustige dag thuis worden, gewoon genieten van thuis te zijn. Lekker laat opgestaan, heerlijke koffiekoeken gegeten (lang geleden!) en dan iets na de middag afscheid genomen van Ruben's familie en naar mij thuis vertrokken met de trein. Ons mama was daar al bezig met het avondeten (speciaal voor mij zelfgemaakte frietjes en biefstuk, joepieee!). Ik kan me al niet goed meer herinneren wat we allemaal voor het eten gedaan hebben, maar ik vermoed wat papieren in orde gebracht (overschrijvingen naar mijn Zwitserse bankrekening, hoe fancy klinkt dat niet :), papieren voor de unief en bla en bla en blablabla) en dan voor de tv neergeploft en gekeken naar Strictly come dancing op de BBC (zoals Dansen met de sterren ofzoiets op VTM, zeker kijken naar dit 13-jarig meisje met een supermooie stem, check Amy Winehouse, haar godmother: http://www.youtube.com/watch?v=kphnD7cl6ns). 's Avonds zag ik dan eindelijk ook mijn zus Melissa en Pieter aan onze tafel. Na het eten gingen we dan nog even dag zeggen bij mijn oma en opa, zodat ze me nog even zagen voor ik pas in december terug kom.

Maandagochtend, zeeer vroeg opgestaan, rond 5 uur om rond 6 uur te vertrekken met ons mama naar de luchthaven. Jammer dat het weekend zo vlug voorbij was, maar ik had les in de namiddag en dat kan ik nu toch moeilijk missen he :). Rot van het vroege uur, want mijn vliegtuig had uiteindelijk twee uur vertraging, maar mijn les heb ik nog wel gehaald, hoewel het niet zoveel zin had. Ik was zo moe dat ik gewoon voor de neus van de professor altijd opnieuw in slaap viel. Het is blijkbaar echt vermoeiend om je wakker te proberen houden op zo'n moment. Na een koffietje ging het gelukkig al iets beter, al waren niet alle symptomen van vermoeidheid verdwenen: mijn incapaciteit om me in te houden met lachen bijvoorbeeld. Geen idee waarom, maar een discussie in de les van Sémantique maakte me zo aan het lachen, dat ik dus gewoon in die slappe lach bleef zitten. Lieve hemel.

Dinsdag had ik weer vroeg les, en ik was nog steeds wat te moe om me er volledig op te kunnen concentreren, maar gelukkig had ik om 12 uur er al mee gedaan. Tijd om wat te beginnen lezen in mijn Tony Morrison novel tegen donderdag dus. 's Avonds had ik met Bettina afgesproken om sportief te wezen en naar de aerobics te gaan, wat heel leuk was. Tis altijd grappig als je met iemand gaat die spierpijn heeft van de vorige dag te sporten (Bettina had de cours van Condition Physique meegedaan). Dat doet altijd zo'n deugd die aerobics, het ziet er niet uit, maar het heeft wel effect. Jammer dat volgende week een soort van vakantieweek is (niet voor de unief hoor, maar wel voor de sportactiviteiten georganiseerd door de unief, waar is de logica?). Na de aerobics ben ik nog even tot bij Chloe gegaan om wat bij te praten over hun weekend dat ze hebben rondgereden rond het meer, tot bij de bron van Evian, tot in Montreux en uiteindelijk ook naar Lyon. Ik vond het wel jammer dat ik er niet bij was, maar we hebben al afgesproken van zeker eens een grote kerstmarkt in een Duitse stad ofzo af te schuimen om wat kerstinkopen te doen binnenkort.

Woensdag 14/10: Eindelijk eens uitgeslapen. Ik ben verkouden. Heel fijn. Ik kan geen 5 meter lopen of mijn neus loopt mee en smeekt om een zakdoek. Ach, ik ben nog menselijk dus ik kan nog de basisdingen doen die een mens moet doen: slapen, eten, drinken, opstaan, naar de winkel gaan, en lezen, zeer veel lezen. 's Avonds was er een Erasmuspubnight gepland, maar ik paste. Ik dacht dat het niet zo gezond zou zijn om te fietsen door het stad in de ijzige kou (ja, Koning Winter heeft hier ondertussen zijn stekje gevonden!). Het was nochtans in de Alhambar, wat ik wel een leuk cafeetje vond. Dus heb ik nog maar wat geskyped en wat gelezen tot ik in mijn warm bedje kroop.

Donderdag 15/10: In de dag had ik mijn les van Appropriating Narratives: From Fact to Fiction, en die was heel interessant. Nog eens de geschiedenis van African-American slavernij opgefrist enzo. Dan ben ik snel terug op mijn velooke naar huis gekoerst om me terug in de warmte te bevinden. Daar heb ik broccolipuree gemaakt, de gezondste groente!!!! Alles om van die verkoudheid af te geraken. Om half 8 werd er dan een documentaire getoond over het leven van Charles II van Engeland als achtergrond bij één van onze lessen. Het was gelukkig een goeie BBC-versie, dus ik kon er wel van genieten. Alex was er ook bij, volledig in party-outfit om naar de Give20party te gaan van Erasmus. Dat was een fuif georganiseerd ten voordele van Unicef. Ik zou niet gaan, want ik zou niet weten waar ik mijn voorraad zakdoeken moeten stoppen in mijn klein sacochke (hihi :). Neenee, ik had andere, rustigere, minder vermoeiende plannen; Chloe bleek ondertussen ook te weten van de seizoensovergang, dus zijn we samen lekker zielig gaan wezen door thee met koekjes (onder andere stroopwafels hmmm) naar binnen te spelen. Oh, ik was bijna de rijstpap vergeten! Allemaal zeer lekker en zeer zondig. Ons motto die avond was: als je ziek bent, mag je zoveel zoets eten als je wil, je lichaam heeft het nodig ;). Ik heb me bij haar ook goed geamuseerd, met Chloe kan je echt wel lachen :).