Shopping, eating, hot chocolates and... snow!

Vandaag 16/12 keer ik terug naar België voor een dikke maand. Dat wordt zeker een blij weerzien met mijn vrienden en familie, en een zeer warme Kerst! Voor ik het vliegtuig opstap moet ik nog wel even mijn laatste twee weken vertellen, kwestie van niets te vergeten! We zullen de chronologische methode volgen...

3/12: Ruben komt aan! Na een zeer confronterende, maar echt sterke film in de English film cycle op de unief, "Clockers", nam ik de trein naar de luchthaven om Ruben op te halen. Zijn vlucht had wel wat vertraging, maar uiteindelijk, rond 23u kon ik hem eindelijk weer eens goed vastpakken.

4/12: Na een Starbuckske, onmiddellijk in de kerstsfeer gestapt met de Kerstmarkt in dé shopping street van Genève, Rue de la Confédération. We konden de glühweinsfeer (of vin chaud in het Frans) al opsnuiven van heinde en verre, maar eigenlijk vond ik dat wat te vroeg. Sinterklaas moest eerst nog komen! Geen nood, de sint had voor mij wat meegegeven met Ruben, en in het weekend stonden plots een paar heerlijke donkere chocoladeventjes in mijn schoen te wachten om verorberd te worden. En dat zullen ze :).

5/12: Hoera hoera, zeer toevallig speelt het kleine kleine cinemaatje aan de overkant van de straat waar ik woon een heel interessante zwart-wit film van Michael Haneke, "Das Weisse Band", en voor één keer was die niet gedubd in het Frans, maar behouden in zijn originele, Duitse versie. Het leek ons ideaal om Duits met Franse ondertitels zo te oefenen, en het werkte :). We begrepen praktisch alles van de film... wel niet echt alles want het is nogal een mysterieus verhaal. Ik ga niets weggeven, maar je moet zeker eens de website bezoeken: http://www.thewhiteribbon.co.uk/ . We waren er beiden van onder de indruk.

6/12: Het wordt bijna een traditie, maar op zondag zijn we lekker gaan brunchen in La Galérie. Elke week is het een ander koppel/paar vrienden die samen een zoete en een hartige brunch voorzien voor gegadigden. Dit weekend was het een bijzondere brunch: kaarsjes op tafel, onderleggers, én een streepje live muziek met sax en gitaar. Supergezellig! Om dan nog maar te zwijgen van het lekkere Indische eten dat we voorgeschoteld kregen. Als voorgerecht een slaatje van wortels, kruiden enz. met iets typisch Indisch waarvan ik de naam even kwijt ben, in ieder geval, het lijkt op chips :). Het hoofgerecht was rijst met een curry van kip en groentjes en en humus. Mmm. Het dessert was een ananasslaatje met basilicum. Een verfrissende afsluiter! Gelukkig hadden we het ontbijt overgeslagen, want daarna zouden we nog naar Carouge gaan om de winkeltjes eens af te schuimen, en daar hebben we ook nog een pâteeke in Chocolatier Martel gegeten, met een lekkere renversé of Chocolat Martel bij. Was er nog wat plaats over in ons buikskes? Wel, het moest wel! Chloe's Diner Presque Parfait zou plaatsvinden die avond, en dat hield vier gangen in. Niet iedereen zou aanwezig zijn, het zou een gezellig onderonsje onder Chloe, Alex, Bettina en ons worden. Chloe's thema was "Quand j'étais pétit(e)..." en al haar gerechten pasten mooi in het opgroeien van kind tot volwassen. Eerst mochten we proeven van haar uitgeholde gekookte eitjes, opgevuld met een het eigeel gemengd met mayonaise en mosterd en kruiden. Verrassend lekker. Het voorgerecht was Chloe's favoriet tegen de winter(ver)kou(dheden): kippensoep mit Buchstarben (soepletters ofzoiets?)! Tijdens het wachten op de volgende schotel, konden we ons al vermaken met een soort van vlooienspel, maar nu met springende kikkers die in een potje moesten geraken. De truc was natuurlijk de juiste afstand vinden van de kikker tot het potje en goed mikken :). Na veel bloes, zweet en tranen was het iedereen gelukt toch tenminste één kikkertje in het potje te doen springen, hoezee :). Tijd voor de hoofdschotel: bangers and mash! Dit komt neer op het volgende: worstjes verstopt in aardappelpuree vergezeld door boontjes en wortels én een lekkere gravy saus. Normaal gezien hoort daar ook een yorshire pudding bij (een soort van gebakken deeg), maar daarvoor had Chloe special equipment nodig, wat er klaarblijkelijk niet was. Geen nood, de echte "pudding" was délicieuse: Butterfly buns! Wat neerkomt op lemonpiemuffins in de met vleugeltjes and with raspberries and butter icing! Chloe had wel wat "getrischt" met het dessert; ze had een zo-goed-als-klaar-om-te-bakken-deeg van de Coop gekocht, omdat ze geen zelfrijzend bakmeel vond. Inderdaad, dat vind je hier niet, maar je vind wel kleine zakjes met levure om te rijzen. Tututuut, Chloe! Ach, I don't mind, het was superlekker. Van butter icing had ik nog nooit gehoord, maar blijkbaar is het gewoon boter met glazuursuiker (?), en zij had er ook nog wat raspberry sauce aan toegevoegd. Als echte activiteit had Chloe een "tekensessie" voorzien waarin we elk een naam moesten trekken en die persoon moesten natekenen als kind of nu. Toevallig hadden Bettina en Alex mekaar, en Ruben en ik mekaar. Ik nam geen risico's en ging voor Ruben's baby look. Ik moet zeggen: schattig, maar er schuilt geen verloren tekenaar in mij, jammer genoeg. Als warme afsluiter een thee, koffie of chocolademelk en de avond zat erop.

7/12: Inpakdag alweer. Toch zijn we nog even naar Manor kunnen gaan voor vanalles: parfums uitproberen, souvenirs bekijken, een apfelstrüdel met vanillesaus eten en een cappuccinooke drinken. Op tijd naar de luchthaven om daar nog een laatste keer in de Starbucks te vertoeven, en dan "Tot snel!" gezegd. Nu zou het niet lang meer duren eer ik thuis was. Chloe, die lieve Chloe, was zo attent om me voor de "tea" te vragen en een cottage pie te voorzien als troost. Zo ging ik onmiddellijk vanaf de luchthaven met de bus tot daar en bevond me weer in fijn gezelschap (van Chloe en van eten).

11/12: Enkele dagen later zou ik mijn Diner Presque Parfait houden! En mijn thema zou zijn... teteteduuuim: een Girls Night In! Ik had Alex, Bettina, Chloe, Ute, Sytske en Minna uitgenodigd voor een heus Belgisch diner, en de enigste voorwaarde was ... in pyjama! Uiteindelijk kon Bettina niet komen omdat haar vriend op bezoek was, en dat niet echt in het thema paste (ook al zou ik wel iets voor hem kunnen verzonnen hebben :). Eerlijk gezegd was het een opluchting, want mijn kamer is echt echt te klein om zes mensen in te ontvangen zo bleek. Gelukkig mocht ik de living inpalmen van Mme Amoos. Ze heeft me zelfs geholpen met het huis was proper te maken door te stofzuigen, de vloer te kuisen en het stof af te nemen; ze is eigenlijk echt heel lief, maar o zo triest. Omdat het ons laatste diner voor Kerst zou zijn, had ik de tafel feestelijk gedekt, en Mme Amoos had Chloe en mij een trucje geleerd om de servietten mooi op te vouwen als een "hoedje/kroon", niet simpel hoor, maar het gaf wel een mooi resultaat. De menu voor deze avond:

Den Aaperitif
Patattekes mè ne salaat van koemkoemer

Veugerecht
Koerjettesoep mè Boursin

Oojfdschjotel
Witlooif in kaas en heps

Des Deseir
Schjokomoes!

Zo had ik ook mijn menu's opgesteld voor de meisjes. Ze snapten er geen snars van (behalve Sytske een beetje), maar zo leren ze ook eens een Vlaams dialect kennen. Ik had gelukkig twee dagen om me er mentaal en fysiek op voor te bereiden; naar de winkel, witloof vinden, Boursin, bieslook,... Etentjes "throwen" is niet zo simpel. Je moet echt aan zoveel denken; respect voor diegenen die dat zo vaak doen!
Uiteindelijk had ik alles gevonden en kon de avond van start gaan. 5 gibberende meisjes in mijn kamer waren zich aan het omkleden, terwijl ik hen het voorgerecht bracht: mijn eigen creatie van halve, uitgelepelde patatjes met een soort van Griekse komkommersalade met bieslook en yoghurt.

De meisjes hadden een kleine attentie mee, waar ik echt superblij mee was: Sytske had me wat pepernoten gebracht (van de Hema, mmm!!!), Ute en Alex hadden wijn mee, en een (toepasselijk) nagelverzorgingssetje, nagellak en vijl. Rond 20u zetten we ons aan tafel om een lekker recept te proeven dat mijn mama zo goed kan maken. De courgettesoep met Boursin is een smeuïg voorgerecht dat je echt een moet proberen, heel makkelijk en anders. Nadien kon ik de witloof in hesp en kaas waar Sytske zo dol op is haar eindelijk presenteren. Ik had niet gedacht dat ik het zo had gemist, maar witloof is eigenlijk écht een lekkere groente. Zo vonden ook de unacquainted meisjes (Minna, Sytske, Chloe en Ute wisten niet wat voor groente het was!) het verrassend lekker. Nadien vond ik het tijd voor onze activiteit, wat heel simpel, een echte girlsnight was! Maskertjes, snoep, komkommerschijfjes, nagellak, vijl,... het was er allemaal, en werd allemaal gebruikt. En om er een Belgische accent aan te geven had ik voor elk van ons een heuse Kriek gekocht. Zeker eens proberen: drink twee maanden geen Kriek meer, en drink het dan met je vrienden; het is alsof je in het Bierparadijs bent beland, haha. Nee, serieus, een zalig Kriekske was dat, en iedereen dronk het met veel plezier tot de laatste druppel!
Tijd voor chocomousse! De avond voor het etentje is Chloe me komen helpen met het dessert, en het is dankzij haar dat de room en het eiwit zo goed opgeklopt geraakt is. Thank you, Chloe, for that! Wat dus betekende: een geslaagde chocomousse!
Alle kommetjes en lepeltjes afgelekt, een laatste slok Kriek en het spel van de avond kon beginnen. Ik had een spel "uitgevonden" dat iedereen twee vragen moest verzinnen, één brave en één "naughty", en dat we dan de cirkel rond zouden gaan en ieder moest één vraag trekken en beantwoorden, en mag dan ook nog iemand anders aanduiden die die vraag moet beantwoorden. Haha, ze zagen het in het begin precies niet zo goed zitten, maar met de Kriek kwamen de tongen los en werden alle gênante verhalen op tafel geworpen. Rond half 1 kwamen de laatste trams en zo vertrokken de girls naar huis. Toch niet allemaal, Chloe hielp me nog wat afwassen en opruimen zodat het huis er ongetwijfeld properder uitzag dan ooit ervoren, en ze is nadien blijven slapen (Waarom ook niet als je al in pyjama zit?).

12/12: Zaterdag, shoppingdag! Chloe en ik hadden het briljante plan van zaterdag te gaan shoppen voor kerst(cadeautjes)! Ongeveer 3 uur hebben we gespendeerd in Manor, inclusief een lekkere lunch (quiche of een broodje tonijn), en uiteraard een stuk taart. In de Rue de La Confédération zagen we de eerste tekens van la Fête de l'Escalade, met een gekostumeerde stoet met paarden en trommels enzovoorts. De legende van de Escalade gaat als volgt (met dank aan ESN):

L'Escalade est LA fête historique de Genève (on ne fête pas le carnaval, car c'est un canton protestant).

L'histoire en quelques mots: en 1602, les Genevois se sont faits attaqués par les troupes du duc de Savoie durant la nuit du 11 au 12 décembre. Les Genevois se sont réveillés et ont combattu jusqu'à la victoire finale! La mère Royaume renversa une marmite de soupe (grote soepkom) sur un Savoyard (qui le tua): c'est pour cela que l'on casse une marmite en chocolat.

