Le temps change... ou pas?

2/10: Vandaag had ik geen les, hoezee, een lang weekend... maar ja hoe vul je dat op als je eigenlijk niet zoveel mensen kent? Wel, geen nood, mijn dag heb ik gevuld met lezen voor school, een reader kopen, afprinten, en 's avonds wat voetbal spelen met Chloe zorgde voor genoeg afleiding :). Op de unief bieden ze hier namelijk superveel sporten aan die meestal zelfs gratis te beoefenen zijn en aangezien ik opensta voor wat vernieuwing dacht ik me eens aan het voetbal te wagen, meisjesvoetbal welteverstaan. Ik had afgesproken met Chloe (een professional,... hmm, wel ze heeft al ervaring met meisjesvoetbal op haar unief :)) rond 17u om eerst samen te eten. Ik had alle ingrediënten voor spaghetti bolognese in huis gehaald en al snel stonden we samen in de keuken te snijden en te kokkerellen. Terwijl ik me volledig aan het concentreren was op het vuur, babbelde en babbelde Chloe maar voort. Ongelofelijk hoe zij, zelfs voor een meisje, praten kan combineren met ALLES! Entertaining is ze wel. Ondertussen kwamen de kat Romeo en hond Candy haar ook eens dag zeggen en besnuffelen (de hond) of bijten/krabben/vastgrijpen (de kat). Ons Mme Amoos, mijn kotbazin of hoe je dat noemt, was verschrikkelijk nerveus om iemand vreemd in haar huis te ontvangen. Dit betekent de ene sigaret na de andere. Ach, Chloe is helemaal niet zo schrikwekkend, maar toch kon Amoos niet antwoorden wanneer Chloe naar de naam van haar kat vroeg! Ik vroeg Chloe naar haar indruk van Amoos en ze zei veelzeggend: Interesting.

Na een lekkere spaghetti moesten we ons eigenlijk wat haasten voor de voetbal. Die begon al om 18u30 en aangezien we een bus aan het station moesten nemen dacht ik op tijd door te gaan, maar aangezien Chloe niet echt de meest gepresseerde persoon is waren we zo'n 20 minuten te laat. We werden echt verwelkomd op de voetbal, de meisjes waren precies blij om nog wat meer meisjes te mogen ontvangen in hun midden. Onze "trainer" liet ons dan eerst wat basisoefeningen voor opwarming doen en daarna wat naar elkaar sjotten. Chloe bleek niet de beste voetballer te zijn, maar wie ben ik om daarover een opmerking te maken :). De andere meisjes bleken meestal al vorig jaar te hebben meegespeeld en ze kenden mekaar al door en door. Nogal intimiderend moet ik zeggen, maar gelukkig waren we met twee om ons sterk te houden tegen deze doorwinterde voetbalsters. Op het einde hebben we dan een matchke 4 tegen 4 (het was zaalvoetbal) gespeeld en ik zag zoooo rood dat ik dacht dat het nooit meer zou wegtrekken, lieve hemel. Maar dat betekent wel dat ik mijn best deed, en me ook nog eens amuseerde. Dit wordt mijn wekelijkse voetbalafspraak op vrijdag! Na een verkwikkend douchke nam ik met Chloe en nog wat andere meisjes de bus richting station. Tis eens iets anders dan volleybal, ik vermoed nog competitiever (en agressiever, bang voor mijn voetjes soms), maar zeker heel leuk als je eens een goeie pas kan geven ofzo. In het net was ik vreselijk, maar in verdediging viel het mee (een meisje, Anna, feliciteerde me met mijn verdedigingskunsten (zowat in de weg staan van de ander, hihi, neenee hoor ;-). Op het einde, het was 6-6, we waren teruggekomen van 2-5 ofzo, miste ik mijn kans to shine, want Chloe dribbelde me voorbij en scoorde de winning goal van het andere team. Jammer, maar Chloe was supertrots :).

03/10: Vandaag besloot ik eens deftig te werken voor school en verder te werken aan mijn lectuur (die gigantisch is door al die literatuurlessen), maar je moet het aangename aan het onaangename koppelen, dus heb ik me een koffie getrakteerd in Les Fleurs de Marie en dronk ik het tijdens mijn leeswerk. 's Avonds was er het plan om naar een stuk over Le Petit Prince te gaan kijken en achteraf uit te gaan naar de dancing LaSIP. Chloe, Bettina (een Duits meisje uit Munchen) en ik namen de trein naar Alex' dorp, Genthod, om er samen "stir-fry" (zoals Chloe het noemt) klaar te maken en dan naar het toneel te gaan. Ik was nogal verrast over het stuk, het was echt goed! Het was niet echt een toneel, maar eerder een voordracht van een man die zogezegd Le Petit Prince had ontmoet en nu ons zijn verhaal vertelde aan de hand van de echte tekeningen uit het boekje. Ik moet zeggen dat ik wel even aan het knikkebollen was, maar dat had vooral met vermoeidheid, gezellige duisternis en een warme vertelstem te maken. Nadien gingen we ons klaarmaken om uit te gaan, en eerst hebben we wat cocktails van vodka met aardbei of appelsmaak van Ikea gedronken. Lekker!