Zaterdagavond zouden we eigenlijk met de hele ESNgroep in de Eclipse bar een echte marmite casseren, maar Chloe en ik hadden de tijd niet echt in het oog gehouden, en spendeerden die in Globus, de nog chiquere versie van een grootwarenhuis dan Manor. Mét degustaties op de verdieping van de voeding: passievrucht, mango, kerststollen, ééén honing van alle soorten en smaken! Ik was Chloe even kwijt tussen al dat lekkers en die drukte, maar na een tijdje voelde ik iemand aan mijn mouw trekken en me leiden tot aan een oudere man die wel 15 potjes honing voor zijn neus had staan. Chloe zei tegen de man: Voila, monsieur, cette fille aime le miel plus que moi. Et voila, Elien was aan het degusteren geslagen: miel de lavande, miel de sapin, miel de la fôret noire, etc. Mmm, fijn om al die verschillende smaken eens te proberen!
Na ons geshop kwamen we uitgeput toe op mijn kamertje en had het al niet veel zin meer om nog naar l'Eclipse bar te gaan. Een cappuccino en koekskes brachten soelaas. Maar niet te lang getreuzeld, want hier in Zwitserland sluiten de winkels om 18u 's zaterdags, en we moesten ons nog bevoorraden in avondeten en brood. Zo gezegd, zo gedaan, en al snel waren we op weg naar Chloe thuis om onze "tea" klaar te maken. Ik mocht eerst een bad nemen daar, oooh zaaaalig! Dan flink gegeten en de avond afgesloten met een kop hete chocolademelk met amaretto, een aanrader voor het slapengaan!

13/12: Opnieuw was het zondag, en deze keer zouden we eens voor de zoete brunch gaan: verschillende soorten brood en confituur, én "milkyway"choco, met appelcake met een soort van chocoladepudding en chocolademeringuesterretjes. En dat voor 6 frank, daar kan je niet voor sukkelen he! 's Avonds zijn we naar de Escaladestoet gaan kijken in la Vieille Ville, met heel wat muziek, fakkels en middeleeuwse personages in kostuum. Heel koud, maar ook heel fijn om eens te zien. Very convenient was de nieuwe woonplaats van Alex, die mooi uitkijkt op de place de la Cathédrale, waar een koor zou zingen voor een vuur zou worden aangestoken. Met zijn allen, waaronder ook Bettina en haar vriend, dronken we een lekkere kop thee, aten wat koekjes en wachten zo geduldig aan het raam voor het vuur. Na een tijdje hoorden we het koor, en zagen we een niet-gigantisch-maar-wel-schoon vuur op het plein branden. Zo Kerstachtig, we waren echt helemaal in de Kerstsfeer. 's Avonds opnieuw "tea" bij Chloe. We hadden niet echt veel in huis, maar wel nog een pakje om scones mee te maken! En zo aten we scones met frambozenconfituur bij Chloe thuis, en sloten weer af met een hot chocolate à la Chloe tijdens een gesprek op skype met Chloe's beste vriend Chris. Zo grappig :).

14/12: 's Avonds ging ik na mijn laatste les Sémantique, surprise surprise, naar Chloe, maar niet om samen eten te maken, nee, vanavond zouden we ons laten dienen in de pizzerie Les Tilleuls erg dicht bij Chloe thuis als een heus Kerstdiner. De zeer vriendelijke ober hoorde ons praten in Engels, en stelde voor om in het Engels te converseren, maar wij weigerden koppig, en vertelden hem dat we hier waren om ons Frans bij te schaven. Blijkbaar was hij half-Zwitsers, half-Engels (surprise, surprise hier in Genève!). Na onze Hawaï en Prosciutto stelde hij ons een dessert voor, en bood ons een citroenlikeur aan. Ik hou echt niet van citroen, maar onder de peer pressure van Chloe en de ober bezweek ik voor het aanbod, en gaf me over aan de drank. Nog een koffie, en we waren gesettled. Bij Chloe thuis zouden we samen ons dessert voor de Pudding Night (die uiteindelijk is uitgegroeid tot een Secret Santa night) voorbereiden. Ik was mijn suiker vergeten, dus ik zou het dinsdag moeten doen, maar Chloe kon alvast beginnen. Ondertussen kreeg ik minder goed nieuws. Al een hele tijd was onze hond Ricky ziek, wou niet meer eten, was echt zwak, en ik wist dat hij het niet meer lang kon volhouden, maar die avond hebben ze hem ingeslapen. Ik was gelukkig niet alleen en kreeg een troostende knuffel van Chloe, maar het zal toch raar doen om woensdag thuis te komen zonder onze hond daar...

15/12: Na mijn les ben ik direct begonnen aan mijn apple crumble, zodat die zeker klaar zou zijn voor de Pudding Night. Hij is vrij goed gelukt, maar smaakte toch anders dan die bij ons thuis; was het de nieuwe oven, de andere merken van ingrediënten? Maar gelukkig was hij wel heel lekker. Ik had met Sytske afgesproken op Plainpalais om vandaar samen de tram te nemen tot bij Ute's appartement in Carouge, waar we veel zoets zouden bikken en de cadeautjes uitpakken. Daar aangekomen begon het zowaar te sneeuwen! Niet hard ofzo, maar er was sneeuw! Dat gaf onze kerstige avond toch nog wat extra kerstigs. Ute en Bettina hadden voor iets hartigs gezorgd met sateetjes van kaas, salami, augurken en kerstomaatjes. Chloe had haar butterfly bun cake opnieuw gemaakt, maar nu in het groot,... of dat was toch de bedoeling. Blijkbaar was de cake, wanneer ze het uit de vorm wou halen, in elkaar gezakt. And she blamed me, want ik had de vorm gekozen (zo'n leuke ronde met een gat in het midden!). Maar ach, de smaak was nog lekker, en de butter icing kon de schade wat beperken door alle stukjes te bedekken, en het de illusie van één stuk cake te geven. Minna en Alex hadden voor de wijn en ingrediënten voor glühwein gezorgd, die was echt zo lekker! Na al deze desserten en glühwein openden we onze cadeautjes voor elkaar. Iedereen heeft een naam getrokken en moest voor die persoon een cadeautje kopen én een gedicht schrijven. Dat laatste was een idee van Sytske. Blijkbaar is het bij hen traditie met Sinterklaas een gedichtje te schrijven voor diegene aan wie je een cadeautje geeft. Niet iedereen was er even enthousiast over, maar iedereen had een woordje voor de ander verzonnen. Alex' gedicht leek wel uit onze literatuurlijst van onze les poëzie geplukt; ze had er echt haar werk in gestoken, en het klonk zo mooi, zelfs in het Engels! Sytske en ik hadden toevallig elkaar getrokken, en we waren er allebei heel blij mee; we hebben wat dezelfde smaak. Zij had voor mij een supermooie, kleurige sjaal gekocht, en ik had voor haar rode, wollen collants (die ik by the way ook voor mezelf heb gekocht :), een schoon zakje voor make-up/geld/etc. en een lipgloss met nog wat snoepjes. Haar gedicht voor mij klonk zo:

Dear Elien

This year it was a long journey for 'Sinterklaas',
All the way to Geneva, to bring you your present and some speculaas.
That's why he's 10 days late.
But still, you have to celebrate!

You're enjoying your time in Geneva very much,
Although you do miss Ruben's touch,
Luckily you see him almost every 4 weeks,
so you can squeeze his cheeks!

Sinterklaas saw you were 'cycling' on the lake,
With that nice weather, it was a piece of cake!
But swimming in our underwear is not our cup of tea.
No, only the Spanish girls are feeling that free!

We feel more comfortable in huge pajamas
With some chocolate, tea and watching some dramas!
The dinner you gave was more than perfect
But with you, that's what we can expect!

Sinterklaas hopes that you'll like this cadeau,
I hope it suits you, and that it looks very beau!

Tot volgend jaar,

Sinterklaas and Santa Claus!

Iedereen had wel wat grappige anekdotes klaar in haar gedicht, dus dat was altijd lachen. Na de fijne cadeautjes en gedichtjes te hebben ontdekt grepen we naar Sytske's chocoladefondue met fruit (bananen, frambozen, aardbeien, mandarines) én marshmallows! Nog een laatste glühwein, en we konden er weer tegen om de kou én sneeuw te trotseren. Chloe is nog even meegekomen tot bij me thuis voor een thee, omdat er geen bussen meer reden naar haar thuis, en rond half 2 kroop ik er dan uiteindelijk in.


16/12: Sneeuw sneeuw sneeuw vandaag! Echte, grote vlokken, al blijven ze niet liggen. Mooi adieuke van Genève vind ik.
Vandaag was het een opgave om uit mijn bed te komen om 7 uur, maar het was mijn laatste les Victorian poetry, en die wou ik zeker niet missen. Hup, rustig op de bus naar school (ik kon zelfs zitten deze keer) tot ik plots twee stops voor mijn stop de ticketcontroleurs (voor mij de éérste keer op bus op tram hier in Genève!!!) op de bus zie stappen en zeggen: tickets s'il-vous-plait! Lieve hemel, ik heb een abonnement, en ik wist dat het vandaag verlopen was, en ik verzeker jullie dat ik de intentie had een ticket te kopen 's morgens, maar ik was het compleet vergeten! Ik voelde mijn hart sneller kloppen, het bloed naar mijn hoofd stijgen en de adrenaline door mijn aders vloeien... Murphy's law (of zoals Chloe het noemde: Sod's Law). Ik toonde met bibberende handen mijn abonnement aan de ticketcontroleur (wat moest ik anders?), maar godzijdank, hij zei: oui, merci. Fioew, dat is me 100 frank gespaard. Ik heb daarna mijn slecht geweten onmiddellijk proberen cleansen met een ticket in het teruggaan! Na mijn les heb ik Alex nog even gezien, want ze had nog wat notities nodig van de lessen die ze had gemist, en zo heb ik van haar vandaag nog afscheid kunnen nemen voor een lange maand. Ook Chloe is nog even langsgeweest, en bracht me een zakje om custard mee te maken voor thuis... zodat ik haar niet zou vergeten. Rond 15 uur moest ze dan vertrekken om haar zus van de luchthaven op te halen; zij zou Genève eens komen verkennen, maar vooral dienen als extra bagagedrager in het terugkeren naar Engeland. Zo slim, ik zit hier met mijn klein kofferke, te puffen en mijn hoofd te pijnigen over de luttele kleren die ik kán meenemen. Het is verschrikkelijk, ik verzeker het jullie. In ieder geval, als iemand me tussen 16 december en 25 januari tegenkomt in België, niet verrast zijn als je merkt dat ik precies altijd dezelfde kleren aan heb. Het is nu eenmaal niet anders.

Dikke zoenen en tot snel!

Monsieur Hiver a fait son entrée, mais la chaleur n'est jamais très loin

Na het vertrek van Katrien had ik de volgende dag al een nieuwe missie: de UGent promoten op 'la Journée internationale' van de UniGe. Het concept hield in dat de Erasmusstudenten in het grootste gebouw van de unief van Genève (Uni Mail) hun thuisuniversiteit zouden voorstellen en vertegenwoordigen aan een aantal standjes. Ik had geen idee of ik er nog andere erasmusstudenten zou tegenkomen, maar blijkbaar had Sytske zich ook opgegeven om de universiteit Groningen eer aan te doen, en de nieuwsgierige studenten typische kruidenbollen en speculaas voor te schotelen. In tegenstelling tot haar had de unief Gent me wel ongelofelijk veel brochurekes en papierekes opgestuurd om uit te delen. Niet dat het veel uitmaakte, want veel succes had ik niet. De meesten die echt geïnteresseerd waren kwamen af met vragen zoals "Kan ik daar internationaal recht in het Duits studeren?". Wel, lief kind, neen. Kijk eens goed naar die vlag, wij zijn niet Duitsland, wij zijn België. Jaja, dat is een buurland van Duitsland, maar dus niet Duitsland zelf, hmmm? Een ander meisje vroeg waar Gent lag, en ik toonde haar een (zeer nuttig) kaartje van België, en ze vroeg: Oh, dat ligt niet in Duitsland? Liebe Gott im Himmel. Sommige dingen zijn gewoon hopeloos. Maar niet getreurd, Gent heeft genoeg fijne studenten :).
Na een tijdje zijn Alex en Chloe me komen vervoegen om eens te zien wat die Internationale Dag eigenlijk voorstelde. Gelukkig, want daar vier uur alleen zitten zag ik al na een uurtje niet meer zitten. Voor de rest hebben we nog wat gesocialized met de andere Erasmussers, en het was wel fijn om eens te zien hoe het met de rest van de bende ging.

Vorige vrijdag 27 november kwamen mijn lieve mammie en pappie me een bezoekske brengen hier in Genève. Ik ging ze 's morgens ophalen aan de luchthaven (ik ben er vaste klant!) en dan kon ons toeristisch weekendje Genève aanvangen. Toch niet onmiddellijk, aangezien ik had afgesproken met nog vier andere meisjes van mijn les Sémantique om samen onze oplossingen voor de taak te overlopen en te vergelijken. Ik was uiteraard te laat voor onze afspraak, maar dat vonden ze blijkbaar niet zo erg; zo konden ze op hun gemak hun sigaret oproken buiten aan de unief. Toen we er allemaal zetten we koers naar het appartement van Alexandra dat heel dicht bij de unief ligt. Zij is wel een al wat oudere student, ik schat haar rond de 30, maar bij ons gedraagt ze zich zeker even jong. Eindelijk eens een paar uurtjes volledig in het (échte moedertaal-)Frans doorbrengen, zeer verlichtend, ahum. Soms was het moeilijk om hun gesprekken te volgen, zeker als ze zelf bezig waren over hun uitspraak; Christelle, een grote zwarte Parisienne was bijvoorbeeld aan het lachen met de Zwitserse uitspraak van sommige woorden. Ik heb eerlijk gezegd nog niet veel verschil opgemerkt tussen het Franse Frans en het Zwitserse Frans, buiten dat het Franse Frans wel veel sneller gaat, en ALLES afkort: 'Je ne sais pas' wordt 'Jspa'.
Het was echt heel gezellig met Alex, Christelle, Line en Elodie, zeker tussen al die koeskes en koffie dat Alexandra had klaargezet voor ons :). Flink gewerkt, vragen gesteld, antwoorden gekregen en voilà, nu op weg terug naar de oudjes :).

's Middags zijn we samen gaan eten in Manora restaurant, want vooral mijn vader is een grote fan van het concept; Je kan zelf rondkuieren tussen een onmetelijke keuze van de Italiaanse, Chinese, Thaïse en Zwitserse keuken, en daarbovenop kan je je ogen en je buik de kost geven aan een gigantische saladbar, fruitsla"bar", en veel, veel zoetigheden. En dat alles voor een redelijke prijs en gegarandeerd lekker eten. In de namiddag wouden we dan eens gaan kijken of de UN open was voor bezoek, maar blijkbaar was het "uitzonderlijk" gesloten. Dan zijn we maar naar het museum van het Rode Kruis gegaan er zowat recht tegenover en de man achter de balie had ons te vertellen dat de gesloten VN waarschijnlijk te maken had met Thanksgiving van de dag ervoor. Wel, wel, de Amerikanen weten toch ook overal hun stempel op te zetten he. Geen zorgen, het museum van het Rode Kruis is zeker een bezoekje waard! Je kan de hele geschiedenis doorlopen in verschillende kamers, van de oprichting door de Zwitser Henry Dunant tot de Eerste en Tweede Wereldoorlog, en tot de landmijnen van vandaag. Je kan niet anders dan een groot respect opbrengen voor de medische vrijwilligers die hun eigen leven riske(e)r(d)en door andere levens proberen te redden. Een aanrader!

's Avonds waren we alledrie echt heel moe; zij hadden vroeg moeten opstaan, en ja, ik was gewoon moe :). Dus in hun mooie hotelkamer heeft Elien ervan geprofiteerd om eindelijk nog eens een zalig zalig bad te nemen in een propere propere badkamer! Hier in het appartement waar ik verblijf staat er namelijk een soort van "badstoel" in bad, omdat Amoos zich dan zo kan wassen. En bovendien kan je het niet echt proper noemen. Ik heb geschrobd als een echte Assepoes, maar het kwaad is al lang geschied. In ieder geval, dat heeft deugd gedaan!

De volgende dag hebben we La Vieille Ville doorgewandeld in de voormiddag en in de namiddag wel wat spannenders doorgewandeld: we zijn met bus 8 tot aan Veyrier-douane (de grens met Frankrijk) gereden om van daaruit met de téléphérique naar boven op de Salève te komen. Er niet echt op gekleed, maar toch met volle moed zijn we dan tot op de top van de berg gegaan (klinkt spectaculair he :), maar het duurde eigenlijk maar zo'n 20min). Van daaruit had je een spectaculair uitzicht over Genève aan de ene kant, en de Alpen met de Mont-Blanc aan de andere. Echt de moeite! In het enigste café op de top zijn we dan ons gaan verwarmen met een chocomelk of glühwein (rara, wie nam wat ... Ik nam de glühwein! Wie zou dat nu verwachten?). Maar niet te lang getreuzeld, want de laatste keer dat de kabellift naar beneden ging zou al om half 6 zijn! Wij met zijn drieën weer naar beneden gestapt (papa) of gestrompeld (mama en ik). Nog even wachten op de lift en hup, in een paar minuten ben je weer 1000 meter lager op onze wereldbol.
's Avonds zijn we dan nog iets gaan drinken in Kafé Deko aan het station, waar dan ook Chloe eens dag kwam zeggen. Een gesprek afwisselend in Frans en Engels, 't was lachen geblazen met Chloe :). Rond middernacht konden we ons gegeeuw niet meer negeren en besloten we maar eens onder de wol te kruipen.

Zondagochtend had ik een tochtje door "Les Grottes" gepland, waar ik ook al met het fiesta portuguesa was doorgegaan, weet je nog? Het is een heel apart deel van Genève, een mengelmoes van culturen en nationaliteiten, futuristische appartementsgebouwen en liefdadigheidsinstellingen. 's Middags hebben we gebruncht in La Galérie, waar ik met Chloe en haar vriendin ook al was geweest het weekend ervoor. Elizabeth, een meisje van haar unief die oorspronkelijk van Edinburgh is, geeft nu Engelse les in Lyon als een soort van Erasmus. Aangezien Lyon niet zo ver van Genève ligt, had ze de briljante ingeving van ook deze stad eens te ontdekken, en zo Chloe te bezoeken. Op één van hun uitstapjes (aka de brunch) ben ik hen gaan vergezellen en hebben we flink ons Frans geoefend tijdens een lekkere Tsjechische soep, risotto en citroen- en kaneelcake. Mmmm.
Nu was ik een beetje wantrouwig; het was pot-au-feu, vertaald als hutsepot. Maar ik moet zeggen, het was echt eens leuk om nog eens gewoon boereneten binnen te spelen, in plaats van altijd dezelfde mix van pasta, rijst of couscous met een sauske, groentjes en kip. Verandering van spijs doet eten he :).
Nadat we ons buikske goed vol hadden gegeten met de pot-au-feu en een fruitslaatje van appels en mandarientjes waren we weer gesterkt om de ijzige kou te trotseren. Net zoals Chloe dat had gedaan met haar ouders, dacht ik ook eens het centrum van Genève achter ons te laten, en de schattige, artistieke wijk van Carouge eens te bezoeken. Allemaal rijhuisjes in verschillende kleurtjes, met ontelbaar veel winkeltjes en galerietjes was een leuke afwisseling! Heel erg de moeite om eens door te lopen, zeker wanneer de kerstsfeer wordt ingezet! Een lekkere renversé en pateeke in de tearoom "Martel" kon ons weer wat verwarmen na een dodevingerswandeling :). Terug in Genève zijn we nog even langs het water gestapt en hebben de busboot genomen over het meer. Heel simpel, maar eigenlijk wel eens tof :).
Al snel moesten we weer terug naar de luchthaven om hen veilig en wel op het vliegtuig te krijgen. Uiteraard waren we goed op tijd, en konden we nog een laatste warme drank in de Starbucks consumeren: papa en ik hadden beiden een chocomelk gekozen (ik had nog met hazelnootsmaak erbij) en ik moet zeggen dat dat nogal op mijn maag heeft gelegen :). Zelfs ik doe niet zoveel chocolade en zoetigheid in mijn chocomelk! Enfin, rond 18u namen we dan afscheid aan de douane, en ging ik weer in mijn eentje terug van de luchthaven,... mijn tweede thuis!

Deze week is er op de unief "la semaine des collégiens", wat betekent dat er leerlingen van de lycées en collèges eens een kijkje komen nemen in de unief en "lessen" volgen van onze proffen en assistenten. Dat betekent ook dat drie lessen van mij wegvielen (jeej!). In de plaats van onze Introducing Victorian poetry les, had mijn favoriete teacher Ms Fehlbaum het lumineuze idee om ons uit te nodigen bij haar thuis voor een knabbel en een babbel. Ik had geen idee wat ik moest verwachten van die avond, hoeveel studenten er zouden opdagen, of het gezellig zou worden, enzovoorts, maar het werd uiteindelijk echt een gezellige avond onder meisjes (wat niet moeilijk is als je je bedenkt dat er alleen maar meisjes die les volgen :)). Iedereen had wel koekjes meegebracht en iets om te drinken, dus de wijn vloeide rijkelijk (Ms Fehlbaum kan er wat van; ons serveren én zelf opsouperen :). Ik at me eerder vol aan de heerlijke zelfgemaakte chocolate chip cookies van Marissa, en al de andere kerstkoekjes. Niets over de les zelf eigenlijk, maar wel wat gefilosofeer, geanalyseer, en wat dacht je, geroddel :). Een typische meidenavond, maar dan op een wat academischer niveau, laat ons zeggen. Om 19u hadden we afgesproken en uiteindelijk was ik pas rond half 1 thuis, dus dat wil wat zeggen. Zeker voor herhaling vatbaar, ware het niet dat dat nogal onmogelijk is gezien ik hier nog maar twee weken ben. De tijd vliegt, Erasmus is bijna voorbij, maar we profiteren er nog even van :).

Vanavond een heel fijn vooruitzicht; ik kan weer naar mijn tweede thuis gaan en Ruben ophalen van het vliegtuig! Hoezee!

Schwyzertütsch!

Hoera hoera, 12 november zou Katrien aankomen met het vliegtuig in mijn nieuwe thuisstad en gingen we eens voet zetten in het Duitse deel van Zwitserland, en meer bepaald in het lieftallige Zürich! Vóór ik haar echter ging ophalen aan de luchthaven, werd ik verwacht op "Le Diner presque parfait" van Alex. Zij had zo het idee om dit Franse tv-programma (dat bij ons "Komen eten" heet) zelf toe te passen onder ons "groepje" erasmussers. Dit betekent dat we elk een viergangenmenu moeten klaarstomen en de avond inkleden in een bepaald thema, voorzien van een leuk spel tussenin. Ik begin me uiteraard al zorgen te maken, want ik had helemaal niet veel inspiratie voor een thema, maar het beeld in mijn hoofd begint zich langzaamaan te vormen tot een samenhangend geheel van voorgerecht tot activiteit. Ik verklap jullie er zeker meer over wanneer de avond in kwestie nabij is. Terug naar Alex' diner. Bettina, Ute, Chloe en ik hadden samen afgesproken aan het station om met de trein tot bij Alex in Genthod te reizen. Het was nog maar 17uur, maar Alex had ons gevraagd er vroeg bij te zijn omdat ik al rond 21u30 moest vertrekken naar Genève aeroport. We verwachtten ons alvast aan een uitgebreid diner dat in orde zou zijn, aangezien Alex er al weken over bezig was, en enorm veel voorbereidingen getroffen had. We waren allemaal zeer benieuwd... Toen we van de trein stapten, liet Alex ons weten dat ons menu zich achter de postbus aan het station zou bevinden, en na even goed kijken, zagen we ons menu regenbestendig verpakt in een plastic zakske hangen. Vreemd vreemd menu, laat ons zeggen, nogal metaforisch:

Aperitif
Napoleons Hufeisen nach Steirischer Art

Vorspeise
Paradeiswürmer in Speck

Hauptgericht
Gefrorene Vögel auf Winterlandschaft

Nachspeise
Natternkrönchen

Met als motto: A legendary evening

Zo te zien zouden we een legendarische avond/avond vol legenden tegemoet gaan. Na een flink wandelingetje tot bij Alex' appartement, zagen we haar in kookoutfit (inclusief etensvlekken) en snel samengebonden haar (inclusief etensvlekken) een beetje gestrest, maar goedgezind de deur openen. Haar keuken was an absolute mess, maar de tafel was weel heel mooi versierd in herfstthema, met een uil, muis, paddenstoelen en al. De kaarsjes rond dit bladerig en herfstig tafereel maakten ons helemaal klaar voor een herfstdiner. Ons aperitief stond al op ons te wachten: ik-weet-niet-hoe-je-het-noemt brood in de vorm van een hoefijzer, met een sausje op basis van pompoenolie en pompoenpitten. Heel lekker (maar ook wel nogal vettig :p). Na wat te hebben gebabbeld vond Alex het een goed idee om al aan het spel van de avond te beginnen, aangezien het voorgerecht nogal wat tijd in beslag nam. Ik weet de naam niet meer, maar het concept is ongeveer dit; er is een spelbord met vakjes in drie verschillende kleuren die elk verwijzen naar een bepaald soort vraag/opdracht. De drie soorten opdrachten waren: is de bewering waar of niet waar? Wat betekent dit woord (vind dus zelf de betekenis uit)? en nog iets wat ik me niet kan herinneren. (Het spijt me zeer, maar ik geloof dat mijn geheugen me vandaag wat in de steek laat :)
In ieder geval, moest iedereen raden wat de juiste oplossing was (die al vastgelegd was door Alex) en als iemand jouw oplossing raadde (die sowieso fout was) mocht je ook een stap vooruit. Bij de eerste vraag mocht je een stap vooruit wanneer je het goed had gegokt of de bewering juist of fout was. In ieder geval, ik was dik verloren, maar who cares, het voorgerecht ging geserveerd worden! En het was jammie! Granaatappel gevuld met een slaatje van wortel en appel, overgoten met granaatappelsap met drie "wormen" van aardappelpuree en kaas met een spekje rond. Heel smakelijk! Gelukkig was Sytske wel op tijd voor het voorgerecht; ze had nog Nederlands les te geven voordien. Het hoofdgerecht zou eend met boontjes en zoiets-als-couscous-maar-dan-van-maïs-en-het-begint-met-een-b zijn, maar Alex had blijkbaar dan pas ontdekt dat de zoiets-als-couscous-maar-dan-van-maïs-en-het-begint-met-een-b 40 minuten moest koken, en dan zou het echt wat te laat worden, dus heeft ons eend met boontjes en een sausje voorgeschoteld. Zeer lekker ook, maar ik kon me toch moeilijk over het gedacht zetten van boontjes mét de dopjes er nog aan. Ik weet niet of ze het was vergeten, of dat dat echt de gewoonte is in Oostenrijk. Laat ons hopen het eerste. Daarna moest ik al gauw vertrekken om mijn trein te halen, maar niet zonder dessert! Dat had Alex, lief als ze is, ingepakt voor mij om later te kunnen verorberen. Het heeft niet lang overleefd, zoals jullie je wel kunnen voorstellen, zeker aangezien het een chocoladecakeje met confituur in was én nog eens overgoten met een laagje chocolade. Jammer genoeg kon Ute er niet meer van genieten. Zij heeft me vergezeld op de trein naar Genève omdat zij zich heel misselijk voelde en het liefst in haar bed kroop. Ze voelde zich echt wat schuldig omdat het leek alsof ze niet goed was geworden van Alex haar eten, maar dat was dus niet echt het geval, of dat dacht ze toch niet. In ieder geval, op onze weg naar het station wikte en woog Ute het overgeven of niet, tot ze uiteindelijk in het station van Genthod probeerde over te geven (mét succes) om het niet op de trein te hoeven doen. Arm kind, maar gelukkig voelde ze zich wel direct beter erna. Ik hup de trein op naar de luchthaven en een fijn weerzien met Katrien volgde al snel.

Grappig hoe je dat echt niet verleert van samen dingen te doen en samen te leven met goeie vrienden. Net als vorig jaar in Gent, waren we nu vier dagen op elkaar aangewezen en kookten, sliepen, reisden, lazen, babbelden, zwegen en genoten met elkaar. We keken allebei heel hard uit naar ons tripje in Zürich en de volgende morgen zaten we dan ook al op de trein voor 2,5uur gebabbel (met een krakende stem van mijnentwege, ze was bijna weg) en schoon uitzichten. Daar aangekomen moesten we tot bij onze jeugdherberg geraken, want we zouden er één nacht overnachten, en na een wat gesukkel met onze ticketjes voor de bus/tram wisten we eindelijk een plekje in de tram te bemachtigen, op de juiste weg! In de jeugdherberg bleek alles dik in orde, een kamer van vier (waar uiteindelijk nog twee iets oudere dames ook overnachtten), een 10 voor properheid, maar een magere 6 voor het onthaal. Niet dat die jongen achter de toog echt onvriendelijk was, maar twas nogal plattekes, laat ons het zo zeggen. Niet getreuzeld, onmiddellijk weer int stad om wat schoon fotootjes te trekken van de lieftallige huizen en steegjes van de oude stad. Na een flinke wandeling zijn we dan beland in een gezellig cafeetje/bistrootje waar we van een lekkere latte macchiato en appeltaart hebben gesmuld. Ondertussen was het al donker geworden, en na nog wat rondgekeken te hebben besloten we een echte Zwitserse fondue te gaan eten in, een zogezegd, echt Zwitsers restaurant. Heel grappig was dat alle kelners, obers, diensters enz. uitgerust waren met een Zwitserse outfit. Na een zware fondue en raclette hebben we nog wat gekuierd lang de artistieke winkels om uiteindelijk in een klein cafeetje te belanden waar we nog een latte macchiato bestelden (die jammer genoeg wat aan de lauw/koude kant was). We besloten nog ergens anders iets te gaan drinken, en na een tijdje zagen we een jongen in een gebouw de trap op gaan, en zagen we dat het een cafe zou zijn. Wij onmiddellijk op onderzoek uit en wat hebben we daar gevonden? Den Toren op zijn Zwitsers (of maak er maar Schwyzertütsch van)! Das "Cabaret Voltaire" was een cafe waar jongeren en studenten verzamelden voor ze uitgingen, dat was duidelijk. Een heel levendige sfeer, rook, leuke decoratie (in het thema van dadaïsme) en vrij goedkoop bier enzo als je bedenkt wat de norm hier is. Hier hebben we de rest van onze avond nog wat gekeuveld over vanalles en nog wat, tot we echt moe waren, en onze weg hervatten tot bij de jeugdherberg.

Rise and shine! Goed uitgerust konden we weer beginnen aan een dagje Zürich! We besloten de andere kant van de oude stad (aan de andere kant van de rivier) eens te bezoeken. Maar voor we aan onze dag begonnen moesten we eerst wat krachten opdoen met een stevig ontbijt! Leve het ontbijtbuffet inclusief de prijs! Voor een jeudherberg was er verrassend veel keuze in muesli, cornflakes, brood, confituur, yoghurt, kaas, hesp, honing, en zelfs fruitsla, al was ik daar net te laat voor :(. Een cappuccinooke en een theeke erbij, en het was af. Voor we de oude stad introkken, zijn we eerst langs de prestigieuze winkelstraat van Zürich gepasseerd, en konden het niet laten een kijkje te nemen in de H&M, waar de collectie van Jimmy Choo zijn eerste verkoopdagen inging. Een bende gekke vrouwen en leren kleren, dat hebben we gezien, maar veel verder zijn we niet geraakt, brr, al die drukte! Na de oude stad met al zijn kerken, kwam het meer aan de beurt. Schoon schoon, met die bergen op de achtergrond. Jammer genoeg moesten we al snel weer vertrekken in de namiddag en op weg naar het station besloot ik toch eindelijk eens deftige tabletten voor mijn keel en stem te halen in de apotheek. Hmm, ik had beter wat gewacht tot we terug in Genève waren, want het hulpvaardige meisje in de apotheek bracht me échte pillen en oplosbare zakjes, terwijl ik gewoon wat Orofar wou ofzo. Ongelofelijk, maar dat Schwyzertütsch is dus echt onverstaanbaar, en zij verstaan geen normaal Duits (zie Katrien, dat van mij kan je geen enkel soort Duits noemen). Uiteindelijk had ik toch de tabletjes die ik wou en na een voor Katrien slaperige en voor mij leesrijke treinrit kwamen we aan in het onweerachtige Genève.

Zondag 15/11 gingen we de oude stad van Genève nu eens bezoeken. Heel anders, maar zeker ook de moeite. We hadden afgesproken met Alex, Chloe, Ute en Bettina om samen gezellig een koffie of chocomel te gaan drinken. Die chocomel à l'ancienne deed wel deugd na zo in de kou te hebben gelopen. Zo heeft Katrien mijn vrienden hier ook eens kunnen ontmoeten en er volgden al snel wat amusante gesprekken. Daarna zijn Katrien, Chloe en ik nog meegegaan met Alex naar haar nieuwe verblijf BINNEN de oude stad (!), waar ze wel een kamer moet delen met een ander meisje, maar wel maar de helft moet betalen van wat ze in het "verre" Genthod moest betalen. Aangezien het in de oude stad is, is het ook in een oud huis gevestigd. We zijn eens helemaal mee tot op het dakterras geklommen, waar je echt een geweldig uitzicht hebt over Genève. Jammer genoeg was het al donker toen we er waren. Katrien en ik hadden al eten thuis dat we zelf zouden klaarmaken, dus we lieten Alex en Chloe achter in de binnenstad om onze couscous te bereiden. Buikje rondgegeten! Laat op de avond zijn we dan nog tot bij Chloe gewandeld voor een late night tea, en daar hebben we weer goed kunnen lachen en ook weer wat bijgeleerd; Katrien zou blijkbaar klinken als de Australische Olivia Newton-John, wat ze wel als een compliment mag beschouwen aangezien dat niet het platte Australische Engels is, maar een nogal elegant taaltje. We zullen samen zeker nog eens Grease moeten zien om dat te checken!

De laatste dag dat Katrien hier was (16/11) wouden we de rest van de oude stad bekijken, aangezien dat zondag niet volledig gelukt was, en na nog wat schone foto's getrokken te hebben doorheen de stad, zijn we naar het meer gegaan, waar de Jet d'Eau spijtig genoeg niet in zijn volle glorie aanstond. Voor we naar de luchthaven zouden vertrekken zijn we nog snel even een blik gaan werpen op de gebouwen van de Verenigde Naties. Toen we op de Place des Nations een foto wilden trekken van ons twee met de gigantische stoel op de achtergrond, wou een behulpzame Chinees ons helpen, en trok niet één, niet twee, maar dus echt veeeel foto's van ons twee. Ik voelde me net een fotomodel, of nee, liever iemand die per ongeluk op de set van een fotoshoot is gestrompeld en zich zeer ongemakkelijk voelde. Daar bleef het niet bij, al gauw wilde die man compensatie voor zijn "harde werk" en wou met ons op de foto; kwestie van bewijs dat hij toch echt Europese meisjes heeft kunnen aanraken, brr. En ja, waarom niet met alle Chinezen? Al zijn vriendjes wilden plots met ons op de foto. We kregen er net genoeg van tot ze beseften dat ze ons nogal lastig vielen, en toen zijn we rustig met de bus naar huis gegaan om Katrien haar zak te nemen en naar de luchthaven te vertrekken. Daar nog even iets gedronken, en hup, ik moest ook weer van Katrien afscheid nemen. Maar het was niet zo'n pijnlijk afscheid want binnen een maand zie ik ze al weer! Dan kom ik immers thuis om de kerst in België te vieren en daar te blokken.

Dikke zoenen!

Une semaine à ne plus oublier

Kijk niet zo boos. Ja, ik weet het, het is lang geleden dat ik nog iets heb geschreven op mijn blog, maar ik heb daar een geldig excuus voor! Ten eerste ben ik een ijverige student, en moet ik me dus ook nuttig bezighouden tijdens mijn kostbare vrije tijd (ahum :). Ten tweede moet ik hier ook mijn sociale contacten wat verstevigen, dus niet alleen een leven op de computer leiden en mijn contact met jullie thuis onderhouden. Ten derde had ik achtereenvolgens bezoek van twee mensen die me zeer nauw aan het hart liggen. Tevreden? Ik anders wel.

Ik ben jullie nog meer uitleg verschuldigd over ons avondje "uit" op zaterdag 24 oktober. Ik was eerst langs Chloe gegaan om samen en voor elkaar te beslissen wat we zouden aantrekken. Ik had vanalles mee om uit te kiezen, maar onze arme Chloe die het moest doen met één valies op het vliegtuig, kon op niet veel terugvallen. Toch toch haalde ze (verplicht door mij) haar superschattig én onklopbaar rood jurkje tevoorschijn. Dat moest en zou ze aandoen, vond ik. Chloe was er toch niet zo zeker over; ze was wat bijgekomen de laatste weken nu ze niet meer moest koken voor 6 kotgenoten, maar wel gigantische hoeveelheden bleef klaarmaken voor één persoon. En niet te vergeten: haar onverzadigbare zin in desserts. Maar, redder in nood voor een Britse die bijna het voorbeeld zelve belichaamt: de Bridget Jones onderbroek! And it really works! Ik zag de vetrolletjes zo verdwijnen. Ik heb dan ook maar een jurkje aangedaan om niet uit de toon te vallen: mijn blauw strak jurkje. We waren klaar voor een leuke dansavond onder studenten!