Na een tijdje bleek dat we ons nogal moesten haasten om onze trein naar Genève te halen, en dus repten we ons naar buiten. Iedereen op hakken (behalve Bettina, en ik had brede hakken) dus je kan je voorstellen dat dat niet echt praktisch was. We hebben zelfs moeten lopen, en aangezien het toen heel steil naar beneden ging en ik Chloe en Alex zag gaan zonder hun hakken, schoot ik in de slappe lach. En zoals dat altijd gaat wanneer er alcohol bij komt kijken, was het zooo moeilijk om te stoppen, dat zelfs de anderen het overnamen. Gelukkig kwamen we net toe als de trein het station binnenreed en konden we koers zetten naar Genève. Daar aangekomen hadden we afgesproken om Sytske en Sarah te zien in de bar Alhambar in het centrum. Dat bleek echt een leuk café te zijn, maar Alex was weer nogal enthousiast om naar LaSIP te gaan, dus vertrokken we er na één drankje en hebben dan samen een taxi naar daar gekomen (te ver om te voet te gaan met hakken én in de kou... brrr). Eindelijk waren we er, rond 2u pas, maar we hadden zin om te dansen. We wilden binnengaan tot de stoute portiers naar onze leeftijd vroegen: 20, 21. Mocht dus niet! Komaan, je moest 25 zijn om binnen te mogen. Wat een domper op de feestvreugde. Jammer, maar helaas, dat zou voor een andere keer zijn. Na een lange zoektocht naar een nachtbus geraakten we gelukkig allemaal veilig thuis.

04/10: Zondag. Rustdag. Letterlijk mijn zondag. Lezen lezen lezen, want elke keer dat ik eraan wou beginnen, was er wel iets anders dat interessanter was. Nu was er geen weg meer terug, mijn lessen kwamen te dichtbij. Gelukkig was het nog goed weer, dus heb ik me in het park kunnen zetten met mijn appelke, zonnebril en readers. 's Avonds heb ik kalkoen met patatjes en groentjes klaargemaakt en nog wat geskypet.

05/10: Slecht weer! Nee, bestaat dat hier echt? Blijkbaar begint de herfst nu toch ook in Genève.
In de voormiddag ben ik naar de winkel geweest voor brood, beleg en yoghurtjes enzo. In de namiddag had ik les, maar eerst had ik afgesproken met Chloe in de cafetaria van Uni Bastions om samen een koffie te drinken. In de les kreeg ik mijn eerste opdracht voor punten die ik binnen 2 weken moet afgeven. Gelukkig ziet het er te doen uit én mag je het per twee maken. Dat betekent wel nog vriendjes maken in die les, maar dat lukt wel.
Na de les ging ik naar huis om te eten en noooog meer te lezen. Ik zal hieraan moeten wennen vrees ik. Maar het betekent ook wel dat ik niet veel te blokken zal hebben tegen de examens. Voorlopig ben ik zeker van 2 vakken examens te hebben, de rest is drie travaux pratiques van Franse Semantiek (waaronder die eerste opdracht) en twee "attestations". Dat zijn papers die niet gequoteerd worden, maar wel als toegang fungeren voor die andere twee examens, aangezien er per module één examen en één attestation moet afgelegd/gedaan worden. Nochtans denk ik niet dat ik een rustige kerstvakantie tegemoet ga, want mijn attestations moeten tegen 11 januari binnen zijn, en ik weet zo dat er veel werk kruipt in schrijven. Een goeie voorbereiding voor mijn bachelorpaper, though.

06/10: Vroeg, vroeg, veel te vroeg les (en weer slecht weer), maaaar het was weer een leuke les om mee te beginnen dus dat verzacht de pijn. Ik zat ook samen met Alex de eerste twee uur, het andere vak heeft ze weer gemist door haar Franse les. Stoute Alex :). Op weg naar huis met mijn fietske ontplofte mijn voorste band. Echt letterlijk ontploffen, de plof was duidelijk hoorbaar (zie de verschrikte gezichten in de straat), maar gelukkig was ik maar een straat verwijderd van Péclot 13, atelier de réparations de vélos. In de namiddag heb ik dan de Lady of Shalott van Alfred Lord Tennyson herlezen voor de Victorian poetryles van woensdag en ook nog wat foto's toegevoegd aan facebook enzovoort. Na het eten kon ik mijn fiets met nieuwe band al gaan ophalen om daarna door te rijden naar de aerobics. Alex kwam eens meedoen om te zien of ze het leuk vond, en dat was ook zo. Ook al zag ik haar gezicht soms zo vertrekken tijdens de pijnlijkste oefeningen (denk BBB) dat ik er spontaan van moest beginnen lachen en zelf met mijn oefening in de mist ging. De relaxatie-oefening op het einde (waar Alex eerst wat sceptisch tegenover stond) was weer zalig ontspannend dat zelfs Alex daarna moest toegeven dat ze het echt zalig vond. We hadden met Chloe afgesproken buiten aan de sporthal omdat we normaal gezien naar de cinema zouden gaan om Inglorious bastards te gaan bekijken. Uiteindelijk werd dat plan afgeblazen en zijn we gewoon naar Chloe's thuis gegaan. Na een typische English tea (mét melk) en English biscuits kwamen we op het idee om te gaan bowlen. Na Sytske te hebben opgetrommeld vertrokken we met de bus richting Carouge, een soort van voorstad van Genève. De bowlingbaan bevond zich in een gigantisch shoppingcenter dat we zeker nog eens zullen bezoeken :). Daar hebben we dan twee spelletjes gespeeld. In het eerste was ik samen met Alex tweede, Sytske was eerste en Chloe laatst. Man, die Chloe liet precies altijd de bal vallen op de baan zodat dat altijd zo'n kabaal maakte. Ik dacht echt dat die baan Chloe niet zou overleven. Iedereen bestelde nog iets om te eten. Ik bestelde popcorn waarvan blijkbaar iedereen kon mee-eten, echt een gigantisch pak. Het tweede spelletje heb ik zelfs gewonnen! Ha, wie had dat gedacht. En iets wat nog niet kan nalaten te vermelden: ik heb van een split zelfs een spare kunnen maken! Vraag me niet hoe ik dat gedaan heb.

Vandaag is het woensdag en weer goed weer! Zalig, dat moeten we vieren met een terrasje!