Rond 22u30 zouden we Ute en Bettina vervoegen in de rij voor Le Palladium, een dancing die die avond synoniem stond voor een Greys Anatomy party georganiseerd door de studenten van "la fac de la Médecine". Een gigaaaantische rij stond aan te schuiven om binnen te mogen, en het ergste was dat er geen beweging in zat. Na een halfuurtje wachten, mét een fles wijn om ons warm te houden, kwamen ze ons vertellen dat het vol zat. Echt jammer, want eindelijk stond er iets op ons programma dat niet te chic was én voor en door studenten was georganiseerd. Dan maar eens gaan kijken bij La SIP, waar we vorige keer niet binnengeraakten. Onderweg zijn we de Londense Erasmusstudent Nyan en zijn broer tegengekomen die ons gezelschap hielden tijdens onze zoektocht naar een fijn avondje uit. Nyan probeert altijd Frans te praten, omdat hij zijn taalbeheersing echt wil verbeteren, maar zijn broer die net is afgestudeerd van secondary school heeft zooooo'n mooi Engels accent. Chloe hates it, maar Elien looooves it :). Aangekomen aan La SIP kon Ute binnen, Bettina, Alex, Chloe, maar Nyan werd geweigerd (dat heb je met jeans en trainers) en ik oook!!!! Omdat ik aan het praten was met de jongere broer van Nyan, vroegen ze zich blijkbaar ineens af of ik wel ouder was dan 25 jaar (de minimum leeftijd om binnen te geraken!). Ja hoor, daar bestaat echt wel twijfel over of ik wel 25 ben. Eerlijk als ik ben zei ik dus dat ik 20 was, en met meewarige blikken bliksemden de bodyguards me buiten, hiphoi. Chloe kom kijken en ineens mocht zij ook niet meer binnen. Nogal onlogisch als je bedenkt dat Ute, Bettina en Alex even later vertelden dat het daar echt leeg was. Ach, wij met vier (Chloe, Nyan, zijn broer met vreemde vreemde naam (Atapu ofzoiets?) en ik) zijn dan uiteindelijk in de Barrios Latinos beland, een soort van latino danscafe waar het publiek ook wel wat ouder was dan de gemiddelde student. Toch hebben we ons daar eindelijk wat kunnen amuseren, wat gedanst, Monaco's gedronken (half bier, half sprite op siroop, de vrouwelijke vervanger voor Kriek) en uiteindelijk in de kou naar huis vertrokken. Ik heb met mijn velooke even Chloe nog vergezeld naar huis, voor ik op mijn velooke sprong en even later thuis lag in mijn bedje.
Na veel gedoe uiteindelijk een fijne avond gehad, but I couldn't help but wonder (doet dat een belletje rinkelen ;); wanneer gaat nu eindelijk eens die geslaagde uitgaansavond in Genève doorgaan?

De week erop is er niet veel spannends gebeurd; flink naar de les gegaan, gelezen, koffiekes en theekes gedronken met Chloe, Sytske en Alex, naar de bib in Uni Mail gegaan om even te blokken, aerobics gevolgd,...

Maar maar maar, vrijdagochtend 30 oktober zou mijn allerliefste Ruben arriveren per vliegtuig. Ik ben hem dan gaan opwachten in de arrival hall, waar we mekaar na drie weken eindelijk weer eens konden vastnemen (denk Het Leven zoals het is: de Luchthaven, met name de emotionele scènes bij het weerzien). Flinkgeschoren bijna onherkenbaar (niet waar hoor ;), maar nog steeds grote liefde :). Melig melig. Bon.

Wat vooral noemenswaardig is tijdens ons weekend was de hike op zondag. Via ESN (Erasmus student network) had ik al gehoord dat je elke zondag begeleid in een groep kan gaan wandelen over de Salève (een heuvel/berg). Ik had het nog steeds niet gedaan, want vroeg opstaan is een voorwaarde op zondag én het weer moet tiptop zijn om een mooi zicht te hebben, maar deze keer waren we rotsvast overtuigd; we moesten en zouden de Salève overgaan. De hele week hadden de weersvoorspellingen verschrikkelijke indrukken nagelaten, maar net de dag ervoor beweerde de lieve weerman dat het vooral mist zou zijn 's morgens, maar wel mooi weer daarna. Met volle moed 's ochtends opgestaan, een grijze wolkenmassa hing over onze hoofden, maar geen probleem, gepakt en gezakt, in hiking outfit (zie groene fleece :) dronken we ons eerst wat koffierenversémoed in in een cafeetje aan het station, en vertrokken dan met bus 8 naar het dorpje Veyrier. Daar wachtte een oude man iedereen op om door de bergen te trekken. Met een flinke groep van 19 personen moesten we vóór het vertrek stemmen welke route we verkozen. Lieve hemel, dat is moeilijk als je nog geen enkele hebt gedaan (!). Een grappige madam had ons dan overhaald om te stemmen voor de route die niet te steil was en door een dorpje ging op een bepaald moment, en zo won onze keuze :). Amai, niet steil, niet steil, het blijft toch protten als je tot 700 meter, en daarna nog eens tot 1200 meter stijgt. De mist trok langzaam op en onze eerste stop was boven op een lage top in een dorpje. Daar nog wat extra brood gekocht voor onderweg (mmmm) en in volle zon boven de mist doorgestapt tot helemaal bovenaan, waar je een prachtig uitzicht had over de Alpen met de Mont Blanc. Langs de andere kant van de op de top had je (een weliswaar mistig) uitzicht over Genève, en we konden zelfs de Jet d'Eau aanwijzen. Daar op de top onze bokes opgegeten in een cafeetje (én in Euros betaald, aangezien we nu in Frankrijk waren). Daarna kon je kiezen om te voet af te dalen of de Téléphérique naar beneden te nemen. Wij gingen voor de Téléphérique na de drie uur durende tocht, en konden zo langs de "kliffen" tot beneden glijden. Op de bus naar huis kreeg ik Chloe aan de lijn die met Sytske en Ulrike iets in de Starbucks ging drinken, en omdat ik had beloofd Ruben eens voor te stellen, zijn we gewoon rechtstreeks in onze hikingkleren tot daar gegaan. Daar hebben we nog wat gebabbeld, heb ik mijn splinters laten zien die ik door de hike had opgelopen, en goed gelachen met Chloe en Ruben (Sytske en Ulrike waren al snel weg). Chloe gaf me bij het afscheid haar zegen, en ook Ruben gaf mij zijn zegen. Gezegend zijn de gezegeners (lieve hemel).

Dinsdagavond was het dan weer tijd om dag te zeggen, het weekend was weer voorbijgevlogen, maar het was ook wel zalig geweest. De volgende ochtend ben ik na mijn les onmiddellijk naar de luchthaven getrokken (opnieuw) om mijn lieve zus Liesan te gaan ophalen. Zo leuk om al die verhalen van het thuisfront te horen en nog eens bij mijn zusje te zijn. We zijn dan gaan lunchen in Manor restaurant, jamie jamie. Ze was wel heel moe, dus terwijl ik woensdagmiddag wat werkte voor mijn les van donderdag (boek uitlezen!) kroop zij knus in mijn bed om een dutje te doen. 's Avonds zijn we dan inkopen gaan doen (brood en kerstbrood met rozijnen en marsepein mmmm, en nog vanalles zoets). Rond half 10 zou Chloe komen om samen naar de ESN pubnight te gaan die toevallig in mijn straat zou doorgaan, dus even dag gaan zeggen en mijn zusje voorstellen zagen we allebei wel zitten. Gelukkig moesten we onze ESN kaart niet laten zien want het was een privé avond voor ESN, met een gratis drankje. Ongelofelijk, maar iedereen denkt dat ons Liesan dus zo oud is als mij eh! Alex vroeg of zijn mijn oudere of jongere zus was (????!), en niemand keek verdacht om wanneer zij met haar gratis bonneke een Erasmusstudent moest voorstellen.

Rond half 12 zijn we dan naar huis getrokken, want ons Liesan was nog steeds heel moe, en zoveel volk was er nu ook weer niet. 't Was wel echt leuk geweest en gelukkig voor Liesan was de Nederlandse Sytske nog om wat mee te babbelen want al dat Engels was soms toch moeilijk te verstaan.

Donderdag 5 oktober ben ik vroeg opgestaan om de rest van mijn boek uit te lezen, terwijl ik ons Liesan wat heb laten uitslapen tot half 10. Voordat ik dan naar de les zou moeten gaan van 12 tot 14u zijn we eerst nog in de Starbucks een kersteditie koffie gaan drinken. Wat een zware koffie, amai. Ons Liesan zou al even een kijkje nemen in de winkelstraat voor ik haar daar zou vervoegen om wat te shoppen. Zalig geshopt en moe moe moe rond half 8 naar huis getrokken (de winkels blijven tot laat open op donderdag hier in Genève). Nadat we samen couscous hebben klaargemaakt, besloten we de film "e Fabuleux Destin d'Amélie Poulain" te kijken, en onze viersmakenijspot (vanille, chocola, hazelnoot en pistache) aan te vallen. Verzadigd en moegeshopt hebben we de film zelfs niet kunnen afkijken, zo moe waren we, en de volgende dag zou het vroeg opstaan worden: 4u15 om onze trein te kunnen halen naar de luchthaven. Weer op dezelfde plek als dinsdag afscheid genomen (ik spendeer veel te veel tijd in vlieghavens). Wanneer ze door de douane was, ben ik naar huis gegaan en heb nog wat geslapen. Gelukkig is ze veilig geland in België.

Wat een bezoek. En volgende week is het de beurt aan Katrien! Ik kijk er al naar uit!

Etudier à Genève? C'est lire, lire, lire, travailler et lire

Vrij 16/10: Uitslapen, aaah :). Ik had van alle plannen vandaag, vooral beginnen aan mijn travail pratique van Sémantique, waarbij ik uiteindelijk toch de eerste vraag van de zeven heb opgelost die dag :). Ik ben ook eens goed gaan shoppen naar de Coop, me een beetje verwend met Nescafé cappuccinozakjes, notenkaas, een "frivolité danoise" (aka ne koffiekoek), druifjes, perziken en nectarines (die achteraf zo vies bleken te zijn, elke poging tot een beet eindigde in een worp naar de vuilbak). En lieve hemel, die cappuccinookes zijn lekker! Vooral als je er je eigen versie van maakt :). Eliens geheim recept: Giet warm water bij de inhoud van het Nescafé cappuccino-zakje. Meng tot men een egaal mengsel bereikt en de inhoud volledig is opgelost. Geniet van het zicht van het melkschuim die tot stand komt. Neem je Dr. Oetker Caramelsaus en verdeel die rijkelijk over het schuim tot je wat cirkels krijgt. Heb je chocoladepoeder in huis? Meng dan één theelepeltje in de koffie, en verdeel een ander theelepeltje over het schuim. Jammieeee :).
Rond 17uur ging ik tot bij Chloe gaan om samen eerst "tea" te hebben en daarna samen naar de voetbal te vertrekken. ("Tea" is Yorkshire Engels voor "dinner", en "pudding" is Yorkshire voor "dessert"). We hebben een soort van pizza gedeeld, met een zeer dikke korst, zeer vettig maar ook superlekker :). Uiteraard waren we weer te laat op de voetbal. Maar wat een verhaal erachter; we vertrokken eerst van bij Chloe en namen een bus tot Bel-Air, want de bus 27 rechtstreeks naar de voetbal hadden we net gemist en we zouden nog lang moeten gewacht hebben daar. Aangekomen in Bel-Air hadden we nét weer een bus 20 gemist, die ook naar de voetbal reed, we zagen hem letterlijk aan onze neus voorbijgaan. Dus namen we aan die halte maar bus 12 tot aan Rive, waar echt duizenden, duizenden verschillende haltes voor bussen en trams zijn. We keken op het kaartje van al die haltes, ik kon er echt niet meer aan uit, maar Chloe leek te weten waar we heen moesten gaan, dus ik zei: "I trust you, Chloe, I will follow you!" en we haasten ons naar de plek waar we misschien de 27 konden (in)halen. We zagen plots een 27 verschijnen, uit het niets, en lopen dat we deden. Maar dan wisten we niet zeker of we wel de bus in de juiste richting namen! Chloe dacht dat deze bus die naar Thônex reed, niet de juiste was, dus de volgende halte stapten we weer af. Wat bleek; uiteraard was dit de juiste bus! Nu hadden we hem gemist door ervanaf te stappen, marginaal he. Maar lachen was het in ieder geval :). Duuuus dan hebben we aan die halte de 20 genomen en we waren weer 20min te laten ofzo. Maar niet getreurd, de trainer was er zelf nog niet, maar er was wel heel wat vrouwvolk op de been blijkbaar om een balletje te schoppen. Lieve hemel, ik was geïntimideerd. Die konden allemaal blijkbaar voetballen. Gelukkig had ik Chloe om gewoon wat stom mee te lachen en gniffelen van "wij bakken er niets van". Toch gebeurde er iets spectaculairs die avond. We speelden matchkes en ik zat in het team van Chloe (wat een oneerlijke verdeling, vind je niet :)? ). Plots bevonden we ons allebei met de bal voor het doel van het andere team. Ik had de bal, schopte op de een of andere manier ertegen in Chloe's richting, zo bleek, zij kreeg hem op wonderbaarlijke wijze terug bij mij en ik kreeg hem op even wonderbaarlijke wijze in de goal. Waaaauw, zalig, wat een team waren wij twee (!). Na de voetbal namen we een verfrissend douchke, wat wel zeer verfrissend was want het water was in het begin ijskoud. Twee gibberende meisjes in de douchen van meisjesvoetbal is anders dan in de volleybal, geloof mij, het is veel zeldzamer :). Uiteindelijk kregen we warm water over ons, en na ons douchke namen we de bus terug naar huis (nu onmiddelijk een juiste, jeeej :) en ben ik nog even bij Chloe een thee blijven drinken. Alex en Sytske wilden graag nog uitgaan, maar zoals Chloe zegt "We couldn't be bothered".

Zat 17/10: Vandaag zou ik eindelijk eens deftig aan mijn taak voor Sémantique beginnen werken. Dat viel best mee, maar ik heb er toch een hele dag wat aan gewerkt. Gelukkig had ik het briljante idee om voor wat afleiding te zorgen en een koffietje te gaan drinken in het stad. Iedereen opgetrommeld. Sytske zat blijkbaar in de bib van Uni Mail wat te blokken voor haar tentamen (de Nederlandse versie van ons examen :), dus zijn we daar in de buurt van Plainpalais, in een leescafé een capuccinno, renversé, chocolat chaud of een gewone café gaan drinken. Een zeer gezellig plekske dat Sytske had voorgesteld. Sytske en Alex waren uit geweest de avond ervoor, eerst naar een feestje op de halfSchot, halfFransman Marc zijn kot (op een zeer bijzondere locatie: het is in een gewezen hotel, het Carlton zelfs, en daar hebben studenten zelf een project op poten gezet om er studentenkamers van te maken, waardoor die studenten een eigen badkamer, keukentje en slaapkamer hebben, echt leuk.) Nadat ze al wat dronken waren zijn ze gaan dansen in een café waar de Belgische William werkt tijdens de avond. Zelfs hij was dronken, naar verluidt, maar gelukkig was de baas er niet om hem onder zijn voeten te geven. Haha, blijkbaar was Alex zo dronken dat ze zich niet meer herinnerde met wie en hoe ze had gedanst! Ze was wat geshockeerd de volgende dag toen Sytske het haar allemaal vertelde. Zeer grappig om te horen :).
Na ons koffietje ging ik naar huis om eten te maken, en mijn taak van Sémantique af te maken, jeej :).

Zon 18/10: Nog even alles checken voor de taak, en jeej die was af! Dan heb ik wat gelezen (surprise surprise) voor de les van de Early English Novel, en het beviel me zelfs nog ook! Pamela van Samuel Richardson is een epistolary novel, dus bestaat alleen uit een brievencorrespondentie. 18de eeuwse literatuur is echt nog leuk soms, geloof me :). Alex, Minna en Ute (een Duits meisje) waren naar de UN tour geweest die georganiseerd werd door ESN. Eer ik besefte dat dat er was, was ik al te laat om me in te schrijven, net als Chloe dus na hun tour zijn we hen gaan vervoegen in een Sushi restaurant dicht bij het station. Geen denken aan dat ik rauwe vis zou eten, brrr, zo dacht ook Chloe en wij bestelden dan maar iets van de dessertkaart: Banane flambé avec une boule de glace. Wij hadden uiteindelijk het spectaculairste gerecht gekozen: ze kwamen de bananen "aansteken", flamberen dus, bij ons aan tafel. Het werd geserveerd met lekker pistache-ijs en een soort van coulis met frambozen, zoooo lekker. Ook met slagroom, maar dat lust ik toch niet. Ik had daarbij een renversé besteld, Chloe een koffie, en ik kreeg slagroom op mijn renversé (?!). Er was gelukkig toch één iemand blij om die vreemde aanwezigheid van slagroom: Chloe was zeer gewillig om wat slagroom over te nemen op haar mini-koffietje (alle cafés in Genève zijn mini, renversés are the answer). Chloe en ik werden een beetje licht in ons hoofd van al die brandy (?) op onze banaan, ze waren daar zeer gul mee geweest. Het was echt leuk om eens buiten te komen op een zondag, in Genève is er meestal niets open: geen winkels, geen cafés, geen restaurants. Vreemde stad toch?

Ma 19/10: In de voormiddag mijn Travail Pratique afgedrukt om in de namiddag in de les in te kunnen dienen. Maar ik had ook brood en vanalles anders nodig, dus ik bevond me al snel weer in de Coop. Ik ging 's avonds iets klaarmaken voor mij en Chloe en het zou een verrassing worden :). Daarom dacht ik iets typisch Belgisch klaar te maken en me te wagen aan rode kool met patatten en worst. Hmmm, ik heb er wat appeltjes en suiker bijgedaan en ik vond het heel lekker. Chloe was wat afwachtend... ze had het nog nooit geproefd, net wat ik gehoopt had :). Maar ze bleek het heel lekker te vinden, jeej :). Zij had dessert meegebracht. Berlijnse bollen met rodevruchtenconfituur binnenin. Supervettig, superlekker! Dan hebben we nog een beetje gewerkt voor school, flink zo he, en dan in ons bedje gekropen.

Din 20/10: Dinsdagvoormiddag vroeg les, maar het viel best mee, interessante lessen, ook al heb ik bijna mijn handspieren gekneusd door zooo vlug te moeten schrijven tijdens the Early English Novel les. In de namiddag moest ik wat lezen voor mijn Victorian Poetry les, nu was ons Victoriaans poëtisch koppel, Elizabeth Barrett Browning en Robert Browning aan de beurt. Minder leuk dan Tennyson vond ik, maar bon. Ik sloeg mijn anthology zomaar open en begon een gedicht te lezen van Anne Evans "Over!" dat verrassend veel gelijkenissen vertoont met Tennyson's Lady of Shallot. Zie daar mijn onderwerp voor mijn paper van deze les. Ik vroeg haar de volgende dag of ze het oké vond en ze zag dat precies wel zitten, ons Valérie Fehlbaum. 's Avonds heb ik nog wat gelezen, en geskyped met het thuisfront. Leuk om zo toch wat nieuws te kunnen horen van hoe het daar is in België.

Woe 21/10: Les van Victorian poetry. Klederdracht prof Valérie Fehlbaum: weer een typisch zwart kleedje, met rode, echt karmijnrode nylonkousen, een rood potske en een rood sjaaltje, met daaronder haar schone zwarte botten. Voor de rest was de les niet zo interessant hoor. Ik kijk wel al uit naar volgende week, wanneer we de gezusters Brontë zullen bespreken. 's Middags keek ik echt niet uit naar de rest van de dag: het zou lezen geblazen worden voor de les van donderdag: Interviews met Tony Morrison en het uitlezen van haar roman "Beloved". Ik wou niet alleen zijn bij dit vooruitzicht op een zware zware dag, dus ben ik naar Chloe gegaan om samen met haar flink te studeren. En dat werkte echt wel. Ik had twee Nescafé zakjes voor Latte Macchiato (jep, opnieuw naar de Coop geweest vandaag) mee om daar bij haar van te kunnen slurpen. Zij had haar Italiaanse Pane ... koekjes met sterretjes om erin te doppen. Tegen avondetenstijd ben ik naar huis gegaan, want ik had nog een overschotje van de rode kool, heerlijk. Die avond weer wat geskyped en op msn met Katrien en Benjamin gebabbeld. Alle nieuwtjes en roddels weer bijgevuld in mijn kennis van het thuisfront :).

Don 22/10: In de voormiddag veel veel gelezen in mijn roman, ik zat aan pagina 170 van de 320. Mmm valt mee. Maar toch was ik wat bang dat ze me vragen zou stellen over de rest van de roman, dus zocht ik een goeie samenvatting op. Handing, internet! Het was een fijne les, het eerste slachtoffer om een kleine presentatie te geven was gevallen. Na de les voelde ik me zo vrij als een vogeltje, eindelijk even geen verplichting meer om te lezen lezen lezen. Ik had afgesproken met Chloe rond 16u om samen naar het station te gaan om iets na te vragen over treintickets naar Zürich voor dit weekend, we wilden echt iets doen met de girls, en Zürich leek ons een leuke uitstap. Je hebt zo'n formule van Supersavertickets, waardoor je slechts de helft betaald voor je treinticket (wat in Zwitserland echt duur is!), maar blijkbaar kan je ze enkel op internet met de creditcard kopen. Dat zou dus wat moeilijk worden. We zijn onszelf dan maar gaan troosten met een bakje koffie en een pateeke in een klein bistrootje waar de mussen letterlijk binnen zaten en wachtten tot je een kruimel liet vallen. Grappig, maar ook wat angstaanjagend wanneer ze vlak over je hoofd vlogen. We passeerden een H&M, en ik die nog niet, maar dus echt nog niet was gaan winkelen hier in Genève werd verleid door al die prachtige kleuren en kleren. Mijn eerste shoppingaankoop was voldaan. Chloe is verschrikkelijk om mee te gaan winkelen; ze zegt dat alles je goed staat en moedigt je aan om het te kopen. Maar uiteindelijk vond ik het nu ook wel waard om een broek en twee pulls te kopen. Ik ben er zeer content van :). Nadien ging Chloe mee met mij naar mijn kot om samen eitjes met groentjes en een soort van frietpatatten te maken. Chloe leek zo vol vertrouwen om die patatten te schillen in frietjes en ze zo te bakken in de pan, dat ik dacht dat ze het al eerder had gedaan. Uiteraard was dat niet het geval :). Maar het smaakte ons toch. We waren nog aan het twijfelen om te gaan zwemmen of naar de cinema te gaan, maar voor beide bleek het al te laat te zijn. Dus hebben we maar een filmke gekeken: PS: I love you, de enige echte DVD die ik hier heb :). Jammer genoeg blokkeerde die film om het kwartier ofzo, dus we hebben hem niet afgekeken. Chloe moest na middernacht nog naar huis stappen, wat gelukkig niet te ver van bij mij was.

Vrij 23/10: Uitslapen, en shoppen vandaag! Eerst naar de Coop, dan naar de Manor om eerst met Chloe te gaan lunchen. Ik was er al geweest, maar zij nog niet, en dat was eraan te merken. Ze was compleet overweldigd door al dat prachtige, overvloedige eten in zoveel smaken. Ik besloot na een halfuur uiteindelijk mijn eigen pastaschotel samen te stellen, mmm, en Chloe besloot een Thaïse gewokte groenteschotel met kippenvleugeltjes te proberen. Ik had mijn dessert ook al genomen: een lekker fruitslaatje, en zij is uiteindelijk nog een appelgebakje gaan halen. Alles was echt zo lekker! Een aanrader als je eens in een Manor bent!
Nadat ons buikske volgegeten was, was het tijd om iets anders te legen: onze portemonnee. We hebben wat gepast in de Manor, maar uiteraard was dat wat duur. Dus trokken we naar Bel-Air, nog eens een H&Meke doen. Blijkbaar waren er wat koopjes, en ik heb een broek en een bloesje in de solden gekocht, met nog een rood pulletje. Eindelijk zag ik Sytske nog eens. Haar ouders waren haar komen bezoeken deze week, en nu waren ze weer vertrokken. Sytske, Chloe en ik stonden dus in de winkels wat te passen, echt fijn om nog eens te kunnen shoppen! Daarna zijn we een koffie of renversé gaan drinken in de Globus, nogal een chic warenhuis. Je kreeg zelfs een klein glasje water en een "Tartufi dolci del Piemonte", wat neerkomt op een truffelpraline.
Daarna hebben we ons nog gehaast naar de Coop om wat inkopen te doen voor onze tonijnsalade met pasta die avond; we zouden naar Alex gaan om samen met haar en Bettina wat te singstarren. Sytske ging niet mee, want zij voelde zich niet zo goed. Het was echt weer lachen om te singstarren. Echt een fijne avond!

Zat 24/10: nog in de maak :)

Oh dierbaar België...

Donderdag 8/10: Een zalig vooruitzicht: een weekendje thuis! Ik zou 's avonds na mijn les vertrekken met het vliegtuig vanuit de luchthaven van Genève naar Zaventem. Ik had enkel handbagege geboekt, en had daarvoor een ideaal trolleytje van Sytske mogen lenen. Vandaar kon je me zien gaan met mijn trolleytje, eerst op het treinstation waar een trein naar de luchthaven er slechts 5 min over doet. Daar aangekomen (zeeeer goed op tijd, mama, jawel, twee uur op voorhand!) moest ik me zelfs niet meer inchecken want bij Easyjet kan je dat online als je enkel handbagage draagt. Vandaar dat ik me ergens in een cafeetje zette voor een lekkere cappuccino om het af te leren, en daarna rustig in de rij ging wachten aan de security. Daar moest ik mijn schoenen uitdoen enzo (je zou het niet zeggen, maar soms heb ik zo die terroristenblik in mijn ogen, ahum.) Daar gepasseerd haastte ik me nog even naar de wc op veilige bodem, want daar in de lucht weet ik het toch niet zo goed hoor, never tried, probably never will :).
En toen begon het wachten, hoezee. Gelukkig werd ik af en toe wat afgeleid door een lief blond baby'tje dat over heen liep en vanalles vastpakte zodat de mama er constant achter rende. Zeer amusant :). Dan begon de oude meneer naast mij tegen mij te babbelen int Nederlands (hoe wist die dat ik een Vlaamse ben? Ik had nog geen woord tegen niemand gezegd?!) over dat het vliegtuig er al was, en dat dat een goed teken was dat de vlucht op tijd zou vertrekken et cetera et cetera. Gelukkig had hij ook nog iets interessant te vertellen over een conferentie in Genève over telecom. Blijkbaar zijn onze gsm's zoals wij ze kennen tegen 2015 verleden tijd en gaan we een nieuw soort toestel gebruiken, waaaaat jammer genoeg sterke straling vergt, dus hello nieuwe technologie, bye bye gezonde hersencellen. Hij vroeg zich ook af hoe de groenen dat in Vlaanderen ooit zouden goedkeuren. En slecht nieuws voor Nokia en Ericsson, want zij waren er niet! Ahaaaa, tot zover mijn economische uitwijding. Heb je ervan genoten? Want dit zal de enigste zijn in mijn blog vrees ik :).

Eindelijk in het vliegtuig had ik toch wel wat stress, ik had nog nooit helemaal alleen gevlogen. Maar ik had mijn readers om me gezelschap te houden tijdens dat uurtje vliegen, en voor ik het wist landde ik op Belgische bodem. Vanaf dat ik mijn trolleytje begon voort te trekken in door de gate, dacht ik na elke bocht eindelijk mijn mammie, pappie, zus en vriendje te zien, maar nee, hoe snel ik ook ging, die automatische wandelpaden waren ellenlang en gingen niet snel genoeg. Met gevolg dat ik, wanneer ik eindelijk na wat een uur leek, aankwam bij mijn familie, ik al goed aant zweten was. Geen probleem, ze houden ook zo wel van me (?).
Vreemd vreemd, het was echt een maand geleden dat ik ze had gezien, maar het was wel heel leuk om nog eens omringd te zijn door mensen die me echt goed kennen. Je kent de evidente reacties wel, een traantje hier en daar, en veel en dikke knuffels. Ruben was zelfs zijn spraakvermogen even kwijt. Had je veel boebels int vliegtuig? -Hmmm, turbulentie? Man, man, die jongen is grappig zelfs wanneer hij het niet bedoelt :).

In de auto onmiddellijk alle nieuwtjes gehoord en verteld, en ik voelde me weer helemaal in mijn gewone leventje gezogen. Thuis had onze hond Ricky even moeite met me te herkennen, maar dan begon hij als een hondsdolle hond dol in het rond te draaien en te blaffen. De kat Toulouse was bang, zeeer bang, maar na een uurtje kwam ze zich weer lekker op mijn schoot vleien voor de tv, alsof het nooit anders geweest was.

Vrijdag 9/10: Laat opgestaan met Ruben, gigantisch ontbijt en lunch ineen, aka brunch. Lekkere sneetjes gehaktbrood dat mijn eigenste mama had gemaakt met (curry)ketchup en mayonaise en anadalouse enzovoorts. Ik eindigde met een volle volle maag en een licht misselijk gevoel, maar who cares, het was zo lekker. Nadien gingen we met de bus naar Mechelen om daar een beetje te shoppen en iets te gaan drinken. In ieder geval, de voorbereidingen treffen voor wat 's avonds op het programma stond...

Katrien was jarig op 10/10 en dat zou ze geweten hebben. Ze wist niets van mijn komst, terwijl haar zus, haar ouders, onze andere vriendinnen Laura en Dorien wel wisten wat mijn plannen waren dat weekend. De enigste tip die ze had gekregen was dat Ruben zou komen met een cadeautje voor haar. Rond iets na 12u, verjaardagstijd, kwamen we binnen en zag ik Katrien naar haar gezicht grijpen en zeggen: Elieeen, neeeee. Hihi, knuffel hier en traan daar, maar het was een geweldig weerzien. Ze kon het echt niet geloven dat ik er was, maar eindelijk konden we nog eens bijpraten en dan ook haar verjaardag vieren, samen.

Zaterdag 10/10: Ik had Katrien een uitstapje naar Mechelen beloofd waar we ons in de Hema eens goed zouden laten gaan met een ijskoffie en bijhorende zoetigheden. Maar daarvoor ben ik nog even dag gaan zeggen bij mijn liefste volleybalploeg die een match moest spelen.
Na een treinritje, kwamen Katrien en ik aan in Mechelen en zetten onmiddelijk koers naar de Hema, niets anders dan de Hema, want die ijskoffie daar is zalig (zeker eens proberen voor de ongewijden!). Katrien nam haar een broodje want ze had nog niet gegeten, en ik nam een stuk appeltaart, uiteraard allebei met een hazelnootijskoffie. En dan begon het babbelen, en het eindigde maar niet. Maar we hadden nog wat zoets nodig en bestelden dan ook een High Tea (scones, geserveerd met slagroom en confituur, en praliiiiinekes!), maar in plaats van met thee, aten we ons buikje nog wat ronder met een cappuccino on my side, en een water met vruchten voor Katrien. Het geweldige aanbod van de week van Hema: 2+1 gratis maakte het ook nog eens spotgoedkoop. Ik kon echt niet geloven hoe goedkoop België wel niet was tegenover Genève.
Nadat we helemaal satisfaites waren, soezden we nog een beetje na tijdens onze gesprekken en vertrokken rustig naar huis.

Daar had mijn mammie lekkere tagliatelle met vis klaargemaakt. Ze was al ontgoocheld toen ik zei dat ik al zoveel gesnoept had dat ik waarschijnlijk niet veel meer zou binnenkrijgen, maar blijkbaar heeft mijn maag soms magische afmetingen, want de tagliatelle ging vlot binnen. Na het eten moesten we ons allemaal gaan klaarmaken voor het semiverrassingsfeestje van Tina, de mama van Ruben. Ze is 50 geworden deze zomer, en ze kreeg nog een "na-"cadeautje van haar gezin in de vorm van een feestje. Het moest eigenlijk een verrassing blijven, maar uiteraard wist ze wel dat er een feestje te doen was, maar niet hoe het juist in elkaar zou zitten en wie er zou komen. Ze wist bijvoorbeeld ook niet dat ik in België was... :). Rond 21u daar aangekomen gingen we dag zeggen tegen Tina, en ik denk dat ze heel blij was met onze aanwezigheid. Terwijl Ruben en Samuel moesten draaien voor het aanwezige volk, ging ik af en toe meekiezen. Gelukkig hebben we ook zelf een danske kunnen placeren die avond, de computer deed zijn werk heel goed :). Het was echt geweldig om te zien (én horen) hoe het koor waar Tina bij zit, speciaal een liedje op haar lijf heeft geschreven en dat kwam voordragen. Maar ook aan alle feestjes komt een einde, en rond 2uur waren we allemaal flink aan het opruimen in de parochiezaal van Opstal. Gelukkig maken vele handen het werk licht en konden we snel onder de wol kruipen.

Zondag zou een rustige dag thuis worden, gewoon genieten van thuis te zijn. Lekker laat opgestaan, heerlijke koffiekoeken gegeten (lang geleden!) en dan iets na de middag afscheid genomen van Ruben's familie en naar mij thuis vertrokken met de trein. Ons mama was daar al bezig met het avondeten (speciaal voor mij zelfgemaakte frietjes en biefstuk, joepieee!). Ik kan me al niet goed meer herinneren wat we allemaal voor het eten gedaan hebben, maar ik vermoed wat papieren in orde gebracht (overschrijvingen naar mijn Zwitserse bankrekening, hoe fancy klinkt dat niet :), papieren voor de unief en bla en bla en blablabla) en dan voor de tv neergeploft en gekeken naar Strictly come dancing op de BBC (zoals Dansen met de sterren ofzoiets op VTM, zeker kijken naar dit 13-jarig meisje met een supermooie stem, check Amy Winehouse, haar godmother: http://www.youtube.com/watch?v=kphnD7cl6ns). 's Avonds zag ik dan eindelijk ook mijn zus Melissa en Pieter aan onze tafel. Na het eten gingen we dan nog even dag zeggen bij mijn oma en opa, zodat ze me nog even zagen voor ik pas in december terug kom.

Maandagochtend, zeeer vroeg opgestaan, rond 5 uur om rond 6 uur te vertrekken met ons mama naar de luchthaven. Jammer dat het weekend zo vlug voorbij was, maar ik had les in de namiddag en dat kan ik nu toch moeilijk missen he :). Rot van het vroege uur, want mijn vliegtuig had uiteindelijk twee uur vertraging, maar mijn les heb ik nog wel gehaald, hoewel het niet zoveel zin had. Ik was zo moe dat ik gewoon voor de neus van de professor altijd opnieuw in slaap viel. Het is blijkbaar echt vermoeiend om je wakker te proberen houden op zo'n moment. Na een koffietje ging het gelukkig al iets beter, al waren niet alle symptomen van vermoeidheid verdwenen: mijn incapaciteit om me in te houden met lachen bijvoorbeeld. Geen idee waarom, maar een discussie in de les van Sémantique maakte me zo aan het lachen, dat ik dus gewoon in die slappe lach bleef zitten. Lieve hemel.

Dinsdag had ik weer vroeg les, en ik was nog steeds wat te moe om me er volledig op te kunnen concentreren, maar gelukkig had ik om 12 uur er al mee gedaan. Tijd om wat te beginnen lezen in mijn Tony Morrison novel tegen donderdag dus. 's Avonds had ik met Bettina afgesproken om sportief te wezen en naar de aerobics te gaan, wat heel leuk was. Tis altijd grappig als je met iemand gaat die spierpijn heeft van de vorige dag te sporten (Bettina had de cours van Condition Physique meegedaan). Dat doet altijd zo'n deugd die aerobics, het ziet er niet uit, maar het heeft wel effect. Jammer dat volgende week een soort van vakantieweek is (niet voor de unief hoor, maar wel voor de sportactiviteiten georganiseerd door de unief, waar is de logica?). Na de aerobics ben ik nog even tot bij Chloe gegaan om wat bij te praten over hun weekend dat ze hebben rondgereden rond het meer, tot bij de bron van Evian, tot in Montreux en uiteindelijk ook naar Lyon. Ik vond het wel jammer dat ik er niet bij was, maar we hebben al afgesproken van zeker eens een grote kerstmarkt in een Duitse stad ofzo af te schuimen om wat kerstinkopen te doen binnenkort.

Woensdag 14/10: Eindelijk eens uitgeslapen. Ik ben verkouden. Heel fijn. Ik kan geen 5 meter lopen of mijn neus loopt mee en smeekt om een zakdoek. Ach, ik ben nog menselijk dus ik kan nog de basisdingen doen die een mens moet doen: slapen, eten, drinken, opstaan, naar de winkel gaan, en lezen, zeer veel lezen. 's Avonds was er een Erasmuspubnight gepland, maar ik paste. Ik dacht dat het niet zo gezond zou zijn om te fietsen door het stad in de ijzige kou (ja, Koning Winter heeft hier ondertussen zijn stekje gevonden!). Het was nochtans in de Alhambar, wat ik wel een leuk cafeetje vond. Dus heb ik nog maar wat geskyped en wat gelezen tot ik in mijn warm bedje kroop.

Donderdag 15/10: In de dag had ik mijn les van Appropriating Narratives: From Fact to Fiction, en die was heel interessant. Nog eens de geschiedenis van African-American slavernij opgefrist enzo. Dan ben ik snel terug op mijn velooke naar huis gekoerst om me terug in de warmte te bevinden. Daar heb ik broccolipuree gemaakt, de gezondste groente!!!! Alles om van die verkoudheid af te geraken. Om half 8 werd er dan een documentaire getoond over het leven van Charles II van Engeland als achtergrond bij één van onze lessen. Het was gelukkig een goeie BBC-versie, dus ik kon er wel van genieten. Alex was er ook bij, volledig in party-outfit om naar de Give20party te gaan van Erasmus. Dat was een fuif georganiseerd ten voordele van Unicef. Ik zou niet gaan, want ik zou niet weten waar ik mijn voorraad zakdoeken moeten stoppen in mijn klein sacochke (hihi :). Neenee, ik had andere, rustigere, minder vermoeiende plannen; Chloe bleek ondertussen ook te weten van de seizoensovergang, dus zijn we samen lekker zielig gaan wezen door thee met koekjes (onder andere stroopwafels hmmm) naar binnen te spelen. Oh, ik was bijna de rijstpap vergeten! Allemaal zeer lekker en zeer zondig. Ons motto die avond was: als je ziek bent, mag je zoveel zoets eten als je wil, je lichaam heeft het nodig ;). Ik heb me bij haar ook goed geamuseerd, met Chloe kan je echt wel lachen :).

Le temps change... ou pas?

2/10: Vandaag had ik geen les, hoezee, een lang weekend... maar ja hoe vul je dat op als je eigenlijk niet zoveel mensen kent? Wel, geen nood, mijn dag heb ik gevuld met lezen voor school, een reader kopen, afprinten, en 's avonds wat voetbal spelen met Chloe zorgde voor genoeg afleiding :). Op de unief bieden ze hier namelijk superveel sporten aan die meestal zelfs gratis te beoefenen zijn en aangezien ik opensta voor wat vernieuwing dacht ik me eens aan het voetbal te wagen, meisjesvoetbal welteverstaan. Ik had afgesproken met Chloe (een professional,... hmm, wel ze heeft al ervaring met meisjesvoetbal op haar unief :)) rond 17u om eerst samen te eten. Ik had alle ingrediënten voor spaghetti bolognese in huis gehaald en al snel stonden we samen in de keuken te snijden en te kokkerellen. Terwijl ik me volledig aan het concentreren was op het vuur, babbelde en babbelde Chloe maar voort. Ongelofelijk hoe zij, zelfs voor een meisje, praten kan combineren met ALLES! Entertaining is ze wel. Ondertussen kwamen de kat Romeo en hond Candy haar ook eens dag zeggen en besnuffelen (de hond) of bijten/krabben/vastgrijpen (de kat). Ons Mme Amoos, mijn kotbazin of hoe je dat noemt, was verschrikkelijk nerveus om iemand vreemd in haar huis te ontvangen. Dit betekent de ene sigaret na de andere. Ach, Chloe is helemaal niet zo schrikwekkend, maar toch kon Amoos niet antwoorden wanneer Chloe naar de naam van haar kat vroeg! Ik vroeg Chloe naar haar indruk van Amoos en ze zei veelzeggend: Interesting.

Na een lekkere spaghetti moesten we ons eigenlijk wat haasten voor de voetbal. Die begon al om 18u30 en aangezien we een bus aan het station moesten nemen dacht ik op tijd door te gaan, maar aangezien Chloe niet echt de meest gepresseerde persoon is waren we zo'n 20 minuten te laat. We werden echt verwelkomd op de voetbal, de meisjes waren precies blij om nog wat meer meisjes te mogen ontvangen in hun midden. Onze "trainer" liet ons dan eerst wat basisoefeningen voor opwarming doen en daarna wat naar elkaar sjotten. Chloe bleek niet de beste voetballer te zijn, maar wie ben ik om daarover een opmerking te maken :). De andere meisjes bleken meestal al vorig jaar te hebben meegespeeld en ze kenden mekaar al door en door. Nogal intimiderend moet ik zeggen, maar gelukkig waren we met twee om ons sterk te houden tegen deze doorwinterde voetbalsters. Op het einde hebben we dan een matchke 4 tegen 4 (het was zaalvoetbal) gespeeld en ik zag zoooo rood dat ik dacht dat het nooit meer zou wegtrekken, lieve hemel. Maar dat betekent wel dat ik mijn best deed, en me ook nog eens amuseerde. Dit wordt mijn wekelijkse voetbalafspraak op vrijdag! Na een verkwikkend douchke nam ik met Chloe en nog wat andere meisjes de bus richting station. Tis eens iets anders dan volleybal, ik vermoed nog competitiever (en agressiever, bang voor mijn voetjes soms), maar zeker heel leuk als je eens een goeie pas kan geven ofzo. In het net was ik vreselijk, maar in verdediging viel het mee (een meisje, Anna, feliciteerde me met mijn verdedigingskunsten (zowat in de weg staan van de ander, hihi, neenee hoor ;-). Op het einde, het was 6-6, we waren teruggekomen van 2-5 ofzo, miste ik mijn kans to shine, want Chloe dribbelde me voorbij en scoorde de winning goal van het andere team. Jammer, maar Chloe was supertrots :).

03/10: Vandaag besloot ik eens deftig te werken voor school en verder te werken aan mijn lectuur (die gigantisch is door al die literatuurlessen), maar je moet het aangename aan het onaangename koppelen, dus heb ik me een koffie getrakteerd in Les Fleurs de Marie en dronk ik het tijdens mijn leeswerk. 's Avonds was er het plan om naar een stuk over Le Petit Prince te gaan kijken en achteraf uit te gaan naar de dancing LaSIP. Chloe, Bettina (een Duits meisje uit Munchen) en ik namen de trein naar Alex' dorp, Genthod, om er samen "stir-fry" (zoals Chloe het noemt) klaar te maken en dan naar het toneel te gaan. Ik was nogal verrast over het stuk, het was echt goed! Het was niet echt een toneel, maar eerder een voordracht van een man die zogezegd Le Petit Prince had ontmoet en nu ons zijn verhaal vertelde aan de hand van de echte tekeningen uit het boekje. Ik moet zeggen dat ik wel even aan het knikkebollen was, maar dat had vooral met vermoeidheid, gezellige duisternis en een warme vertelstem te maken. Nadien gingen we ons klaarmaken om uit te gaan, en eerst hebben we wat cocktails van vodka met aardbei of appelsmaak van Ikea gedronken. Lekker!

Na een tijdje bleek dat we ons nogal moesten haasten om onze trein naar Genève te halen, en dus repten we ons naar buiten. Iedereen op hakken (behalve Bettina, en ik had brede hakken) dus je kan je voorstellen dat dat niet echt praktisch was. We hebben zelfs moeten lopen, en aangezien het toen heel steil naar beneden ging en ik Chloe en Alex zag gaan zonder hun hakken, schoot ik in de slappe lach. En zoals dat altijd gaat wanneer er alcohol bij komt kijken, was het zooo moeilijk om te stoppen, dat zelfs de anderen het overnamen. Gelukkig kwamen we net toe als de trein het station binnenreed en konden we koers zetten naar Genève. Daar aangekomen hadden we afgesproken om Sytske en Sarah te zien in de bar Alhambar in het centrum. Dat bleek echt een leuk café te zijn, maar Alex was weer nogal enthousiast om naar LaSIP te gaan, dus vertrokken we er na één drankje en hebben dan samen een taxi naar daar gekomen (te ver om te voet te gaan met hakken én in de kou... brrr). Eindelijk waren we er, rond 2u pas, maar we hadden zin om te dansen. We wilden binnengaan tot de stoute portiers naar onze leeftijd vroegen: 20, 21. Mocht dus niet! Komaan, je moest 25 zijn om binnen te mogen. Wat een domper op de feestvreugde. Jammer, maar helaas, dat zou voor een andere keer zijn. Na een lange zoektocht naar een nachtbus geraakten we gelukkig allemaal veilig thuis.

04/10: Zondag. Rustdag. Letterlijk mijn zondag. Lezen lezen lezen, want elke keer dat ik eraan wou beginnen, was er wel iets anders dat interessanter was. Nu was er geen weg meer terug, mijn lessen kwamen te dichtbij. Gelukkig was het nog goed weer, dus heb ik me in het park kunnen zetten met mijn appelke, zonnebril en readers. 's Avonds heb ik kalkoen met patatjes en groentjes klaargemaakt en nog wat geskypet.

05/10: Slecht weer! Nee, bestaat dat hier echt? Blijkbaar begint de herfst nu toch ook in Genève.
In de voormiddag ben ik naar de winkel geweest voor brood, beleg en yoghurtjes enzo. In de namiddag had ik les, maar eerst had ik afgesproken met Chloe in de cafetaria van Uni Bastions om samen een koffie te drinken. In de les kreeg ik mijn eerste opdracht voor punten die ik binnen 2 weken moet afgeven. Gelukkig ziet het er te doen uit én mag je het per twee maken. Dat betekent wel nog vriendjes maken in die les, maar dat lukt wel.
Na de les ging ik naar huis om te eten en noooog meer te lezen. Ik zal hieraan moeten wennen vrees ik. Maar het betekent ook wel dat ik niet veel te blokken zal hebben tegen de examens. Voorlopig ben ik zeker van 2 vakken examens te hebben, de rest is drie travaux pratiques van Franse Semantiek (waaronder die eerste opdracht) en twee "attestations". Dat zijn papers die niet gequoteerd worden, maar wel als toegang fungeren voor die andere twee examens, aangezien er per module één examen en één attestation moet afgelegd/gedaan worden. Nochtans denk ik niet dat ik een rustige kerstvakantie tegemoet ga, want mijn attestations moeten tegen 11 januari binnen zijn, en ik weet zo dat er veel werk kruipt in schrijven. Een goeie voorbereiding voor mijn bachelorpaper, though.

06/10: Vroeg, vroeg, veel te vroeg les (en weer slecht weer), maaaar het was weer een leuke les om mee te beginnen dus dat verzacht de pijn. Ik zat ook samen met Alex de eerste twee uur, het andere vak heeft ze weer gemist door haar Franse les. Stoute Alex :). Op weg naar huis met mijn fietske ontplofte mijn voorste band. Echt letterlijk ontploffen, de plof was duidelijk hoorbaar (zie de verschrikte gezichten in de straat), maar gelukkig was ik maar een straat verwijderd van Péclot 13, atelier de réparations de vélos. In de namiddag heb ik dan de Lady of Shalott van Alfred Lord Tennyson herlezen voor de Victorian poetryles van woensdag en ook nog wat foto's toegevoegd aan facebook enzovoort. Na het eten kon ik mijn fiets met nieuwe band al gaan ophalen om daarna door te rijden naar de aerobics. Alex kwam eens meedoen om te zien of ze het leuk vond, en dat was ook zo. Ook al zag ik haar gezicht soms zo vertrekken tijdens de pijnlijkste oefeningen (denk BBB) dat ik er spontaan van moest beginnen lachen en zelf met mijn oefening in de mist ging. De relaxatie-oefening op het einde (waar Alex eerst wat sceptisch tegenover stond) was weer zalig ontspannend dat zelfs Alex daarna moest toegeven dat ze het echt zalig vond. We hadden met Chloe afgesproken buiten aan de sporthal omdat we normaal gezien naar de cinema zouden gaan om Inglorious bastards te gaan bekijken. Uiteindelijk werd dat plan afgeblazen en zijn we gewoon naar Chloe's thuis gegaan. Na een typische English tea (mét melk) en English biscuits kwamen we op het idee om te gaan bowlen. Na Sytske te hebben opgetrommeld vertrokken we met de bus richting Carouge, een soort van voorstad van Genève. De bowlingbaan bevond zich in een gigantisch shoppingcenter dat we zeker nog eens zullen bezoeken :). Daar hebben we dan twee spelletjes gespeeld. In het eerste was ik samen met Alex tweede, Sytske was eerste en Chloe laatst. Man, die Chloe liet precies altijd de bal vallen op de baan zodat dat altijd zo'n kabaal maakte. Ik dacht echt dat die baan Chloe niet zou overleven. Iedereen bestelde nog iets om te eten. Ik bestelde popcorn waarvan blijkbaar iedereen kon mee-eten, echt een gigantisch pak. Het tweede spelletje heb ik zelfs gewonnen! Ha, wie had dat gedacht. En iets wat nog niet kan nalaten te vermelden: ik heb van een split zelfs een spare kunnen maken! Vraag me niet hoe ik dat gedaan heb.

Vandaag is het woensdag en weer goed weer! Zalig, dat moeten we vieren met een terrasje!